V SA/Wa 756/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi Pismem z [...] lutego 2012 r. E.D. (zwana dalej: skarżącą) wniosła skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2011 r.nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Do skargi został dołączony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w okresie biegu 30 dniowego terminu do wniesienia skargi skarżąca była chora ([...], które uniemożliwiło jej chodzenie). Wskazano również, że skarżąca w okresie biegu terminu do wniesienia skargi nie mogła skorzystać z pomocy męża, czy innych członków rodziny w zredagowaniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Oceniając powyższy wniosek należy uznać, iż zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu. Uwzględniając okoliczności tej sprawy a w szczególności [...], które uniemożliwiło skarżącej chodzenie, trudno przypisać stronie skarżącej świadome i celowe działanie zmierzające do przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że została spełniona przesłanka do przywrócenia terminu, określona w art. 87 § 2 p.p.s.a. i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.