V SA/Wa 76/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant - Urszula Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę W dniu 30 maja 2007 r. A. B. wystąpił do Wojewody ... z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską oraz posiadania z tego związku córki. Decyzją z ... lutego 2008 r. Wojewoda ... odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż zainteresowany spełnia obligatoryjne przesłanki do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia, określone w art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, gdyż ciążą na nim trzy wyroki sądowe, które dodatkowo zostały zatajone we wniosku. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia zainteresowany podniósł, że Wojewoda ... nie rozważył w wystarczającym zakresie kwestii zastosowania wobec niego art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, między innymi poprzez brak ustosunkowania się do kwestii pozostawania przez niego w związku małżeńskim z obywatelką polską oraz posiadania z nią dziecka, co narusza przepis art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., a także art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Odnosząc się natomiast do powołanej w decyzji przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach wnioskodawca podkreślił, iż nie miał zamiaru wprowadzić organu administracyjnego w błąd, a brak prawidłowego wypełnienia wniosku w zakresie kar sądowych wyniknął z faktu, iż nie posługuje się biegle językiem polskim, nie rozumie języka urzędowego. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że źle zrozumiał treść przedmiotowych rubryk wniosku, gdyż w jego świadomości zawierały one pytanie o takie wyroki sądowe, które wydano w okresie od złożenia poprzedniego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz takie, na mocy których przebywał w więzieniu za popełnienie przestępstwa. Decyzją z ... października 2008 r. Nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (właściwy w sprawie zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818) utrzymał w mocy decyzję Wojewody, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazując art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu wobec wnioskodawcy ma zastosowanie obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, gdyż we wniosku z 30 maja 2007 r. zaznaczył, iż nie ciąży na nim żaden wyrok sądowy pomimo posiadania świadomości co do ciążącego na nim wyroku Sądu Rejonowego w K., VII Wydział Grodzki z dnia [...] czerwca 2005 r. Sygn. akt [...] , który został mu doręczony do rąk własnych w dniu 29 czerwca 2005 r. Na mocy powyższego wyroku cudzoziemiec został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata oraz karę grzywny, a także orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku za nieumyślne naruszenie w dniu 26 lipca 2001 r. zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i uderzenie przechodzącej przez jezdnię pieszej, która doznała obrażenia naruszającego prawidłowe czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni i ucieczkę z miejsca zdarzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając im naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie oraz naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł, że w jego ocenie dla realizacji dyspozycji art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach wymagane jest świadome zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Natomiast podane przez niego we wniosku informacje wynikały z błędnego przekonania, że zapytanie w formularzu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w pkt VII części E dotyczące sądownego karania dotyczy tego czy przebywał w więzieniu za popełnienie przestępstwa. Ponieważ taki fakt nie miał miejsca, zakreślił więc odpowiedź negatywną. W związku z powyższym zdaniem skarżącego nie można mu postawić zarzutu świadomego zeznania nieprawdy w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r. (sygn. II OSK 488/06, LEX nr 328189) zgodnie z którym: "przesłanka, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.), nie powinna uzasadniać odmowy, gdy z okoliczności sprawy wynika, że fałszywe informacje, o których mowa w tym przepisie, mają charakter oczywistych omyłek, ale także w sytuacji, gdy informacje te nie mają znaczenia w sprawie. Przez "informacje", o których mowa w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 7 lit. a tej ustawy, należy bowiem rozumieć takie informacje, które mają znaczenie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wykładnia tego przepisu nie może prowadzić do takiego rezultatu, iż złożenie wniosku w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczany zawierające jakiekolwiek fałszywe informacje, nawet takie, które nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, samo przez się będzie stanowiło samodzielną i jedyną przesłankę do odmowy udzielenia tego zezwolenia" stwierdził, że jego błędne przeświadczenie, iż fakt nie umieszczenia go w zakładzie karnym nie jest równoznaczny z orzeczeniem kary pozbawienia wolności, a co za tym idzie sądownym karaniem, nie stanowi udzielenia fałszywej informacji. Ponadto wskazał, iż orzeczony w stosunku do niego trzyletni okres próby został już zakończony i w tym okresie nie naruszył zasad i przepisów, które uzasadniałyby odwieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694) , dalej zwanej "ustawą o cudzoziemcach", do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto, stosownie do art. 21 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Wypełniając w dniu 30 maja 2007 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, cudzoziemiec w części E pkt VII na str. 6 tegoż dokumentu udzielił negatywnej odpowiedzi na pytanie: "Czy był Pan karany sądownie?"; Kiedy, za jaki czyn, jaki zapadł wyrok i czy został wykonany?". W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy (k - 76) znajduje się kopia pisma Sądu Rejonowego K. z 21 sierpnia 2008 r. informującego, iż wyrok zaoczny Sądu Rejonowego w K., VII Wydział Grodzki z dnia [...] czerwca 2005 r. Sygn. akt [...] został doręczony osobiście A. B. w dniu 29 czerwca 2005 r. Natomiast skazanie powyższym wyrokiem nie uległo jeszcze zatarciu, gdyż wyrok uprawomocnił się w dniu 7 lipca 2005 r. i zatarcie skazania może nastąpić dopiero po dniu 7 lipca 2009 r., o ile skazany uiścił środek karny w postaci nawiązki orzeczonej w pkt V wyroku. Sąd zauważa, że na mocy powyższego wyroku cudzoziemiec został skazany na karę ..., a także ... W tej sytuacji właściwe jest przyjęcie, jakiego dokonał organ II instancji, że cudzoziemiec miał świadomość co do ciążącego na nim wyroku i powinien był zamieścić o nim informację w składanym wniosku. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie czy cudzoziemiec pytanie czy był karany sądownie mógł zrozumieć, jak to próbował wykazać w odwołaniu i w skardze, jako pytanie o to czy przebywał w więzieniu za popełnienie przestępstwa, a także czy ta podana fałszywa (nieprawdziwa) informacja odnośnie sądownego karania ma wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Należy zauważyć, iż każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. Ponadto, podkreślić należy, iż na bezzasadność powyższych argumentów skarżącego wskazuje także fakt, iż pomimo rzekomego niezrozumienia pytania, cudzoziemiec jednak odpowiedział na nie, zaprzeczając sądowemu karaniu. Gdyby faktycznie nie rozumiał treści pytania zadanego w omawianej rubryce, powinien był to napisać. Natomiast w skardze sam pełnomocnik wskazuje, że skarżący wiedział iż chodzi o karalność jednakże wywnioskował, mimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw, iż należy wskazywać jedynie wyroki, w których orzeczono bezwzględną karę pozbawienia wolności lub postępowania, które toczyły się w wybranym okresie. Zdaniem Sądu takie wnioskowanie wobec jednoznacznej treści pytania zawartego w pkt VII części E wniosku jest bezpodstawne i stanowiło jedynie próbę tłumaczenia się skarżącego, a zarazem wskazuje, że cudzoziemiec rozumiał treść pytania. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że przy wypełnianiu wniosku mógł korzystać z pomocy osób trzecich w tym swojej żony - obywatelki Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ zasadnie przyjął, że skarżący był zobowiązany do udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie czy był karany sądownie zawarte w pkt VII części E przedmiotowego wniosku. Podana przez cudzoziemca fałszywa informacja nie należy, zdaniem Sądu, do kategorii tzw. oczywistych omyłek, a ponadto kwestia karalności ma bardzo duży wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Sądu to czy cudzoziemiec był karany ma istotne znaczenie dla jego dalszej drogi życiowej, a także udzielenie fałszywej informacji w tym zakresie pokazuje stosunek skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Tak więc Sąd podzielając przytoczony w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 488/06, LEX nr 328189 stwierdza, że podana przez skarżącego we wniosku fałszywa informacja w kwestii karalności ma duże znaczenie w przedmiotowej sprawie i nie może być uznana, co próbuje wykazać skarżący, za kwestię błahą nie mającą żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. W związku z powyższym organ zasadnie przyjął, że wobec skarżącego zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy cudzoziemcach, stosownie do której cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zezwolenia złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Na marginesie Sąd zauważa, iż z akt sprawy wynika, że uznanie kwestii karalności jako istotnej było uzasadnione o czym świadczą dalsze wyroki sądowe zapadłe w stosunku do skarżącego, a także postawa żony. Okoliczności te nie mogą być co prawda argumentem w przedmiotowej sprawie, ale potwierdzają zasadność odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Należy przy tym mieć na względzie, że decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia, ze wskazanych wyżej powodów, nie ma charakteru uznaniowego, a więc Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie mógł wydać decyzji pozytywnej. Ponieważ w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach zawarta jest obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a odnosi się ona również do cudzoziemca małżonka obywatela polskiego z mocy art. 57 ust. 3, nie miało znaczenia, czy zachodzą okoliczności zawarte w art. 53 wyżej wymienionej ustawy, w tym okoliczność pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską oraz posiadania z tego związku córki. Odnośnie zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów ustawy zasadniczej oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. w kontekście braku poszanowania dla jego życia prywatnego i łączących go z żoną i dzieckiem więzów rodzinnych, należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja nie wpływa na rozdzielenie cudzoziemca z rodziną, gdyż nie zobowiązuje go do opuszczenia terytorium Polski. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, organ działał na podstawie i w granicach prawa, przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe dokładnie wyjaśniając stan faktyczny sprawy, wydał orzeczenie nie naruszając art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego - ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071). W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.