V SA/Wa 76/16

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] w przedmiocie określenie kwoty długu celnego postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych [...] Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") złożyła na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazała, iż kapitał zakładowy wynosi 351.450 zł, Skarżąca nie posiada środków trwałych, a w ostatnim roku obrotowym (rok 2015) poniosła stratę w prowadzonej działalności w wysokości 121.623,38 zł. Wyjaśniła równocześnie, że w roku 2014 r. bilans Spółki był dodatni i wyniósł 20.040,78 zł. Oświadczyła, że w kasie posiada środki pieniężne w wysokości 193,67 zł. Rachunek bankowy został zamknięty w związku z brakiem obrotów. W dniu 19 lutego 2016 r. Skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 190 zł. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje. Na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 i art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej " p.p.s.a", referendarz sądowy może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w części. Zwolnienie z kosztów sądowych, jest możliwe jeśli osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pełne ich poniesienie (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione. Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że co do zasady, każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia. Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Prawo pomocy ma charakter szczególny i dlatego z uprawnienia tego mogą skorzystać jedynie podmioty, które wykażą, że znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej. W przedmiotowej sprawie, Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji zależy od uiszczenia wpisu sądowego, który w niniejszej sprawie wynosi 190 zł i jest to jedyny koszt wymagany na obecnym etapie postępowania. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca zapłaciła wpis sądowy, a tym samym nie można uznać, iż wykazała, że nie ma dostatecznych środków na pełne poniesienie kosztów sądowych. Konieczność uiszczenia innych kosztów sądowych może się pojawić się w toku sprawy i zależy od jej rozstrzygnięcia, np. opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia do wyroku w przypadku oddalenia skargi, ewentualny wpis od składanej do Sądu wyższej instancji skargi kasacyjnej. Zwrócić uwagę należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać złożony na każdym etapie postępowania. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że posiada w kasie kwotę 193,67 zł – a więc w wysokości odpowiadającej zapłaconemu już wpisowi sądowemu. Ponadto wykazała kapitał zakładowy w wysokości 351.450 zł. Istotne jest również, że rok 2015 jest pierwszym rokiem w którym Skarżąca wykazała stratę, ponieważ zgodnie z jej oświadczeniem, jeszcze w roku 2014 r. wykazywała bilans dodatni (20.040,78 zł). W ocenie referendarza sądowego rozpoznającego wniosek strata podatkowa wykazana w jednym roku nie musi oznaczać, że jednostka znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy w formie zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Spółka nie wskazała również, że znajduje się w stanie upadłości albo likwidacji. Reasumując, uznać więc należy, iż Skarżąca nie wykazała, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów postępowania nie jest zasadne. Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.