V SA/Wa 760/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi I L N na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz I L N kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu 21.04.2008r. lLN wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, motywując wniosek pozostawaniem związku małżeńskim z obywatelką polską M N N oraz wychowywaniem małoletniej córki W C N posiadającej obywatelstwo polskie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 09.2008r. Nr [...] odmówił udzielenia Zainteresowanemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzając w uzasadnieniu, iż Cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganych prawem zezwoleń oraz jego dane osobowe znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Od powyższego rozstrzygnięcia pełnomocnik Wnioskodawcy wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Kwestionował ustalenia organu I instancji co do zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, twierdził, że w chwili obecnej Wnioskodawca jest przykładnym mężem i ojcem. Zarzucił, że Wojewoda zaniechał ustalenia jaki wpływ na relacje córki z ojcem miałby zakaz pobytu Skarżącego na terenie Polski i nakaz jej opuszczenia. . Wskazał, że odmowa udzielenia zezwolenia spowoduje dezintegrację rodziny ze wszystkimi tego negatywnymi konsekwencjami, tak w sferze indywidualnej, jak i społecznej. Decyzją z [...] marca 2009 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, powołując się na treść art.57 ust. 1 pkt 2a, pkt 5 i pkt 9 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r.o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 z późn. zm) , art. 127 § 2 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U.2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zmianami) oraz art. 23 ustawy z dnia 24 października 2008r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008r., Nr 216, poz. 1367), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że co prawda od dnia 1.01.2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 października 2008r.o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, ale zgodnie z art. 23 powyższej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. I tak zgodnie z art. 53 ust.1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego. Przyznał, że Cudzoziemiec jest małżonkiem obywatelki polskiej od [...] 03.2001 r., ze związku tego ma małoletnią córkę ur. [...] 11.2001 , a także że nie ustalono, aby związek ten został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, co oznacza , że zachodzi przesłanka pozytywna do udzielenia zainteresowanemu przedmiotowego zezwolenia. Jednak, w ocenie organu odwoławczego , który podzielił w pełni stanowisko organu I instancji, zachodzi przesłanka negatywna do udzielenia Cudzoziemcowi powyższego zezwolenia , przewidziana w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach tj jego pobyt stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Szef Urzędu wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] w oparciu o art.62 ust.3 ustawy o cudzoziemcach, zwrócił się z zapytaniem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt l L N terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowić może zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa publicznego. Z informacji przesłanych przez Policję organowi l instancji wynika, że Cudzoziemiec został skazany przez Sąd Okręgowy w [...] Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] czerwca 2007r. na karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 złotych każda za popełnienie czynu z art.258 § 1 z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U. z 1997, Nr 88, poz. 553) tj. za udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstwa, w związku z art. 42 i 43 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. z 2005r., Nr 179, poz.1485 z pózn. zm.). Przestępstwo to znajduje się w Rozdziale XXXII "Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu" . Cudzoziemiec zakład karny opuścił w dniu [...] .04.2008r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji przypomniał , iż w dniu [...] 04.2008r. Wojewoda [...] wszczął urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej l L N, uznając iż wobec Cudzoziemca zachodzą przesłanko kreślone w art. 88 pkt 1 i 9 ustawy o cudzoziemcach tj. przebywa on na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE oraz zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W toku postępowania Wojewoda [...] stwierdził, iż wobec Zainteresowanego zachodzi przesłanka określona w art. 89 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje jeżeli cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego. Decyzją z dnia [...] .04.2008r. Nr [..] Wojewoda [...] orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydalenia Zainteresowanego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu w/w decyzji Wojewoda [..] stwierdził, iż: "rozpatrując kwestię czy pobyt Pana N I L nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, organ l instancji zważył, że został On skazany za przestępstwo umyślne. Jednak mogło być to, w ocenie organu prowadzącego postępowanie, następstwem trudnej sytuacji osobistej, w której znalazł się cudzoziemiec, gdy po odmowie udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie mógł podjąć legalnej pracy. Od 2001r. stan prawny, zarówno w zakresie podejmowania pracy przez cudzoziemców-małżonków obywateli polskich, jak i udzielenia zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, uległ zmianie. Dlatego istnieje duże prawdopodobieństwo, że Cudzoziemiec nie wejdzie już nigdy więcej w konflikt z prawem, tym samym Jego pobyt nie będzie stanowił zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego". Jednak Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podzielił ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] tj. że Zainteresowanemu należy odmówić udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ wymagają tego względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jego zdaniem organy administracji publicznej nie mogą kwestionować ustaleń dokonanych przez sąd powszechny odnośnie faktu popełnienia przez Stronę przestępstwa, tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się przemytem narkotyków. W/w czyn cechuje szczególnie wysoki stopień społecznej szkodliwości. Świadczy również o tym, że Zainteresowany wykazał się lekceważącym stosunkiem do obowiązującego w Polsce prawa, które jest elementem składowym szeroko rozumianego porządku publicznego. W ocenie organu odwoławczego odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia nie stoją na przeszkodzie zapisy Konstytucji RP oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61 poz. 284 z późn. zm.) . Przypomniał, że zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997r. Nr 78, poz. 483, sprost. Dz. U. z 2001r. Nr 28 poz. 319) ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zagwarantowane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do ochrony życia rodzinnego może zatem zgodnie z treścią cytowanego przepisu zostać ograniczone właśnie ze względu na ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ma zastosowanie w stosunku do l L N . Powyższe rozstrzygnięcie – w ocenie organu – nie narusza również art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka gwarantującej każdemu poszanowanie jego życia rodzinnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, iż art. 8 ust 2 cytowanej Konwencji przewiduje możliwość ingerencji władzy publicznej w korzystanie z tego prawa w przypadkach przewidzianych w ustawie, jeżeli jest to konieczne w demokratycznym społeczeństwie uwagi na ochronę bezpieczeństwa publicznego. Dalej Szef Urzędu zwrócił uwagę na fakt, iż orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wypracowało zasady jakimi powinny się kierować organy państwa przy odmowie udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi posiadającemu rodzinę i rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej pozostaje z tymi zasadami w pełnej zgodzie. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w sprawie niniejszej zachodzi także podstawa do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określona w art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy o cudzoziemcach – dane strony znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. W tok postępowania wyjaśniającego ustalono, że wpisu danych osobowych Cudzoziemca do SIS dokonała Republika [...] , jednak Strona figuruje w SIS jako obywatel Republiki [...] W piśmie z dnia [...] .08.2008r. dołączonym do akt sprawy l LN wyjaśnił, iż w 1996r. przyjechał do Republiki [...] gdzie wystąpił o nadanie statusu uchodźcy. Z uwagi na fakt, iż przekroczył granicę nielegalnie, na skutek sugestii osób trzecich podał się za obywatela Republiki[...] , uważając, że pomoże mu to w uzyskaniu statusu uchodźcy. Jego wniosek został rozpatrzony negatywnie, a on sam został zobowiązany do opuszczenia Republiki [...] .Z informacji uzyskanych od strony [...] wynika, iż Zainteresowany ma zakaz wjazdu do Republiki [...] do dnia [...] 09.2013r., jest to również data obowiązywania wpisu dokonanego przez stronę[...] . Od powyższego rozstrzygnięcia I L N wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 7 kpa poprzez niewłaściwe rozważenie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela oraz art. 8 kpa poprzez dokonanie odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego od oceny będącej przedmiotem decyzji Wojewody [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wydalenia skarżącego z terytorium RP, co podważa zasadę zaufania obywatel ido organów Państwa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w ocenie organu sam fakt popełnienia przestępstwa jest w istocie wystarczającą podstawa do uznania, że Skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdyż organ w żaden inny sposób nie uzasadnił swoich twierdzeń. Ponadto pełnomocnik Wnioskodawcy podniósł, iż organ posługując się pojęciem "interes społeczny" w żaden sposób nie konkretyzuje na czym ten interes polega i dlaczego stoi w sprzeczności z interesem rodziny Skarżącego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 kpa Skarżący powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.10.1987 r. sygn. Akt IV SA 422/87 (GAP 1988, nr 11), iż zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji państwowej obu instancji w tej samej sprawie, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym – od negatywnego poprzez pozytywne do znów negatywnego dla skarżącego narusza wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie . Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona uzasadniona . Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art.8 k.p.a. poprzez uznanie – odmiennie niż to uczynił Wojewoda [...] , iż dalszy pobyt Skarżącego na terenie Polski stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażano pogląd, iż zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych oraz tego samego stanu prawnego i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. ( tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 23.08.2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 1221/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 11.10.2007 r. sygn. akt SA/Lu 609/07 ). W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi także w sprawie niniejszej. Należy zauważyć, że zarówno decyzja w przedmiocie wydalenia jak i decyzja o odmowie udzielenia zgody na pobyt na czas oznaczony zostały wydane w oparciu o ten sam stan faktyczny , stan prawny także się nie zmienił. W obu sprawach wysnuwano prognozę co do zachowania się Cudzoziemca po opuszczeniu zakładu karnego analizując te same fakty – głównie czyn przestępczy, za który został skazany. W niniejszej sprawie , chociaż decyzja organu I instancji zapadła po upływie 5 miesięcy od opuszczenia więzienia, a decyzja II instancji po upływie prawie roku, organy orzekające nie pokusiły się o poczynienie ustaleń jaka jest obecnie sytuacja życiowa i zachowanie Skarżącego. Jednak uchybienie to, aczkolwiek poważne, nie doprowadziłoby do konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, wobec zaistnienia w sprawie drugiej obligatoryjnej przesłanki do udzielenia odmowy zezwolenia na zamieszkanie – dane Cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen dla celów odmowy wjazdu ( art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy o cudzoziemcach ) i przesłanka ta również stanowiła podstawę rozstrzygnięcia . Fakt , iż wpis istnieje nie jest przez Cudzoziemca kwestionowany. Należy zauważyć, że umknęła uwadze organów obu instancji treść art. 57 ust 5a, zgodnie z którym zakaz udzielenia zezwolenia w przypadku istnienia wpisu nie jest bezwarunkowy i w przypadku istnienia poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych można zezwolenia na pobyt udzielić – z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do SIS. Istnienie lub nieistnienie powyższych względów znalazło się całkowicie poza sferą rozważań organów orzekających, co powoduje, że zaskarżona decyzja nie może się ustać z uwagi na naruszenie art. 7, 77 i 107 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozważy czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzje z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 p.p.s.a.