V SA/Wa 767/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2010 r. sprawy ze skargi Y.A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium RP; oddala skargę Przedmiotem skargi z dnia 17 lutego 2010 r., wniesionej przez A.B. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] orzekającej o wydaleniu Cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] udzielił obywatelce [...] A.B. zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony do dnia 30 września 2009 r. Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2009 r. "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zwróciła się o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemki A.B. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z wnioskiem Cudzoziemka miała być zatrudniona w charakterze wiceprezesa zarządu spółki a jako zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy wskazano: "zarządzanie działalnością spółki, planowanie kosztów działalności firmy, pozyskiwanie nowych rynków zbytu, kontakty z klientami i producentami towarów. Rozpoznając złożony wniosek w dniu 20 kwietnia 2009 r. Wojewoda [...] udzielił A.B. zezwolenia na pracę na terytorium RP typu B o numerze [...]. Termin ważności wydanego zezwolenia określono na okres od 1 maja 2009 r. do 30 kwietnia 2010 r. Wydane zezwolenie na pracę dotyczyło stanowiska wiceprezesa zarządu spółki "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., zatrudnionego na cały etat na podstawie umowy o pracę na czas określony. A.B. w dniu 30 kwietnia 2009 r. zawarła ze spółką "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę o pracę na czas określony z terminem ważności od 1 maja 2009 r. do 30 września 2009 r. Warunki zatrudnienia określone zostały zgodnie z udzielonym A.B. zezwoleniem na pracę. Funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w Z. w dniu 21 sierpnia 2009 r. przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących powierzania pracy cudzoziemcom oraz legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców w [...] w B. stanowiącym własność spółki "[...]" Sp. z o.o. W trakcie kontroli stwierdzono, iż przebywająca w sklepie A.B. prowadziła samodzielny nadzór nad towarem oraz obsługę klientów na stoisku obuwniczym, co zdaniem kontrolujących wskazywało na sprawowanie funkcji sprzedawcy. Cudzoziemka składając wyjaśnienia w trakcie kontroli wskazała, iż pracuje w kontrolowanym sklepie w charakterze sprzedawcy i nadzorcy, otwierając i zamykając sklep, przyjmując utarg od kasjerki, obsługując klientów oraz pomagając wkładać towar na półki. Kontrolujący funkcjonariusze po przeprowadzeniu dalszych czynności wyjaśniających, w tym przesłuchań pracowników sklepu, oraz przesłuchania uzupełniającego Cudzoziemki w dniu 4 września 2009 r., stwierdzili, iż A.B. wykonywała swoją pracę niezgodnie z wydanym przez Urząd Wojewódzki zezwoleniem co skutkowało zatrzymaniem Cudzoziemki w związku z wyczerpaniem przesłanek do wydalenia z terytorium RP. Pismem z dnia 4 września 2009 r., Komendant Placówki Straży Granicznej w Z. na podstawie art. 101 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o cudzoziemcach" zwrócił się do Wojewody [...] o wydalenie Cudzoziemki A.B. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż Cudzoziemka naruszyła warunki określone w jej zezwoleniu na pracę w części dotyczącej rodzaju stanowiska pracy. Wskazano także, iż nie zachodzą w sprawie przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu A.B. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 i 3, oraz art. 92 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż Cudzoziemka wykonywała pracę bez stosownego zezwolenia, gdyż na podstawie posiadanego zezwolenia mogła wykonywać funkcję wiceprezesa zarządu a w kontrolowanym sklepie wykonywała pracę jako sprzedawca. Wskazano także, iż w toku postępowania Cudzoziemka nie wykazała, żeby zachodziły przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1695 ze zm.). Pismem z 20 września 2009 r. Cudzoziemka wniosła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odwołanie od wydanej w jej sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż wbrew twierdzeniu organu I instancji wykonywała swoją pracę zgodnie z udzielonym jej zezwoleniem jako wiceprezes zarządu spółki. Zarzuciła, iż organ nie ustalił jaki jest zakres obowiązków wiceprezesa spółki [...]. Pismem z dnia 28 września 2009 r. ustanowiony przez Cudzoziemkę pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości decyzji organu I instancji, z uwagi na istotne naruszenie przez ten organ art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, art. 88 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz art. 201 § 1 w zw. z art. 204 § 1 kodeksu spółek handlowych. W ocenie pełnomocnika Cudzoziemki mając na uwadze regulacje kodeksu spółek handlowych w zakresie obowiązków zarządu, A.B. była uprawniona do przebywania poza siedzibą spółki w sklepach do niej należących i mogła tam wykonywać wszelkie czynności wchodzące w zakres działalności tej spółki. Pismem z dnia 1 października 2009 r. odpowiadając na wniosek o udostępnienie danych osobowych Wojewódzki Urząd Pracy w W. udzielił odpowiedzi w zakresie obowiązków A.B. deklarowanych we wniosku o zezwolenie na pracę w charakterze wiceprezesa zarządu spółki "[...]" Sp. z o.o. w W. Do pisma dołączono kopię przedmiotowego wniosku o zezwolenie na pracę z dnia 1 kwietnia 2009 roku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanego dalej "k.p.a.", Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny oraz powołał przepisy prawa dotyczące podejmowania pracy przez Cudzoziemca w Polsce i wydalenia Cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku wykonywania pracy niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów prezentowanych w toku postępowania odwoławczego, organ II instancji powołując się na treść przepisów prawa handlowego wskazał, iż zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, przy czym prawo członka zarządu do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych. W ocenie organu odwoławczego czynności podejmowane przez Cudzoziemkę w sklepie w b. należą do rutynowych obowiązków sprzedawcy i wykraczają poza zakres obowiązków wiceprezesa zarządu spółki z o.o. Podkreślono tutaj, iż fakt wykonywania funkcji sprzedawcy potwierdziła sama Cudzoziemka w czasie przesłuchania w dniu 21 sierpnia 2009 r. Organ II instancji stwierdził także, iż na podstawie dokonanych w toku postępowania ustaleń nie znajduje zastosowania przepis art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. W skardze złożonej na powyższą decyzję z dnia 22 grudnia 2009 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.B. zarzuciła, iż zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca wykonywała pracę niezgodnie z udzielonym jej zezwoleniem na pracę, oraz art. 88 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezastosowanie przepisów art. 201 § 1 i art. 204 § 1 kodeksu spółek handlowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skoro głównym przedmiotem działania spółki "[...]" Sp. z o.o. jest handel detaliczny, to w świetle art. 201 § 1 i art. 204 § 1 kodeksu spółek handlowych nie można czynić zarzutu członkowi jej zarządu, że przebywał w należącym do tej spółki sklepie i wykonywał czynności objęte przedmiotem działalności tej spółki. Wskazano również, iż wydane Skarżącej zezwolenie na pracę nie zawiera ograniczenia, o którym mowa w przepisie art. 88c ust. 5 ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zważywszy zatem, że jest to jedyne przewidziane prawem ograniczenie zakresu wykonywanych czynności, Cudzoziemka upoważniona była do wykonywania wszelkich czynności wchodzących w zakres działania spółki "[...]" Sp. z o.o. Nadto zarzucono, iż organ administracyjny przytaczając zeznania Skarżącej w zakresie sprawowanej funkcji sprzedawcy całkowicie pominął inne fragmenty zeznań wskazujące, że Skarżąca wykonywała także czynności nadzorcze nad pracą sklepu i przyjmowała utarg od kasjerki. W ocenie skarżącej nie ulega wątpliwości, iż te czynności wchodzą w zakres członka zarządu spółki. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie o cudzoziemcach, oraz ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując przedstawienia motywów podjętego rozstrzygnięcia przede wszystkim wskazać należy, iż istotę przedmiotowej sprawy stanowi odpowiedź na pytanie czy wykonywane przez skarżącą czynności w ramach stosunku pracy ze spółką "[...]" mieściły się w zakresie udzielonego Skarżącej zezwolenia na pracę. Ponadto mając na uwadze stanowisko Skarżącej ocenić również należało prawidłowość przeprowadzonego przez organy administracyjne postępowania wyjaśniającego. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz.1694 ze zm.). Zgodnie z treścią cytowanego przepisu Cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) przebywa na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE; 2) wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "wydaje się decyzję" oznacza, że mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Ustawodawca w art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewidział pewne wyjątkowe okoliczności, które mogą powodować możliwość odstąpienia od wydania decyzji o wydaleniu, bądź jej wykonaniu. I tak zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach – decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli: 1) zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) cudzoziemiec jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE i jego dalszy pobyt nie stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że związek małżeński został zawarty w celu uniknięcia wydalenia. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993r. Nr 61, poz. 284 i 285, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176 i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2002 r. Nr 127, poz. 1084); 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się w przypadku, gdy dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego (ust. 1a ww. przepisu). Cudzoziemcowi można udzielić zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, do którego wydanie cudzoziemca jest niedopuszczalne na podstawie orzeczenia sądu o niedopuszczalności wydania cudzoziemca albo na podstawie rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o odmowie jego wydania, uwzględniając przyczynę, z powodu której odmówiono wydania cudzoziemca, oraz interes Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 2 ww. przepisu). W ocenie Sądu, na gruncie powyższych unormowań prawnych i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy administracji zasadnie przyjęły, iż Skarżąca dopuściła się naruszenia obowiązujących w Polsce regulacji prawnych. Nie ulega tutaj żadnej wątpliwości Sądu, iż wykonywane przez Skarżącą czynności związane ze świadczeniem pracy w charakterze sprzedawcy wykraczały poza granice zatrudnienia określone w udzielonym Skarżącej pozwoleniu na pracę. Skarżąca w ramach obowiązków wiceprezesa zarządu obowiązana była, bowiem do zarządzania działalnością spółki, planowania kosztów działalności firmy, pozyskiwania nowych rynków zbytu, kontaktów z klientami i producentami towarów (wniosek o wydanie zezwolenia – k. 74 akt administracyjnych). Wskazać należy, iż wyliczony tutaj katalog obowiązków określony został, jako zakres podstawowy, jednakże oczywistym jest, iż intencją Wnioskodawcy było uzyskanie zezwolenia dla podjęcia typowych czynności zarządu spółki. Tak również należy odczytywać wydane Skarżącej zezwolenie na pracę. Okoliczność trwałego wykonywania czynności związanych ze stanowiskiem sprzedawcy w ocenie Sądu nie może zostać uznana za pełnienie obowiązków w ramach stosunku pracy na stanowisku wiceprezesa zarządu spółki z o.o. Zważywszy na zarzuty skargi odnieść się tutaj należy do charakteru faktycznie wykonywanych przez Skarżącą czynności. Zdaniem Sądu istotnym jest, iż sama Skarżąca charakteryzując wykonywane przez siebie obowiązki w trakcie przesłuchania w dniu 21 sierpnia 2009 r. wskazała, iż pracuje w tym sklepie w charakterze sprzedawcy oraz nadzoru sklepu. W dniu 4 września 2009 r. podtrzymała powyższe wyjaśnienia zeznając dodatkowo, iż zdaje sobie sprawę z nielegalnego wykonywania przez siebie pracy na terytorium RP. Zeznała także, iż nie wiedziała o braku możliwości wykonywania czynności sprzedawcy w oparciu o posiadane zezwolenie na pracę. Ponadto, złożone przez Skarżącą w omawianym zakresie wyjaśnienia potwierdziły także zeznania świadków przesłuchiwanych w sprawie. A.M. zatrudniona na stanowisku sprzedawcy w należącym do "[...]" Sp. z o.o. [...] w B., zeznała w dniu 21 sierpnia 2009 r., iż A.B. pracuje jako sprzedawca układając towar i obsługując klientów. Zeznała także, iż Skarżąca zajmuje się również sprzątaniem sklepu i wykonuje wszystkie czynności, które wykonują pracujące w sklepie Polki. Inny pracownik spółki "[...]" - także zatrudniony na stanowisku sprzedawcy w kontrolowanym sklepie – D.G., zeznała, iż A.B. pracuje w sklepie od maja 2009 r. w charakterze sprzedawcy. Okoliczność zatrudnienia A.B. w charakterze sprzedawcy potwierdziła także w dniu 21 sierpnia 2009 r. I.R., która od lipca 2008 r. pracuje w [...] w B. na stanowisku sprzedawcy. W świetle powyższego w ocenie Sądu uznać należy, iż Skarżąca wykonywała obowiązki sprzedawcy. Okoliczność pełnienia przez Skarżącą funkcji wiceprezesa zarządu podniesiona została przez ustanowionego pełnomocnika dopiero na etapie odwołania od decyzji organu I instancji i konsekwentnie podtrzymywana w postępowaniu sądowym. Odnosząc się tutaj do powoływanej w tym zakresie argumentacji strony Skarżącej wyjaśnić należy, iż wbrew twierdzeniom Skarżącej nie można uznać wykonywanych przez Cudzoziemkę czynności jako mieszczących się w zakresie obowiązków członka (wiceprezesa) zarządu określonych treścią przepisów art. 201 § 1 i 204 kodeksu spółek handlowych (dalej k.s.h.). Zgodnie z treścią przepisu art. 201 § 1 k.s.h. zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Natomiast przepis art. 204 tej ustawy stanowi, iż prawo członka zarządu do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych. W doktrynie prawa handlowego przyjmuje się, iż prowadzenie spraw spółki jest pewnym procesem, polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji i opinii, organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań. Działanie członka zarządu jest natomiast kategorią zdarzeń cywilnoprawnych, na które składają się przede wszystkim czynności faktyczne /prowadzenie spraw/ i czynności prawne /reprezentacja/ (patrz. A. Kidyba kom. LEX/el. 2010 do art. 201 oraz 204 k.s.h.). Działania podejmowane przez Cudzoziemkę w ramach wykonywanej pracy (obsługa klientów, uzupełnianie towaru, sprzątanie, ale także otwieranie i zamykanie sklepu, czy też przyjmowanie utargu od kasjerek) jak również stosunek pozostałych pracowników sklepu, zgodnie uznających Cudzoziemkę za sprzedawcę, nie pozwalają uznać, iż podjęta praca odpowiadała funkcji członka zarządu w rozumieniu wyżej powołanych przepisów prawa. Działania Skarżącej przede wszystkim opierały się bowiem na trwałym wykonywaniu funkcji sprzedawcy. Co prawda rację przyznać należy Skarżącej, iż w strukturach przedmiotowego sklepu wykonywała Ona pewne funkcje nadzorcze wobec innych sprzedawców pochodzenia polskiego, jednakże okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla sprawy. Zdaniem Sądu owe funkcje nadzorcze (przyjmowanie oraz wypłacanie pieniędzy, otwieranie i zamykanie sklepu) to typowe działania charakteryzujące sprzedawcę, które z woli wspólnego pracodawcy, wyłączone zostały z obowiązków pozostałych pracowników sklepu. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, iż Skarżąca wykonująca w sposób trwały czynności sprzedawcy, wykonywała jedynie polecenia pracodawcy, który de facto zatrudniał Skarżącą w charakterze sprzedawcy. Działania Skarżącej nie były więc w żadnym stopniu związane z funkcją wiceprezesa zarządu. Zasadność takiej oceny pracy Skarżącej w tym zakresie w pełni potwierdzają zeznania świadków, którzy zgodnie wskazywali, iż Cudzoziemka była sprzedawcą nadzorującym sklep w czasie nieobecności szefa. W świetle powyższego powoływane zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w tym art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz niezastosowanie przepisów art. 201 § 1 i 204 § 1 k.s.h., Sąd uznał za bezpodstawne. W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 kpa. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 kpa, w sposób wyczerpujący a strona miała możliwość brania udziału w postępowaniu. Organ dokonał oceny powoływanych twierdzeń na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 kpa. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organ administracyjny w ocenie Sądu wyjaśnił i rozpatrzył wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując w ocenie Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia prawa materialnego ani do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na wynik sprawy, dlatego też z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.