V SA/Wa 768/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi J.T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków; oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "MRiRW", "organ odwoławczy") nr [...] z [...] stycznia 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego (dalej jako: Prezes ARR, "organ I instancji") z [...] października 2015r. nr [...] dotyczącą ustalenia dla J.T. kwoty nienależnie pobranych środków z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC w 2011r. na kwotę 582.708,09 zł wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezes ARR w dniu [...] grudnia 2014r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie J.T. w przedmiocie odzyskania środków finansowych nienależnie przyznanych i wypłaconych na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w L. nr [...] z [...] września 2011 r. w związku z nieprawidłowościami wskazanymi w ramach postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...] z [...] lipca 2014 r. W dniu [...] lutego 2015 r. Prezes ARR wydał decyzję nr [...], w której ustalił J.T. kwotę środków nienależnie pobranych i podlegających zwrotowi, w wysokości 146 593,23 euro stanowiącą równowartość 582 708,09 zł. W powyższej decyzji zaznaczył, że kwota ta podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej dla odsetek za nienależnie wypłaconą pomoc liczonych od dnia 29 września 2011 r. (dzień dokonania wypłaty pomocy na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w L. nr [...] z [...] września 2011 r.) zgodnie z art. 123 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. L 157 z 15.06.2011, str. 1, z późn. zm. dalej zwane jako "rozporządzenie Komisji (UE) nr 543/2011"). Po rozpatrzeniu odwołania Strony, w dniu [...] kwietnia 2015 r. MRiRW wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, uzasadniając, że organ pierwszej instancji w swojej decyzji nie wskazał motywów rozstrzygnięcia, tj. nie przytoczył treści przepisów prawa, nie dokonał wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie zasadności ustalenia zwrotu nienależnie przyznanych środków, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 11 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. W dniu [...] maja 2015 r. Prezes ARR wydał decyzję nr [...], w której ustalono, że zwrotowi podlega kwota nienależnie pobranych środków w wysokości 146 593,23 EUR stanowiąca równowartość 582 708,09 zł. Pismem z 15 czerwca 2015 r. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji Prezesa zaskarżając ją w całości. Ponadto w swoim odwołaniu Strona wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy ze skargi Strony z 11 sierpnia 2014 r. wniesionej od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...]. Pismem z 14 sierpnia 2015r. Strona uzupełniła swoje odwołanie, wskazując na naruszenie przez organ przepisów art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 633, z późn. zm.), polegające na tym, że w ramach niniejszej sprawy administracyjnej kolejne decyzje administracyjne zostały podpisane przez tego samego pracownika Agencji Rynku Rolnego. Rozpatrując odwołanie, organ II instancji podzielił zarzut Strony dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i wydał w dniu [...] sierpnia 2015 r. decyzję nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu [...] października 2015r. Prezes ARR wydał decyzję nr [...] dotyczącą kwoty nienależnie pobranych środków przyznanych decyzją [...] z [...] września 2011r. Organ I instancji ustalił, że kwota 582 708,09 zł, stanowi nienależnie pobrane środki i podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej dla odsetek za nienależnie wypłaconą pomoc. Następnie po rozpoznaniu odwołania, MRiRW decyzją z [...] stycznia 2016r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że cała kwota pomocy przyznana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału ARR w L. nr [...] z [...] września 2011 r., a następnie wypłacona Stronie, stanowiła nienależnie pobrane środki. Oznacza to, jak podkreślił Minister, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków powinna być cała wypłacona Stronie kwota, tj. 582 708,09 zł. Kwota ta zgodnie z przepisem art. 123 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, podlega zwrotowi wraz z odsetkami naliczanymi w sposób określony tym przepisem.tj: 1) za okres, w odniesieniu do którego naliczane są odsetki, rozpoczynający się w dniu dokonania na rachunek Strony wypłaty kwoty przyznanej jej na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego ARR w L. nr [...] z [...] września 2011 r., tj. w dniu 29 września 2011 r., a kończący się w dniu dokonania przez Stronę zwrotu należności; 2) według stawki odpowiadającej stopie procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących w dniu, w którym dokonano nienależnej płatności tj. w dniu 29 września 2011 r., wynoszącej 1,5%, powiększonej zgodnie z przepisem art. 123 ust. 1 lit. b ww. rozporządzenia, o trzy punkty procentowe tj. w wysokości 4,5%. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Minister wskazał, że warunkiem przyznania wsparcia w ramach nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw jest powtarzalne przeprowadzenie zabiegu zielonych zbiorów w danym okresie, a nie jednorazowe przeprowadzenie tego zabiegu agrotechnicznego, Jednym z warunków uzyskania ww. pomocy było przeprowadzenie działania o nazwie "zielone zbiory", zgodnie z definicją określoną w art. 84 ust. 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 i warunkami określonymi w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 21 czerwca 2011 r. Tym samym, jak podkreślił organ odwoławczy na etapie postępowania zakończonego decyzją Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] lipca 2014 r. konieczne było przeprowadzenie analizy definicji "zielonych zbiorów" w celu ustalenia czy objęte wnioskiem o pomoc działania ją spełniały, a w rezultacie, czy kwalifikowały się do takiej pomocy. Kwestia wykładni przepisów określających definicję "zielonych zbiorów" nie mogła stanowić zagadnienia wymagającego rozstrzygnięcia w ramach decyzji, a w konsekwencji zarzut Strony, w którym wskazano na przyjęcie przez organ pierwszej instancji błędnej wykładni definicji zielonych zbiorów, należy uznać za chybiony. Podobnie organ II instancji nie podzielił kolejnego zarzutu Strony i wyjaśnił, że postępowanie, w rezultacie którego wydana została decyzja, było wyczerpujące, a zebrane w jego trakcie dowody umożliwiły dokładne ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji wysokość kwoty nienależnie pobranych środków. Minister podkreślił, że kwestia kwoty wsparcia przysługującej Stronie, została rozstrzygnięta w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...] z [...] lipca 2014 r., w ramach którego ustalono, że decyzja Dyrektora Oddziału Terenowego ARR, na podstawie której Stronie przyznano wsparcie w wysokości 582 708,09 zł powinna zostać uchylona oraz odmówiono stronie przyznania pomocy. Tym samym kwestia, o której mowa, nie mogła być rozstrzygana w niniejszym postępowaniu, gdyż narażałoby to organ na zarzut nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego naruszenia art. 123 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, Minister podkreślił, że w każdym przypadku, w którym istnieje podstawa do zwrotu nienależnie wypłaconej pomocy, oprócz faktycznie wypłaconej pomocy, odzyskiwane są również odsetki naliczane zgodnie z akapitem drugim tego artykułu. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego odsetki, o których mowa, są nieodzownym elementem ustalonej do zwrotu kwoty i powinny być określane w ramach tej samej decyzji administracyjnej, w której określona jest kwota nienależnie wypłaconej pomocy. W ocenie MRiRW, pomoc ustanowiona na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011 udzielana była w konkretnej kwocie obliczonej wg rodzaju i powierzchni uprawy i ta kwota podlega odzyskaniu w przypadku ustalenia, iż pomoc została nienależnie wypłacona. Przepis art. 123 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 nie przewiduje dla państwa członkowskiego upoważnienia do redukcji lub zwiększania kwoty nienależnie wypłaconych środków, a zatem kwota ta nie może zostać pomniejszona lub powiększona w celu zaokrąglenia jej do równych 50 groszy lub złotówki. Tym samym zastosowanie przepisu art. 63 § 1 O.p. stałoby w sprzeczności z przepisem art. 123 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011. J.T. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, ew. o uchylenie zaskarżonej i ją poprzedzającej decyzji organu I instancji, a także zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj: 1) art. 84 ust. 1 lit a rozporządzenia nr 543/2011 poprzez uznanie, że zabieg zielonego zbioru powinien być przeprowadzony w sposób ciągły, a nie jednorazowo, a prowadzenie go etapami kolejno w odniesieniu do poszczególnych części obszaru zgłoszonego do wsparcia było niedopuszczalne, natomiast pozyskanie jakichkolwiek dojrzałych owoców w całym okresie zadeklarowanym we wniosku o wsparcie wykluczało przeprowadzenie łącznego zielonego zbioru; 2) § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 21 czerwca 2011 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw (Dz. U. Nr 130, poz. 750 i Nr 172, poz. 1026), poprzez uznanie, że warunkiem przyznania wsparcia w ramach nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw jest powtarzalne przeprowadzanie zabiegu zielonych zbiorów w danym okresie, a nie jednorazowe przeprowadzenie tego zabiegu agrotechnicznego; oraz naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo istnienia ku temu istotnych przesłanek faktycznych i prawnych: 2) art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy płatność wypłacona na rzecz Strony miała charakter płatności nienależnej i na pominięciu w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, skąd wynika przyjęty przez organ stan faktyczny Sprawy; 3) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z: a) art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o Agencji Rynku Rolnego, b) § 4, 5 i 7 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 21 czerwca 2011 r., c) art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011, d) art. 84 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 543/2011, - poprzez wydanie decyzji zwrotowej bez podstawy materialnoprawnej i w konsekwencji brak jej wyjaśnienia, gdyż powołane jako podstawa tej decyzji ww. przepisy nie odnoszą się do zwrotu pobranych środków, lecz do zasad udzielania wsparcia; 4) art. 123 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2011, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu tego przepisu za podstawę prawną (kompetencyjną) do wydania decyzji w przedmiocie naliczenia odsetek; 5) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie określenia odsetek od nienależnie pobranych środków i ustalenia stawki do obliczenia tych odsetek w związku ze wsparciem udzielonym Stronie na podstawie przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011, w sytuacji gdy brak jest podstaw prawnych do wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej i uznania kwestii wysokości odsetek za element rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej; 6) art. 15 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania w II instancji do kontroli prawidłowości decyzji wydanej w I instancji i zaniechanie ponownego rozpatrzenia sprawy, tj. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności rozumianej jako zasada dwukrotnego rozpatrywania sprawy. W uzasadnieniu skargi położono nacisk na konieczność zawieszenia postępowania, gdyż wydanie decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych środków bezpośrednio zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie uprawnienia strony do uzyskania wsparcia finansowego w związku z kryzysem wywołanym szczepem bakterii EHEC. W ocenie autorki skargi interpretacja definicji "zielonego zbioru" i ustalenia prawidłowego sposobu przeprowadzenia tego działania ma charakter zagadnienia otwartego tzn. nie było wcześniej prawomocnie przesądzone na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Do oceny pozostaje kwestia, czy działanie "zielony zbiór" powinno zostać przeprowadzone wyłącznie jednocześnie w odniesieniu do całości plantacji czy mogło zostać przeprowadzone kolejno w odniesieniu do poszczególnych, wydzielonych części tej plantacji z zachowaniem wymogu jego łącznego charakteru. Jak podkreśliła Skarżąca przesłanką warunkującą ustalenie wysokości i odzyskiwanie kwoty nienależnie pobranych środków jest niebudzące wątpliwości stwierdzenie, że przedmiotowe środki zostały wypłacone nienależnie. Jest przekonana, że rozstrzygnięcie sądowe w przedmiocie stwierdzenia prawidłowości uchylenia pierwotnej decyzji o przyznaniu stronie wsparcia finansowego tj. w przedmiocie prawidłowości decyzji Prezesa ARR z [...] lipca 2014r. ma prejudycjalny charakter w stosunku do decyzji o ustaleniu i odzyskiwaniu kwoty nienależnie pobranych płatności. Wnosząca skargę podkreśliła, że sprawa była rozpatrywana sześciokrotnie, przez organy obu instancji, a mimo to żadna z wydanych decyzji nie została poprzedzona wnikliwą analizą i oceną całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie obejmowała podania przyczyn ustalenia, że środki zostały pobrane nienależnie. W piśmie z 7 kwietnia 2016r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. W trakcie rozprawy w 30 marca 2017r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej (sygn. akt: II GSK 1993/15 przed NSA) wniesionej od wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt: V SA/Wa 2540/14. Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania uznając, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania sprawy wskazać należy, że za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W rozpatrywanej sprawie Strona podważa zasadność żądania zwrotu pomocy finansowej, a zasadnicze zarzuty skargi sprowadza do dwóch problemów: - nie zawieszenia postępowania pomimo istnienia ku temu istotnych przesłanek, - przyjętej przez organ definicji "zielonych zbiorów" i ustalenia sposobu przeprowadzenia tego działania. W ocenie Sądu w obydwóch tych punktach należy przyznać rację organowi orzekającemu. Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zarzutów podniesionych w skardze przypomnieć wypada, że podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowiły m.in. przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011. W myśl przepisu art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011, wydatki Unii na cele tego rozporządzenia są finansowane przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i mogą być wykorzystywane jedynie w celu sfinansowania określonych na podstawie tego rozporządzenia tymczasowych nadzwyczajnych środków wspierania sektora owoców i warzyw. Stosownie do art. 6 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011, objęte wsparciem działania dotyczące wycofania z rynku, niezbierania i zielonych zbiorów podlegają kontrolom, w tym, w przypadku zielonych zbiorów kontroli podlega do 10% obszarów produkcji grup producentów i 100 % obszarów produkcji producentów niebędących członkami grup producentów. Na podstawie powyższego przepisu zostały przeprowadzone działania kontrolne w siedzibie Strony w okresie 26.10. - 14.12.2012 r. W następstwie wykrytych podczas tej kontroli nieprawidłowości zostało wszczęte postępowanie administracyjne, które zostało zakończone ostateczną decyzją Prezesa ARR nr [...] z [...] lipca 2014 r. Decyzją tą Prezes ARR utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...] maja 2014 r., którą uchylił decyzję ostateczną nr [...] z dnia [...].09.2011r. i odmówił udzielenia Stronie wsparcia w sektorze owoców i warzyw z tytułu kryzysu spowodowanego szczepem bakterii EHEC. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych, Prezes Agencji Rynku Rolnego ustala w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji. Zgodnie z art.. 13 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r., do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty. Zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia II marca 2004 r., uprawnienia organu podatkowego określone w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa przysługują ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych, jako organowi odwoławczemu od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011, o ile przepisy tego rozporządzenia nie stanowią wyraźnie inaczej, w odniesieniu do organizacji producentów i ich członków stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, rozporządzenia (WE) nr 1580/2007 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, a w odniesieniu do producentów, o których mowa w art. 5 (producenci owoców i warzyw, którzy nie są członkami uznanej organizacji producentów), wymienione przepisy stosuje się odpowiednio. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów tj. naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie pomimo toczącego się przez Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania w przedmiocie uprawnienia strony do uzyskania wsparcia finansowego w związku z kryzysem spowodowanym szczepem bakterii EHEC wskazać należy, że z zagadnieniem wstępnym (kwestią prejudycjalną), mamy do czynienia w sytuacji, gdy warunkiem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej jest uprzednie rozstrzygnięcie kwestii prawnej. Nie każda kwestia, która w przekonaniu Strony stanowi zagadnienie wstępne, takim zagadnieniem jest w istocie i obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu), zachodzą jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia danej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego, a zatem w sytuacji istnienia pomiędzy tymi kwestiami ścisłego związku. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1526/13). W ocenie sądu toczące się przed NSA postepowanie nie mogło być uznane za zagadnienie wstępne w niniejszym postępowaniu, ponieważ nie występowała tutaj przeszkoda uniemożliwiająca rozstrzygnięcie sprawy przez organ. Ewentualne korzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed NSA i uchylenie decyzji o odmowie udzielenia wsparcia ze środków unijnych może spowodować, że organ będzie ponownie rozpatrywał sprawę, ale nie przesądza o treści rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Ponadto przepisy k.p.a. przewidują specjalne tryby do wzruszenia decyzji ostatecznych w przypadku zaistnienia wskazanych w tych przepisach przesłanek. W związku z powyższym w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uznać należy za bezzasadny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu tj. błędnej wykładni definicji "zielonych zbiorów" i tym samym naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 543/2011 poprzez przyjęcie przez organ błędnej definicji "zielonych zbiorów" oraz przepisów § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 21 czerwca 2011 r. poprzez uznanie przez organ, że warunkiem przyznania wsparcia w ramach nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw jest powtarzalne przeprowadzenie zabiegu zielonych zbiorów w danym okresie, a nie jednorazowe przeprowadzenie tego zabiegu agrotechnicznego, to wskazać należy, że rozstrzygnięcie powyższej kwestii było przedmiotem innego postępowania, tj. postępowania zakończonego decyzją Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...] z [...] lipca 2014 r. Jednym z warunków uzyskania takiej pomocy było prawidłowe przeprowadzenie działania o nazwie "zielone zbiory", zgodnie z definicją określoną w art. 84 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 543/2011 i warunkami określonymi w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 21 czerwca 2011 r. Zatem to nie w ramach niniejszego postępowania, a na etapie postępowania zakończonego decyzją Prezesa ARR z [...] lipca 2014r. konieczne było przeprowadzenie analizy definicji "zielonych zbiorów" w celu ustalenia czy objęte wnioskiem o pomoc działania ją spełniały, a w rezultacie, czy kwalifikowały się do takiej pomocy. Kwestia wykładni przepisów określających definicję "zielonych zbiorów" nie mogła tym samym stanowić zagadnienia wymagającego rozstrzygnięcia w ramach zaskarżonej decyzji. W konsekwencji zarzut Strony, w którym wskazano na przyjęcie przez organ błędnej wykładni definicji zielonych zbiorów, należy uznać za chybiony. Mając na uwadze powyższe, nie można również zgodzić się z twierdzeniem Strony jakoby organ naruszył przepisy art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do definicji "zielonych zbiorów" i ustalenia prawidłowego sposobu przeprowadzenia tego działania oraz zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii ustalenia, czy płatność wypłacona na rzecz Strony miała charakter płatności nienależnej. Należy zauważyć, że zarzut Strony dotyczy innego postępowania w sprawie odmowy udzielenia wsparcia, zakończonego decyzją Prezesa ARR nr [...] z [...] lipca 2014 r. Tym samym to nie w ramach niniejszego postępowania, a na etapie wspomnianego postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezesa Agencji Rynku Rolnego konieczne było ustalenie, czy objęte wnioskiem o pomoc działania kwalifikowały się do udzielenia takiej pomocy. Kwestia wykładni przepisów określających definicję "zielonych zbiorów", nie mogła tym samym stanowić zagadnienia wymagającego rozstrzygnięcia w ramach zaskarżonej decyzji MRiRW z [...] stycznia 2016r. Jednocześnie się do wątpliwości Strony co do prawidłowości zastosowania art. 123 ust. 1 rozporządzenia nr 543/2011 w przedmiocie naliczania kar wraz z odsetkami, należy zauważyć, zgodnie z ww. przepisem, organizacje producentów, zrzeszenia organizacji producentów, grupy producentów lub inne odnośne podmioty zwracają nienależnie wypłaconą pomoc z odsetkami. Odsetki są naliczane: a) na podstawie okresu, który upłynął między płatnością a zwrotem należności beneficjenta; b) według stawek stosowanych przez Europejski Bank Centralny przy głównych operacjach refinansowania publikowanych w serii "C" Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej i obowiązujących w dniu, w którym dokonano nienależnej płatności, powiększonych o trzy punkty procentowe. Organ w zaskarżonej decyzji przedstawił zarówno zastosowanie ww. przepisu, jak i sposób obliczania należnej kwoty odsetek (zasady określenia początku okresu naliczania odsetek oraz wysokości ich stopy procentowej). Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, zaś zarzut Skarżącej dotyczący braku podstawy materialnoprawnej uznać należy za bezzasadny. Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego wyrażoną w zaskarżonej decyzji w zakresie przyjęcia, że przedmiotem prowadzonego postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków powinna być cała wypłacona Stronie kwota tj. 582.708,09 zł wraz z należnymi odsetkami. Zatem w ocenie Sądu nie było podstaw do podniesienia zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji zwrotowej bez podstawy materialnoprawnej, zaskarżona decyzja administracyjna zawierała wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 k.p.a., a jej uzasadnienie w sposób wyczerpujący i przekonujący wskazywało, jakimi przesłankami kierował się organ wydając dane rozstrzygnięcie. W świetle powyższych ustaleń, nie było również podstawy do umorzenia postępowania z art. 105 § 1 k.p.a., gdyż brak jest przesłanek do uznania, że postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a żądanie strony jest nieaktualne, lub wygasło z mocy prawa. Nie znajdują uzasadnienia także inne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Organ przytoczył regulacje prawne dotyczące kwoty nienależnie pobranych środków finansowych, szeroko je omówił oraz odniósł do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Reasumując należy stwierdzić, że zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.