V SA/Wa 77/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Sędzia NSA - Marzenna Zielińska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] listopada 1999 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji własnej Prezesa GUC 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] kwietnia 1999 r., Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w G. na rzecz H. P. kwotę 300,- zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...].05.1998 r. Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w G. z dnia [...].09.1997 r. Nr [...] uchylającą decyzję zawartą w dokumencie [...] nr [...] z dnia [...].03.1996 r. w sprawie wymiaru należności celnych od towaru importowanego z E. W piśmie noszącym datę 19.01.1999 r. pełnomocnik H. P., właścicielki firmy L., złożył podanie o wznowienie postępowania. W wyniku jego rozpoznania Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...].04.1999 r. Nr [...], zaakceptowaną aktem administracyjnym z dnia [...].11.1999 r. Nr [...], odmówił uchylenia decyzji tegoż Organu z dnia [...].04.1997 r. wskazując, że załączone do podania o wznowienie postępowania świadectwo pochodzenia F. z dnia [...].01.1999 r. nie może zostać uznane jako dowód pochodzenia towaru z uwagi na jego przedłożenie po upływie określonego przepisem pkt. 6 Zasad preferencji celnych w ramach ogólnego systemu preferencji stanowiących załącznik do Porozumienia o ujednoliceniu zasad określania pochodzenia towarów z krajów rozwijających się w celu udzielenia preferencji celnych w ramach ogólnego systemu preferencji, sporządzonego w M. dnia [...].06.1980 r. (Dz.U. z 1982 r. Nr 15, poz. 116 i 117) rocznego terminu od daty dostawy towaru, która miała miejsce 21.02.1996 r. Powyższe rozstrzygnięcie zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 2.01.2002 r., sygn. akt V SA 235/01 oddalił skargę. Jednakże w wyniku wniesionej przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego rewizji nadzwyczajnej wyrok ten został uchylony przez Sąd Najwyższy orzeczeniem z dnia [...].10.2003 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego zwrócono uwagę, że poza sporem jest, iż strona dokonując zgłoszenia celnego przedłożyła urzędowi celnemu świadectwo pochodzenia towaru na wymaganym formularzu i na jego podstawie zadeklarowała, że sprowadzany przez nią towar podlega 0% stawce celnej. Zanegowanie autentyczności i wiarygodności tego dokumentu sprawiło, że strona przedłożyła retrospektywne świadectwo pochodzenia towaru F. z [...].01.1999 r. Nie zmienia to faktu, iż strona złożyła w terminie w urzędzie celnym świadectwo pochodzenia towaru już w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej, a więc nie uchybiła terminowi do złożenia takiego świadectwa, o którym mowa jest w pkt 6 Porozumienia m. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Biorąc pod uwagę treść rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego wskazać trzeba, że sprawa wraca do stadium rozpoznania skargi na decyzję Prezesa GUC z dnia [...].11.1999 r. Jest ona w pełni zasadna. Podzielając wywody Sądu Najwyższego zawarte w motywach wyroku z dnia [...].10.2003 r. (sygn. akt [...]), wyżej zrelacjonowane, wskazać trzeba, że skoro strona nie uchybiła terminowi, o którym mowa w pkt 6 Porozumienia moskiewskiego, to przedstawione retrospektywne świadectwo należy uznać za dowód w sprawie, za pomocą którego zamierzała dowieść, iż zarzut nieautentyczności (niewiarygodności pierwotnie złożonego dokumentu) był nieuzasadniony. W konsekwencji należy wskazać na potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku ze złożonym wnioskiem o podanie o wznowienie postępowania, stosownie do zaleceń zawartych we wskazanym wyżej wyroku Sądu Najwyższego. Jego efekty i poczynione ustalenia pozwolą na merytoryczną ocenę sformułowanych w nim żądań. Mając przeto na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.