V SA/Wa 772/11

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. A. A. wystąpił z wnioskiem (na urzędowym formularzu PPF z 25 kwietnia 2010 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i małoletnim synem, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś rodzina utrzymuje się jedynie z pomocy socjalnej w wysokości 1.950 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż cudzoziemiec otrzymuje pomoc od państwa polskiego, co świadczy o trudnej sytuacji materialnej w jakiej się znajduje wraz z rodziną. Przyjąć należało, iż pomoc materialna jest pożytkowana na zapewnienie mieszkania poza ośrodkiem dla uchodźców oraz niezbędne koszty związane z utrzymaniem, zaś jej wysokość nie pozwala na czynienie oszczędności przeznaczonych na koszty sądowe. Ponadto wzięto pod uwagę, iż wnioskodawca nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.