V SA/Wa 775/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B., A. J., J. S., J. M. S., M. Ł., R. G., S. B., W. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 grudnia 2024 r. nr 96/DZN/D/2024 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków rady głównej postanawia: odrzucić skargę z 30 stycznia 2025 r. R. B., A. J., J. S., J. M. S., M. Ł., R. G., S. B., W. S. (zwani dalej jako: "skarżący"), w dniu 30 stycznia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR", "organ", "organ II instancji") utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 9003-2018-002/K/2019/K z dnia 4 stycznia 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków rady głównej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, o którym mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. w związku z tym zarządzeniem z 5 marca 2025 r. Przewodniczącego Wydziału do skarżących zwrócono się o udzielenie informacji, czy żądają przeprowadzenia rozprawy – w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z 14 kwietnia 2025 r. wniósł o odrzucenie skargi z dnia 30 stycznia 2025 r., jako wniesionej przed otwarciem się terminu do złożenia skargi. Skarżący poinformowali, że w dniu 17 marca 2025 r. na zaskarżoną decyzję została złożona prawidłowa skarga. Na mocy zarządzenia z dnia 29 lipca 2025 r. wezwano organ do przedstawienia stanowiska organu, która ze skarg złożonych przez pełnomocnika skarżących jest skargą złożoną w terminie, w związku z wpływem do Sądu dwóch skarg: z 30 stycznia 2025 r. i z 17 marca 2025 r. na tę samą decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 96/DZN/D/2024 z dnia 19 grudnia 2024 r., zaś w obydwu odpowiedziach na skargę organ wnosi o oddalenie skargi. W odpowiedzi na wezwanie organ pismem z 19 sierpnia 2025 r. wyjaśnił, że organ jest odpowiedzialny za prawidłowość doręczenia decyzji administracyjnej i powinien dołączyć wszelkich starań, aby doręczenie decyzji nastąpiło w sposób skuteczny, w szczególności poprzez weryfikację aktualności wskazanego adresu. Organ zaznaczył, iż wskazanie przez pełnomocnika alternatywnego adresu doręczeń nie zwalnia organu z obowiązku zapewnienia skutecznego doręczenia decyzji administracyjnej. Moment skutecznego doręczenia decyzji jest chwilą, w której ta decyzja wchodzi w życie, czyli wywołuje określone skutki prawne. Organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 31 grudnia 2024 r. do rąk Pani B. S., a następnie w dniu 29 stycznia 2025 r. skan decyzji został przesłany za pomocą ePUAP do M. S.. Pełnomocnik skarżących wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2025 r. Organ uznał biorąc pod uwagę termin doręczenia przedmiotowej decyzji do rąk B. S., że termin wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. złożenia skargi został przekroczony. Ponadto organ wyjaśnił, iż w związku z zastrzeżeniami pełnomocnika skarżących co do prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 19 grudnia 2024 r. organ II instancji podjął próbę skutecznego doręczenia ww. decyzji na wskazany przez pełnomocnika skarżących adres. Decyzja została odebrana przez pełnomocnika skarżących w dniu 14 lutego 2025 r. Pełnomocnik skarżących złożył skargę dnia 17 marca 2025 r. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 96/DZN/D/2024 z dnia 19 grudnia 2024 r. Organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę termin wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. skarga została wniesiona z zachowaniem przepisanego terminu na jej wniesienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej jako: "k.p.a.", postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) 1 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. § 2a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. § 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast w świetle art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się materialne i procesowe ujęcie decyzji. W ujęciu materialnym, pod pojęciem decyzji rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administracyjnych organów państwa, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym. Procesowe pojęcie decyzji wywodzić trzeba z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. 2025 r. poz. 769) dalej: "k.p.a." łącznie z art. 105 i 107, a także art. 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 104 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Wydanie zatem decyzji jest formą załatwienia sprawy. Załatwienie sprawy administracyjnej w formie decyzji, a więc aktu administracyjnego zewnętrznego, może oznaczać jedynie rozstrzygnięcie sprawy przez władcze działanie prawne organu administracji publicznej, skierowane do konkretnego adresata. Sprawa administracyjna nie jest załatwiona, gdy organ administracyjny nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych w art. 107 § 1 k.p.a., a w dodatku nie doręcza decyzji stronie. Dopiero spełnienie przez organ administracyjny wymogów formalnych decyzji oznacza, że decyzja została sporządzona, a skierowanie decyzji do adresata i doręczenie jej adresatowi powoduje możliwość uznania, że decyzja ta została wydana. Za tym stwierdzeniem przemawia także argumentacja wynikająca z art. 109 i 110 k.p.a. Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie, a art. 110 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Czy materialne, czy procesowe ujęcie znaczenia decyzji administracyjnej nakazuje bezspornie przyjąć, iż decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli uprawnionego organu, którego treść kształtują normy powszechnie obowiązującego prawa, o charakterze zewnętrznym. Nie wystarczy dla bytu decyzji jej podjęcie tj. sporządzenie i podpisanie, gdyż konieczne jest jej wydanie, a więc ujawnienie woli organu administracyjnego na zewnątrz organu. Decyzja procesowa, jako akt podjęty, a następnie uzewnętrzniony przez jego wydanie, nabiera cech decyzji administracyjnej przez zakomunikowanie treści tego aktu stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem nie wywierającym żadnych dla strony skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. W przedmiotowej sprawie Prezes ARiMR wydał decyzję w dniu 19 grudnia 2024 r. nr 96/DZN/D/2024 utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr 9003-2018-002/K/2019/K z dnia 4 stycznia 2019 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków rady głównej. Z duplikatu potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja Prezesa ARiMR została doręczona pełnomocnikowi skarżącego 14 lutego 2025 r. Zgodnie z powyższym, decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia jej stronie postępowania (art. 110 k.p.a.) i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. Oznacza to, że wzruszenie takiej decyzji po jej wydaniu jest dopuszczalne wyłącznie w granicach wyznaczonych stosownymi przepisami k.p.a. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzuca skargę z 30 stycznia 2025 r. jako wniesionej przed otwarciem się terminu do złożenia skargi. Mając powyższe na uwadze, skargę wniesioną 30 stycznia 2025 r. uznano za wniesioną przedwcześnie, zatem niedopuszczalną. Na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.