V SA/Wa 778/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant: starszy sekretarz - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lutego 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę ... zł (...złotych ... groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ... zł (... złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę ... zł (... złotych ... groszy). Obywatel G. deklarujący narodowość ...L. G. (zwany dalej: skarżącym) wnioskiem z dnia ... października 2010 r. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP. W jego uzasadnieniu jako przyczynę przyjazdu do Polski oświadczył, iż z racji przynależności do opozycyjnej partii "..." był kilkakrotnie zatrzymywany przez osoby z partii rządzącej, był bity i z racji tego boi się o swoje życie. Rozpatrując powyższy wniosek, decyzją z dnia ... listopada 2010 r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o jego wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż skarżący od urodzenia zamieszkiwał w P., posiada średnie wykształcenie a przed wyjazdem z terytorium G. pozostawał osobą bezrobotną. Na pytanie o przyczyny opuszczenia kraju pochodzenia wyjaśnił, iż cyt. "...". Skarżący nie przedstawił dodatkowych przyczyn i okoliczności związanych z jego wyjazdem z terytorium Republiki G., nie podniósł również innych powodów opuszczenia w/w kraju pochodzenia. Rozpatrując przedmiotową sprawę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dodatkowo zwrócił uwagę na rozbieżności skarżącego w składaniu zeznań, bowiem składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy skarżący oświadczył, iż był pięciokrotnie zatrzymany (za każdym razem na jeden dzień), podczas gdy zapytany o przypadki zatrzymań jego osoby, w trakcie przesłuchania statusowego w dniu ...11.2010 r., zaprzeczył aby dochodziło do takich wydarzeń. Powyższe, jak przyjął Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, stanowi istotny element dla treści rozstrzygnięcia w postępowaniu uchodźczym bowiem można zasadnie domniemywać, że skarżący, w sposób świadomy, manipulował okolicznościami faktycznymi, celem uzyskania korzystnej dla siebie decyzji. Odnosząc się do powyższego oraz mając na uwadze treść art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2003 r., nr 128, poz. 1176 z późn. zm. – dalej: ustawa o ochronie) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż skarżący nie wykazał zasadności obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, co jest niezbędną przesłanką do uznania skarżącego za uchodźcę w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie. Opisane wydarzenia dotyczące jego udziału w demonstracjach, których bezpośrednim rezultatem były rzekome problemy z funkcjonariuszami policji, nie stanowią wiarygodnych źródeł informacji gdyż skarżący nie przedłożył żadnych materiałów dowodowych mogących posłużyć uprawdopodobnieniu, iż przywołane wydarzenia miały miejsce w rzeczywistości tym bardziej, że (co wynika z opracowań Ośrodka Studiów Wschodnich nr ... z dnia ...06.2010 r.) G. charakteryzuje się najwyższym wskaźnikiem demokratyzacji pośród wszystkich państwa K. Zdaniem organu rozstrzygającego nie można stosować domniemania prawdziwości zeznań złożonych przez skarżącego, zwłaszcza w sytuacji kiedy zmienia on w toku postępowania swoje oświadczenia, przez co czyni niemożliwym uznanie go za wiarygodną stronę postępowania administracyjnego. W kontekście powyższych ustaleń na uwagę zasługuje także fakt, iż w związku z opisywanymi problemami wynikającymi z przynależności partyjnej, a także rzekomymi groźbami, kierowanymi przez członków partii nacjonalistycznej, iż może dojść do jego osadzenia w zakładzie karnym, skarżący w świadomy sposób pozbawił się możliwości uzyskania stosownej pomocy w kraju pochodzenia. W przekonaniu organu rozstrzygającego sprawę skarżący powinien w pierwszej kolejności dochodzić swoich praw oraz ewentualnego zadośćuczynienia w kraju, którego jest obywatelem, jednakże nie wykorzystał w pełni przysługującej mu możliwości, zakładając arbitralnie istnienie trudności w powyższym zakresie. Odnosząc się tym samym do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, iż przedstawione w nich wydarzenia nie można uznać za prześladowanie w rozumieniu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zaś ocena pobudek, które skłoniły skarżącego do opuszczenia terytorium Gruzji doprowadziły organ do konkluzji, iż nie kwalifikują one skarżącego do nadania statusu uchodźcy. Odnosząc się do zeznań skarżącego Szef Urzędu stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie mu ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy o ochronie bowiem brak jest podstaw aby sądzić, że istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez skarżącego poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Skarżący nie przytoczył również żadnych faktów ani okoliczności, na podstawie których można by ustalić, że został skazany przez sąd albo inny organ quasi-sądowy na karę śmierci, a co za tym idzie nie grozi mu wykonanie takiej kary. Nie zostało także uprawdopodobnienie zagrożenie samym zatrzymanie, a nawet w przypadku jego wystąpienia nie można, w ocenie organu, z góry zakładać, że zainteresowany zostanie poddany przesłuchaniu z udziałem tortur czy poniżającego traktowania albo tym bardziej, że zostanie ukarany bez podstawy prawnej. Stan faktyczny sprawy nie uzasadnia także, aby w stosunku do skarżącego miał zastosowanie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a w/w ustawy uzasadniający udzielenie skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Dla uznania istnienia przesłanek zgodnie z w/w kryteriami, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do osoby, o którą chodzi znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji z dnia ... listopada 2010 r. Rada do Spraw Uchodźców wydała decyzję nr ... z dnia ... lutego 2011 r., na podstawie której utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu Rada do Spraw Uchodźców w pełni podzieliła stanowisko Szefa Urzędu, wyrażone w zaskarżonej decyzji uznając jednocześnie, że skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowanie. Brak jest wiarygodnych przesłanek by twierdzić, że władze państwowe podejmowały lub mogłyby podejmować wobec skarżącego krzywdzące działania z powodu jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Rada do Spraw Uchodźców zwróciła nadto uwagę, iż organ I instancji rozpatrując sprawę podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konkludując organ odwoławczy wyraził przekonanie, że w stosunku do skarżącego nie istnieje obiektywna, uzasadniona obawa przed prześladowaniem skarżącego w kraju pochodzenia, nie istnieją przesłanki uzasadniające przyznanie mu ochrony uzupełniającej, ani nie spełnia on kryteriów udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W skardze na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... lutego 2011 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o nadanie mu statusu uchodźcy, zarzucając naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13, art. 15, art. 97 ustawy o ochronie; - prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071 j.t.) – dalej: k.p.a. W ocenie skarżącego Rada do Sprawa Uchodźców bezpodstawnie przyjęła, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie mu statusu uchodźcy. Niewłaściwie także podnosiła brak uprawdopodobnienia przesłanek do nadania statusu uchodźcy. Skarżący wyraził nadto przekonanie, że postępowanie prowadzone przez organ było niewystarczające do dokonania rzetelnej oceny zasadności jego wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a wskazane przez niego okoliczności zostały zbagatelizowane. Skarżący ponownie podkreślił, że był kilkakrotnie zatrzymany podczas demonstracji, w których brał udział. Stosowano wobec niego przemoc fizyczną oraz sugerowano, że jeżeli nie zrezygnuje z działalności opozycyjnej zostaną mu podrzucone substancje niedozwolone, aby móc go skazać za ich posiadanie. Grozili mu działacze partii prezydenta i straszyli, że jak nie przejdzie na ich stronę to czekają go negatywne konsekwencje. Dalej polemizując z organem odwoławczym odnośnie posiadanego paszportu wyjaśnił, iż w G. otrzymanie takiego dokumentu nie jest utrudnione jednak posiadanie paszportu nie stanowi dowodu lojalności ze strony jego posiadacza ani potwierdzenia braku obawy. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieją żadne okoliczności wskazujące na możliwość udzielenia skarżącemu ochrony międzynarodowej na terytorium RP. W piśmie procesowym z dnia ... czerwca 2011 r. skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji ponownie opisał przebieg postępowania, a odnosząc się do publikacji A. I. w opracowaniu z dnia ... maja 2010 r. wyjaśnił, iż bierne zachowanie funkcjonariuszy policji wobec doniesień o prześladowaniach dotykających demonstrantów sprawia, że rosną obawy co do możliwości realnego zapewnienia wolności zgromadzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Wymienione przesłanki uznania cudzoziemca za uchodźcę nie zachodzą w sprawie niniejszej. Skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie są prawidłowe. Organy działające w sprawie należycie przeanalizowały ten materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem. Na materiał dowodowy w sprawie składają się przede wszystkim dwie wypowiedzi skarżącego. Jedna zawarta we wniosku o udzielenie statusu uchodźcy z dnia ... października 2010 r. i jego uzasadnieniu. Druga wypowiedź zawarta w protokole przesłuchania strony z dnia ... listopada 2010 r. Uzupełnieniem tych wypowiedzi są materiały dotyczące kraju pochodzenia oraz sytuacji w G. szczegółowo wymienione w uzasadnieniu pierwszej decyzji, przyjęte do rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego akceptującego i potwierdzającego ustalenie pierwszego postępowania. W tym jest również informacja Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia (WIKP) z dnia ...08.2009 r. nr ... oraz opracowanie OSW nr ... z dnia ...06.2010 r. dotyczące aktualnej sytuacji w G. (k. ... – ...akt ad.), zgodnie z którym sytuacja w G. charakteryzuje się względnym stopniem stabilności oraz najwyższym wskaźnikiem demokratyzacji pośród wszystkich państw K. W G. nie jest także w żaden sposób reglamentowane prawnie funkcjonowanie działalności organizacji politycznych (obecnie zarejestrowanych jest ponad dwieście partii, a spora z nich część to partie opozycyjne). Odnośnie oświadczeń cudzoziemca złożonych w trakcie procedury uchodźczej stwierdzić należy, że nie wykazał on faktów czy okoliczności, które mogły uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem, co zasadnie doprowadziło organy obu instancji do wniosku, iż skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących nadanie mu statusu uchodźcy. Zauważyć bowiem należy, co wynika z akt sprawy, że skarżący od czerwca 2010 r. przynależy do partii politycznej "..." w charakterze jej członka, nie uczestniczył w działaniach wojennych, nigdy nie był aresztowany ani skazany wyrokiem sądu w kraju pochodzenia. Składając wniosek o nadanie statusu uchodźcy oświadczył, iż był pięciokrotnie zatrzymany (za każdym razem na jeden dzień), podczas gdy zapytany o przypadki zatrzymań jego osoby, w trakcie przesłuchania statusowego w dniu ...11.2010 r., zaprzeczył aby dochodziło do takich wydarzeń. Tym samym analizując oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku statutowym z późniejszymi jego zeznaniami zgromadzonymi w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego, niewątpliwie można zauważyć zasadnicze sprzeczności w tych zeznaniach co uzasadnia pogląd, że skarżący w sposób świadomy, manipulował okolicznościami faktycznymi, celem uzyskania korzystnej dla siebie decyzji. Trafnie zatem Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, iż zeznania skarżącego podważają jego wiarygodność wobec czego nie można dać wiary jego oświadczeniom w zakresie zatrzymań i pobicia jego osoby tym bardziej, że podczas składania wniosku na granicy został on pouczony o trybie i zasadach postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, co poświadczył własnoręcznym podpisem wniosku z ...10 2010 r. Dla przyznania statusu uchodźcy niewystarczająca jest bowiem sama deklaracja skarżącego, że takie wydarzenia miały miejsce (zatrzymania, pobicie), zwłaszcza w sytuacji gdy relacja na ich temat jest niewiarygodna. Analizując zatem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd zauważa, iż z materiałów dostępnych organom orzekającym w sprawie nie wynika aby skarżący uprawdopodobnił okoliczności świadczące o jego prześladowaniu w kraju pochodzenia, zaś odnosząc się do zeznań skarżącego zauważyć należy, iż jego obawy nie są zasadne bowiem nie znajdują źródła w żadnych rzeczywistych przyczynach, dla których władze kraju pochodzenia miałyby go prześladować, szczególnie w sytuacji gdy opozycja w G. nie jest prześladowana. Dlatego też analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie dla skarżącego ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, co jest niezbędną przesłanką do uznania skarżącego za uchodźcę w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie. Świadczy o tym fakt, iż skarżący nie brał nigdy żadnego udziału w działaniach wojennych (k-... akt adm.), nie był aresztowany ani sądzony w kraju pochodzenia (k-...akt ad.). Z jego oświadczeń zawartych w protokole przesłuchania świadka z dnia ... listopada 2010 r. wynika również, że skarżący we wrześniu 2010 r. bez żadnych problemów uzyskał paszport zagraniczny i po jego otrzymaniu nie miał problemów z przekroczeniem granicy. Powyższe świadczy o tym, że w przedmiotowej sprawie brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tymi zdarzeniami a wyjazdem skarżącego z kraju pochodzenia, co nastąpiło pod koniec 2010 r. Nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest także notatka służbowa, sporządzona w dniu ...10. 2010 r. przez funkcjonariusza Straży Granicznej w K. z której wynika, iż Polska miała dla skarżącego stanowić kraj tranzytowy bowiem skarżący wraz z trzema swoimi kolegami (obywatele G.) chciał dostać się do Niemiec lub W. celem podjęcia pracy (k-... akt adm.). Zasadnie zatem Rada do Sprawa Uchodźców w zaskarżonej decyzji oceniła działanie skarżącego, które było powiązane z chęcią znalezienia pracy w Europie Zachodniej, a nie poszukiwanie ochrony międzynarodowej. Nie można zatem skutecznie stawiać zarzutu, iż organy wydając decyzje nie odniosły się do przesłanki prześladowania i uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z art. 13 ustawy o ochronie z przyczyn tam wskazanych. Zasadnie organ mógł ocenić, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowody i w kontekście rzeczywistej obawy przed prześladowanie, że obawą skarżącego mogły być trudności ekonomiczne (w tym potrzeba znalezienia pracy), które nie stanowią jednak przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową tym bardziej, że skarżący przed wyjazdem z terytorium G. pozostawał osobą bezrobotną. W świetle wyjaśnień składanych przez skarżącego, organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż władze państwowe nie podejmowały wobec niego działań krzywdzących na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych, o czym m.in. świadczy bezproblemowe wyrobienie paszportu i legalne przekroczenie granicy. Nie można tym samym podzielić stanowiska skarżącego, wyrażonego w skardze, iż posiadanie paszportu nie stanowi dowodu lojalności ze strony jego posiadacza ani potwierdzenia braku obawy. Wbrew zarzutom skargi decyzja pierwszoinstancyjna szczegółowo analizuje sytuacje w kraju pochodzenia cudzoziemca. Wynika z niej, że sytuacja w G. znacznie uległa poprawie i od listopada 2007 r. tj. od brutalnego stłumienia wieców niezadowolenia, władze unikały stosowania przymusu bezpośredniego. Obecnie sytuacja w kraju pochodzenia skarżącego jest względnie stabilna, a władze ... nie podejmują żadnych działań noszących znamiona prześladowań wobec jakiejkolwiek grupy narodowościowej, politycznej, społecznej, religijnej czy etnicznej. Powyższe okoliczności w pełni uzasadniają, w ocenie Sądu, iż skarżący nie spełnia warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie wobec czego nie można go uznać za uchodźcę w rozumieniu Konwencji Genewskiej, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w punktach 1 i 3 art. 15. Rozważając przesłankę wymienioną w art. 15 pkt 2 zasadnie wywiodły natomiast, iż brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Trafnie w tym zakresie również stwierdzono, że skarżący w toku procedury uchodźczej nie oświadczył, by orzeczono wobec niego karę śmierci lub groziło mu wykonanie egzekucji. Odnosząc się do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 z późn. zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż skarżący nie spełnia żadnej z przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany oraz, że jego wydalenie do kraju pochodzenia nie zagrażałoby w jakimkolwiek stopniu podstawowym prawom człowieka. Z uwagi na fakt, iż sytuacja w kraju pochodzenia skarżącego jest względnie spokojna i nie istnieją żadne realne przesłanki rzeczywistego ryzyka wystąpienia zagrożeń opisanych w przepisie art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie, Rada do Spraw Uchodźców zasadnie, w ocenie Sądu, orzekła o odmowie udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z P. Skarżący został w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchany w języku .... W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Analizując prowadzone, w wyniku złożenia w sprawie odwołanie, przez Radę do Spraw Uchodźców postępowanie odwoławcze stwierdzić również należy, iż dokonana na jego podstawie ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego dowodzi prawidłowym jego przebiegiem. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na marginesie Sąd również zwraca uwagę, iż o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga właściwy organ administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd nie mógł uwzględnić żądania zawartego w skardze, którym było nadanie skarżącemu nadania statusu uchodźcy. Był natomiast uprawniony do zbadania skarżonej decyzji pod względem jej legalności, tj. zgodności z przepisami mającymi w sprawie zastosowanie. Stwierdzając zaś, iż decyzja Rady do Spraw Uchodźców jest zgodna z prawem orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.