V SA/Wa 782/10

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania; postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. A. C. wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, wystąpił z wnioskiem (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 30 maja 2010 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wnioskodawca wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 750 złotych. Oświadczył, iż nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 8 czerwca 2010 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów. Ponadto wezwano skarżącego do sprecyzowania zakresu wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe, skarżący złożył pismo procesowe z 28 czerwca 2010 r., w którym podał, iż jest osobą bezdomną, utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości 760 złotych, w okresie od 4 lutego do 27 października 2009r. uzyskiwał 241,70 złotych i w związku z tym zadłużył się na kwotę 2000 złotych. Oświadczył, iż nie posiada lokat bankowych, nie wykonuje pracy zarobkowej, nie uzyskuje dopłat do gruntów i nie dzierżawi nieruchomości. Sprecyzował również, iż wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata i zwolnienia od kosztów sądowych. Do pisma załączył decyzje Prezesa KRUS dotyczące przyznanej emerytury. Zarządzeniem z 14 lipca 2010 r. ponownie wezwano wnioskodawcę do udzielenia dodatkowych informacji i nadesłanie wyciągów z rachunku bankowego z okresu ostatnich 3 miesięcy. W odpowiedzi na ponowne wezwanie skarżący wskazał, iż ogłosił upadłość gospodarstwa rolnego, gdyż została rozwiązana umowa dzierżawy gospodarstwa. Do pisma załączył wyciąg z rachunku bankowego ze stanem na dzień 31 lipca 2010r. w wysokości 32,21 złotych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę. Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniami wynikającymi z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika i obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi i innych mogących w przyszłości powstać kosztów sądowych należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Oceniając wniosek skarżącego wzięto pod uwagę jego sytuację majątkową oraz dochody. Dochód uzyskiwany przez skarżącego w wysokości 760 złotych netto po uwzględnieniu koniecznych wydatków, pozwala wyłącznie na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.