V SA/Wa 796/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenie na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia [...] lutego 2014 r., mocą której utrzymano w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanego dalej: "Prezesem ARiMR") o odmowie umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oraz uchyloną tę decyzję w części dotyczącej odmowy rozłożenia należności na raty i orzeczono o rozłożeniu jej spłaty na raty. Organy orzekały w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia z dnia [...] marca 2012 r. Prezes ARiMR ustalił M. B. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości 41.583,63 zł. Wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. skarżąca wystąpiła o umorzenie połowy kwoty nienależnie pobranych płatności oraz rozłożenie pozostałej kwoty na raty po 800 zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. o numerze [...], Prezes ARiMR odmówił M. B. umorzenia w części i rozłożenia na raty spłaty kwoty należności ustalonej decyzją tego organu z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu organ wywiódł, iż nie została spełniona przesłanka warunkująca umorzenie należności określona w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. Nr 258, poz. 1747; zwanego dalej: "rozporządzeniem"), bowiem kwota należności, o umorzenie której wnioskuje, jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro. Odnosząc się do wniosku o rozłożenie na raty spłaty należności organ I instancji wyjaśnił, iż mając na uwadze wysokość kwoty zadłużenia powiększoną o odsetki, zaproponowana przez skarżącą rata miesięczna w wysokości 800 zł nie może być przyjęta, gdyż termin spłaty należności jest zbyt odległy, co zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 209 z 11.09.2005, str. 1 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1290/2005")), wiązałoby się z koniecznością poniesienia przez Polskę konsekwencji finansowych. Po rozpoznaniu odwołania z dnia [...] kwietnia 2013 r., uzupełnionego pismem z dnia [...] lipca 2013 r., Minister wydał w dniu [...] lutego 2014 r. zaskarżoną decyzję o numerze [...], którą uchylił decyzję pierwszej instancji w części dotyczącej odmowy rozłożenia należności na raty i w tym zakresie orzekł o rozłożeniu kwoty należności ustalonej w decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w wysokości 41.583,63 zł powiększonej o odsetki, w ten sposób, że spłata zadłużenia następować będzie w ratach, w terminach i kwotach przedstawionych w załączniku stanowiącym integralną część niniejszej decyzji ( tj. w ratach miesięcznych po 800 zł każda, poczynając od 28 lutego 2014r.do 31 października 2020r., przy czym ostatnia rata wynosić będzie kwotę 56,73 zł), zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zaprezentował w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa znajdujące w niej zastosowanie. Aprobując stanowisko zajęte w decyzji pierwszej instancji w zakresie odmowy umorzenia należności, Minister wskazał, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w § 4 ust. 1 rozporządzenia, z przyczyn wskazanych przez Prezesa ARiMR. Dodatkowo podniósł, iż z uwagi na to, że skarżąca wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, należało rozważyć przesłankę umorzenia określoną w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Organ zauważył przy tym, iż przesłanka ta mogłaby być rozpatrywana dopiero po zakończeniu PROW 2007-2013, z uwagi na to, że środki pobrane przez skarżącą pochodzą z EFRROW, o czym stanowi § 3 ust. 2 rozporządzenia. Organ wskazał także, iż w sprawie nie ma możliwości umorzenia odsetek za zwłokę, bowiem zgodnie z § 6 rozporządzenia, umorzenie odsetek może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej. W zakresie wniosku o rozłożenie należności na raty, Minister nie podzielił stanowiska organu I instancji. W jego ocenie Prezes ARiMR naruszył przepisy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Wskazał przy tym, iż z materiału dowodowego wynika, że organ I instancji nie zbadał dostatecznie możliwości płatniczych dłużnika, nie dokonał ustaleń faktycznych w sprawie ustalenia rat w niższej kwocie, ograniczając się jedynie do przywołania przesłanek rozłożenia na raty, określonych w § 7 rozporządzenia oraz art. 32 ust. 5 rozporządzenia nr 1290/2005. Minister powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym art. 32 ust. 5 nr 1290/2005 nie stanowi przeszkody do wyrażenia zgody na rozłożenie należności na raty w terminach innych niż wskazane w tym przepisie. Skargę na decyzję Ministra z dnia [...] lutego 2014 r. złożyła M. B., zarzucając jej naruszenie: I. § 3 ust. 1. pkt 5 w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez nieuznanie, iż zasadnym jest umorzenie należności względem skarżącej bowiem w przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; II. § 6 w związku z § 3 ust.1. pkt 5 w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez nieumorzenie odsetek za zwłokę naliczonych od należności oraz poniesionych kosztów dochodzenia należności; III. art. 7 k.p.a. poprzez brak podejmowania niezbędnych czynności przez organ mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało niedostatecznym zbadaniem sytuacji skarżącej i w konsekwencji odmową umorzenia należności; IV. art. 77 k.p.a. poprzez oględne zebranie i wybiórcze rozpatrzeni e materiału dowodowego w sprawie skutkujące niedostatecznym zbadaniem sytuacji skarżącej i w konsekwencji odmową umorzenia należności. Skarżąca wniosła o: 1) umorzenie należności ustalonej w decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. wraz z należnymi odsetkami, ewentualnie 2) umorzenie części należności ustalonej w decyzji Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. wraz z należnymi odsetkami przy jednoczesnym rozłożeniu pozostałej części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze skarżącej, tj. raty w wysokości 400 zł miesięcznie, 3) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji, 4) zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Rozwijając zarzuty skargi podniosła, iż w sprawie istnieje możliwość zastosowania § 3 ust.1. pkt 5 w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia, bowiem środki pobrane przez skarżącą pochodzą z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich i są realizowane w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. Następnie skarżąca opisała swoją sytuację życiową i majątkową podnosząc, iż organ ustalając wysokość miesięcznej spłaty na 800 zł (wynikającej z harmonogramu) nie uwzględnił jej możliwości płatniczych. W ocenie skarżącej, brak majątku i niskie dochody uzasadniają przypuszczenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym organ nie uzyska kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. W razie jedynie częściowego umorzenia należności ciążących na skarżącej, zasadnym jest rozłożenie na raty pozostałej części ciążącego na niej zobowiązania, z uwzględnieniem jej możliwości płatniczych, a więc w kwocie nie wyższej niż 400 zł miesięcznie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ podniósł, iż nawet w przypadku, gdyby środki pobrane przez skarżącą nie pochodziły z EFRROW, to przesłanka wskazana w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia również nie miałaby zastosowania, z uwagi na to, że strona uzyskuje stały dochód, który może zostać zajęty przez organ egzekucyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa powołanych przez organy administracyjne. Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia braku umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej oraz wysokość ustalonych rat do spłaty tych należności przez skarżącą M. B. Wskazać należy, że szczegółowe zasady i tryb umarzania tego rodzaju należności reguluje powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010r. Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 tego aktu, należność pieniężna umarzana jest z urzędu, a zatem organ uprawniony jest do jej umorzenia, jeśli należność ta nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającym niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006, str. 52, ze zm.). Z przepisu art.11 w zw. z art. 8 pkt. f rozporządzenia Komisji (WE) nr. 1913/2006 wynika natomiast, że kurs wymiany euro to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym wydana została decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranej płatności. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest to, iż kwota nienależnie pobranej płatności ustalona decyzją Prezesa ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. wynosi 41.583,63 zł zł. Kwota ta – po jej przeliczeniu na walutę euro przy zastosowaniu jej kursu w wysokości 4,1212 zł, wyznaczonego przez Europejski Bank Centralny na dzień 29 lutego 2012 r. – przekracza zatem równowartość 100 euro. W tej sytuacji, jak słusznie przyjęły organy należność ta nie podlega umorzeniu z urzędu, gdyż stanowi kwotę wyższą od 412,12 zł. Następnie wskazać należy, iż zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia, Prezes ARiMR ma możliwość, a zatem nie jest zobligowany, do umorzenia w całości lub w części należności z tytułu wypłaconych przez tę agencję środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej "Sekcja Gwarancji", Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w przypadku całkowitej nieściągalności należności, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w tym przepisie. Tak więc w przypadku spełnienia jednej z przesłanek określonych omawianym przepisem, organ może z urzędu (nawet bez wniosku strony) umorzyć należność przypadającą agencji płatniczej. Przesłanki te są następujące: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku (...) 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność (...); 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Jak wynika z powyższego, fakt pogorszenia sytuacji życiowej strony oraz brak majątku, niskie dochody i zły stan zdrowia nie stanowią – w świetle przepisów rozporządzenia – samodzielnych przesłanek umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Jednocześnie, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, przepis ust. 1 ma zastosowanie również do należności z tytułu wypłaconych przez agencje płatnicze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tego funduszu po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W myśl § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w przypadku, gdy zachodzą przesłanki do umorzenia należności, o których mowa w § 3-5, umorzenie obejmuje również umorzenie odsetek za zwłokę naliczonych od należności oraz poniesionych kosztów dochodzenia należności, przy czym w stosunku do umorzenia należności, o których mowa w § 4 ust.1, umorzenie odsetek nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 50 euro przeliczonej na złote wg. kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem wymienionym w § 4 ust.1. Oznacza to, że umorzenie odsetek za zwłokę może nastąpić tylko w sytuacji, w której spełnione zostały przesłanki do umorzenia należności głównej. W przedmiotowej sprawie żadna z wymienionych przesłanek nie została spełniona. Skarżąca składając wniosek, a także odwołanie od decyzji organu I instancji wskazywała, że posiada stałą miesięczną emeryturę w wysokości 823 zł. We wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie, z dnia [...] marca 2013 r., podała, że mieszka w domu należącym do córki, że ma tam służebność mieszkania prawnie zagwarantowaną w notarialnie sporządzonej umowie, umowie mocą której darowała córce, wraz z mężem, zabudowaną nieruchomość gruntową. Skarżąca również wskazała w przedmiotowym wniosku, że proponuje raty w wysokości 800 zł, tj. w kwocie stanowiącej maksymalną możliwość ich spłaty w związku z wysokością pobieranej emerytury. Podniosła, że w pozostałym zakresie, celem pokrycia niezbędnych kosztów utrzymania korzystać będzie ze wsparcia finansowego córki. Wprawdzie skarżąca wnosiła o umorzenie połowy należności oraz o rozłożenie na raty pozostałej części, to jednak Sąd uznał, że organ II instancji orzekając w warunkach odmowy umorzenia należności i biorąc pod uwagę to żądanie skarżącej, rozłożenia na raty pozostałej części, był uprawniony, działając na jej korzyść, do rozłożenia na raty całej należności, w wielkościach rat określonych przez samą skarżącą. Nie może też uchodzić uwadze fakt, że skarżąca po wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji zawarła z mężem, w dniu [...] lipca 2013r., umowę o rozdzielności majątkowej. Umowę tę przedstawiła przy piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2013r. wraz ze wskazaniem wysokości emerytury męża w kwocie 1.965,10 zł. Podkreślić należy, że przesłanki, przewidziane rozporządzeniem Rady Ministrów, odnoszące się do umorzenia przedmiotowych należności, są niezwykle rygorystyczne i nie dają możliwości do zastosowania uznaniowości w sprawie. Dlatego też tylko kwestie związane z niskimi dochodami skarżącej mogły podlegać ocenie w świetle przesłanek, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 5-6 rozporządzenia RM z 21 grudnia 2010r. (gdyż innych przesłanek określonych w § 3 ust. 1 pkt 1-4 skarżąca nie spełnia). Odnosząc się zatem do podnoszonego zarzutu co do zaistnienia w przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącej, określonej w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r., przesłanki umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności ( zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności) należy stwierdzić, iż jest on nieuprawniony. Na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji organy administracyjne prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. Sąd zgadza się z dokonaną przez organy płatnicze oceną sytuacji materialnej, w której znajduje się skarżąca. Skarżąca ma stałe dochody, sama zobowiązała się płacić raty w wypadku uwzględnienia jej wniosku. Powyższe nie daje podstaw do przypuszczenia, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności. W sprawie nie można też stwierdzić, że zaistniała bezskuteczność egzekucji, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt.6 rozporządzenia Rady Ministrów. Podnieść należy , że w świetle tego przepisu, jeżeli postępowanie egzekucyjne okaże się nieskuteczne, to Prezes ARiMR może z urzędu umorzyć należności w całości lub w części w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Nie jest to jednak możliwe bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji, a następnie stwierdzenia nieściągalności należności dłużnika przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W aktach administracyjnych brak jest dokumentu potwierdzającego wszczęcie i prowadzenie wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego. Zatem przesłanka, ta również nie wystąpiła. Powoływany przez skarżąca przepis § 3 ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów stanowi jedynie, że ust. 1 tego przepisu ma zastosowanie również do należności z tytułu wypłaconych przez agencje płatnicze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tego funduszu po zakończeniu realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zatem w dalszym ciągu jest mowa o konieczności spełnienia przesłanek z §3 ust. 1, których to przesłanek skarżąca nie spełnia. Dodatkowo wskazać należy, że przepisy unijne przewidują uprawnienie państwa członkowskiego do wstrzymania windykacji należności. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 7 rozporządzenia nr 1290/2005, państwo członkowskie może zdecydować o wstrzymaniu procedury windykacji po zakończeniu programu rozwoju obszarów wiejskich, na warunkach przewidzianych w art. 32 ust. 6. Wymieniony art. 32 ust.6 wskazuje, że w uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą o nie kontynuacji windykacji. Decyzja taka może zostać podjęta jedynie w przypadku, gdy łączna kwota poniesionych i przewidywanych kosztów windykacji przewyższa kwotę do odzyskania lub gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe w związku z niewypłacalnością dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym zainteresowanego państwa członkowskiego. Z powyższego wynika, że umorzenie kwot nienależnie pobranych płatności ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie, możliwe jest na warunkach porównywalnych do przesłanek z § 3 ust.1 pkt. 5 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów nawet w przypadku zakończeni realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (PROW 2007 – 2013). Wobec tego stwierdzić należało, iż działające w sprawie organy zasadnie przyjęły, iż w dacie rozpatrywania wniosku skarżącej o umorzenie należności, ustalonych uprzednio decyzją z dnia [...] marca 2012 r., brak było podstaw do umorzenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku ustaleń faktycznych co do możliwości uiszczania należnej kwoty przez skarżąca w ratach miesięcznych, wskazać należy, że organ rozpoznał pozytywnie wniosek skarżącej w tej kwestii. To skarżąca inicjując postępowanie w przedmiocie rozłożenia należności na raty wskazała miesięczną wysokość tych rat. Wskazała, że mieszka w domu córki oraz że będzie korzystała z jej pomocy finansowej. Wysokość zaproponowanych rat skarżąca powiązała z wysokością otrzymywanego świadczenia emerytalnego. Organ II instancji, wbrew zarzutom skarżącej, poprowadził postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie możliwości spłaty świadczenia w ratach. Sprawdził też wysokość świadczenia emerytalnego skarżącej, z którą to wysokością wiązała ona możliwość miesięcznych spłat. Obecna zmiana stanowiska strony dokonana na etapie skargi sądowej, odnosząca się do proponowanej wysokości rat, nie może stanowić zarzutu stawianego organowi o niewłaściwym postępowaniu w sprawie. Podkreślić należy, że Sąd rozpoznając skargę wniesioną na decyzję organu administracyjnego kontroluje prawidłowość działań organu na datę zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do własnego rozstrzygania, Rzeczą tego Sądu jest kontrola działań administracji i w przypadku stwierdzenia naruszeń prawa uchylenie zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. Wbrew zarzutom skargi, Sąd uznał, że organ nie dopuścił się naruszenia zarzucanych mu przepisów prawa procesowego z art. 7, art.77 k.p.a. w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego z § 3, § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010r. w stopniu wpływającym na wynik sprawy. W prawidłowo ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez organy administracji prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów obowiązującego prawa, w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.