V SA/Wa 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z [...] lipca 2016 r. nr [...] 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A z siedzibą w W. kwotę 10497 zł (słownie: dziesięć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Z. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia ... lipca 2016 r. wydaną po przeprowadzeniu przetargu, odmawiającą Skarżącej udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry we W.. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W związku z faktem, że na stronie internetowej ministra właściwego do spraw finansów publicznych, opublikowana została informacja o mającym nastąpić wygaśnięciu zezwolenia na prowadzenie kasyna gry zlokalizowanego we ..., do Ministra Finansów wpłynęły wnioski podmiotów o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyn gry w różnych miejscowościach województwa dolnośląskiego. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: "ugh") oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegającym ag o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1156), zwanego dalej "rozporządzeniem". Po opublikowaniu zawiadomienia o przetargu do Ministerstwa wpłynęło trzynaście ofert następujących podmiotów: E.Sp. z o.o. z siedzibą w ... - jedna oferta, P.Sp. z o.o. z siedzibą w ... - dwie oferty, B. Sp. z o.o. z siedzibą w ...-jedna oferta, C. Sp. z o.o. z siedzibą we ... - jedna oferta, Z. S.A. z siedzibą w ... - trzy oferty, C. Sp. z o.o., z siedzibą w W. - jedna oferta, F. Sp. z o.o. z siedzibą we ... - jedna oferta, 8) B. Sp. z o.o. z siedzibą w ... - jedna oferta, 9) F. Sp. z o.o. z siedzibą w ... -jedna oferta, P. Sp. z o.o. z siedzibą w ... - jedna oferta. Po przeprowadzeniu postępowania przetargowego o udzielenie koncesji na prowadzenia kasyna gry w województwie dolnośląskim Minister Finansów - z uwagi na punktację przyznaną poszczególnym ofertom w postępowaniu przetargowym Minister Finansów, po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim, zdecydował o udzieleniu Spółce P.Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry we ..., w konsekwencji czego odmówił Spółce udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry we .... Do pozostałych oferentów Minister skierował indywidualne decyzje kończące postępowania w sprawie wniosków o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim. W dniu 22 sierpnia 2016 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło odwołanie Spółki od decyzji z dnia ... lipca 2016 r. nr ... Na podstawie art. 222 Ordynacji podatkowej, Spółka zarzuciła zaskarżonej ww. decyzji naruszenie: - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy, polegające na wydaniu decyzji częściowych skierowanych do wszystkich podmiotów uczestniczących w przetargu w sprawie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim; - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 35 pkt 6, pkt 9, pkt 11. pkt 12, pkt 13 ustawy w zw. z § 6 ust. 3 pkt 1 lit a) i b) rozporządzenia poprzez nieodrzucenie oferty P. C. Sp. z o.o.; - ust. 1 pkt 1 lit. c) i ust. 6 pkt 2 załącznika do rozporządzenia, poprzez przyznanie Spółce niewłaściwej ilości punktów. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie pozostałych decyzji częściowych skierowanych do wszystkich podmiotów uczestniczących w przetargu w sprawie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim. Ponadto, wniosła o odrzucenie oferty P. Sp. z o.o. jako niespełniającej wymagań określonych w ustawie oraz zawiadomieniu o przetargu oraz o odrzucenie oferty C. Sp. z o.o. jako niespełniającej wymagań określonych w ustawie oraz zawiadomieniu o przetargu. Skarżąca zawnioskowała o wydanie jednej decyzji rozstrzygającej postępowanie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim, udzielającej koncesji Spółce na prowadzenie kasyna gry we W. przy ul. K. oraz odmawiającej udzielenia koncesji pozostałym podmiotom uczestniczącym w przetargu oraz Spółce na lokalizacje kasyna gry we W.przy pl. .. Decyzją z dnia ... listopada 2016 r. nr ..., Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy decyzję z dnia ... lipca 2016 r. nr ... Za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy, polegający na wydaniu decyzji częściowych skierowanych do wszystkich podmiotów uczestniczących w przetargu w sprawie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim. Po przeprowadzeniu postępowania przetargowego, Minister zaakceptował protokół z posiedzenia Komisji przetargowej powołanej dla rozstrzygnięcia przetargu o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim, a każdy z jego uczestników, w tym również Spółka, miała możliwość zapoznania się z tym protokołem, jak i z ofertami wszystkich podmiotów, oraz miała możliwość złożenia zastrzeżeń co do ich treści. Natomiast, po zakończeniu postępowania przetargowego, Minister przeprowadził wobec wszystkich uczestników przetargu postępowania koncesyjne mające na celu wydanie decyzji rozstrzygających sprawy co do ich istoty, odrębnie w granicach żądań określonych przez każdego z nich. Każda z wydanych decyzji zawierała inne (stosowne) rozstrzygnięcie, które determinowane było treścią złożonej oferty. Minister po przeanalizowaniu ww. zarzutów odwołania stwierdził, że stanowisko Spółki jest niezasadne, gdyż pod uwagę należy wziąć przede wszystkim specyfikę przepisów ustawy o grach hazardowych, która reguluje tryb i zasady udzielania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Organ zaznaczył, iż art. 42 ugh wskazuje niezbędne elementy koncesji, tj. nazwę spółki, zatwierdzoną strukturę udziałów lub akcji imiennych, a także nazwiska członków zarządu i rady nadzorczej spółki, miejsce urządzania gier, rodzaj i minimalną oraz maksymalną liczbę gier, warunki, które powinna spełniać spółka, w szczególności dotyczące zabezpieczeń, o których mowa w art. 63 ww. ustawy, zatwierdzone warunki techniczne prowadzenia rejestracji gości, nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Przepis ten powiązany jest bezpośrednio z art. 49 ust. 1 ww. ustawy, w myśl którego koncesja na prowadzenie kasyna gry jest udzielana na okres 6 lat. W ocenie Ministra, ww. przepisy ustawy w sposób jednoznaczny odnoszą się do sytuacji, w której decyzja stanowiąca koncesję jest kierowana wyłącznie do podmiotu, któremu przyznawane jest uprawienie w postaci koncesji na prowadzenie kasyna gry. W żadnym przypadku nie można powyższych przepisów interpretować w ten sposób, że w decyzji stanowiącej koncesję na prowadzenie kasyna gry jednocześnie mogłyby być zawarte rozstrzygnięcia odnoszące się do innych podmiotów, którym Minister odmówił przyznania takiego uprawnienia, tj. udzielenia koncesji na kasyno gry. Biorąc zatem pod uwagę powyższe przepisy prawa materialnego, Minister wydał w stosunku do wszystkich uczestników przetargu indywidualne decyzje rozstrzygające sprawy co do istoty. Podkreślić należy, że decyzje te determinowane były treścią ofert złożonych przez poszczególne podmioty biorące udział w tym przetargu. Przyjmując natomiast za zasadne stanowisko Spółki, należałoby w decyzji udzielającej koncesji na prowadzenie kasyna gry - wbrew przepisom art. 42 i art. 49 ust. 1 ustawy - jednocześnie poza przyznaniem koncesji jednemu z uczestników, przesądzić o odmowie przyznania takiej koncesji pozostałym uczestnikom tego przetargu. Zdaniem organu odwoławczego, taka interpretacja powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, zdaniem Ministra, jest nieuzasadniona i w żaden sposób nie wynika zarówno z treści art. 42, jak i art. 49 ust. 1 ugh. Skarżąca wniosła skargę na decyzję Ministra z dnia ... listopada 2016 r. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy, polegające na wydaniu decyzji częściowych skierowanych do wszystkich podmiotów uczestniczących w przetargu w sprawie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim oraz art. 33 ust. 4 ustawy poprzez niedokonanie unieważnienia ww. przetargu; - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 35 pkt 6, pkt 9, pkt 11, pkt 12, pkt 13 ugh w zw. z § 6 ust. 3 pkt 1 lit a) i b) rozporządzenia poprzez nieodrzucenie oferty P. Sp. z o.o. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 tj. ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i uchylenie w całości decyzji Ministra Finansów z dnia ... lipca 2016 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy podkreślił, iż w żadnym przypadku nie można przepisów ugh interpretować w ten sposób, że w decyzji stanowiącej koncesję na prowadzenie kasyna gry jednocześnie mogłyby być zawarte rozstrzygnięcia odnoszące się do innych podmiotów, którym Minister Rozwoju i Finansów odmówił przyznania takiego uprawnienia, tj. udzielenia koncesji na kasyno gry. Biorąc zatem pod uwagę przepisy prawa materialnego, wydane zostały w stosunku do wszystkich uczestników przetargu indywidualne decyzje rozstrzygające sprawy co do istoty. Decyzje te determinowane były treścią ofert złożonych przez poszczególne podmioty biorące udział w tym przetargu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 tj.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję w powyżej omówionych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż wydając decyzję skierowaną tylko do jednego z uczestników przetargu na koncesję organ nie orzekł o całości sprawy administracyjnej. Odniesienie się do problemów prawnych objętych zarzutami skargi wymaga uprzedniego wyjaśnienia charakteru postępowania o udzielenie koncesji na prowadzenia kasyna gry, który determinuje sposób odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w tego rodzaju postępowaniu. Koncesja na prowadzenie kasyna gry jest jedną z form reglamentacji działalności gospodarczej, przewidzianą w art. 46 ust. 1 pkt 7 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.). Reglamentacja ta jest uzasadniona rodzajem działalności i koniecznością sprawowania szczególnej kontroli państwa nad podmiotami prowadzącymi kasyna gry. Takie ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej ma w szczególności wymiar ilościowy, ponieważ liczba koncesji możliwych do udzielenia jest limitowana. Z art. 15 ust. 1 ugh wynika bowiem, że w danej miejscowości liczba możliwych do powadzenia kasyn zależy od liczby ludności (1 kasyno na każde rozpoczęte 250 tys. mieszkańców), przy czym dodatkowo obowiązuje limit liczby kasyn w danym województwie (1 kasyno na każde pełne 650 tys. mieszkańców województwa). Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że prowadzenie kasyna gry jest co do zasady działalnością wyjątkowo dochodową, również z powodu administracyjnie ograniczonej (z uwagi na niewielką liczbę koncesji) konkurencji w tym obszarze rynku. Wskazane wyżej uwarunkowania powodują, że na ogół liczba podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji jest wyższa niż liczba możliwych do udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. W celu zagwarantowania transparentności i obiektywizmu postępowania o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry, ustawodawca w art. 33 ust. 2 ugh przewidział, że w przypadku gdy o koncesję ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający warunki określone w ustawie, minister właściwy do spraw finansów publicznych (jako organ właściwy do udzielenia koncesji - zob. art. 32 ust. 1 ugh) ma obowiązek ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu. Przetarg taki przeprowadza powołana przez Ministra Rozwoju i Finansów (zob. art. 33 ust. 3 ugh) komisja przetargowa na podstawie przepisów rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego określonego w art. 33 ust. 5 ugh. Z upoważnienia tego wynika w m.in., że szczegółowe warunki przeprowadzenia przetargu muszą być określone w taki sposób, aby oceny ofert miały charakter obiektywny, przejrzysty i niedyskryminujący żadnego uczestnika przetargu. W przetargu mogą wziąć udział wszystkie podmioty, które złożyły wnioski o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry (zob. § 3 rozporządzenia), zaś celem tego przetargu jest dokonanie przez komisję przetargową oceny ofert i ich uszeregowania zgodnie z punktacją przyznaną za spełnienie określonych w rozporządzeniu kryteriów (§ 6 ust. 3 pkt 2) oraz przekazanie Ministrowi Rozwoju i Finansów protokołu z przetargu (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 3390/16, że skoro obowiązek przeprowadzenia jednego przetargu, w którym wszystkie złożone oferty mają zostać uszeregowane zgodnie z przyznaną punktacją, ma na celu zagwarantowanie przejrzystości i obiektywizmu przy ocenie tych ofert, to należy uznać, że cel ten nie może zostać unicestwiony w kolejnym etapie postępowania w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenia kasyna gry. Tak więc minister właściwy do spraw finansów publicznych po otrzymaniu protokołu komisji przetargowej powinien prowadzić dalej jedno postępowanie w sprawie udzielenia koncesji, w którym stronami są wszyscy uczestnicy przetargu. W przeciwnym razie uczestnicy przetargu zostaliby pozbawieni możliwości poddania weryfikacji dokonanej w toku przetargu oceny ich ofert, która przecież na ogół determinuje treść wydanej później decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia koncesji. Obowiązek zapewnienia stronie tego postępowania możliwości efektywnego zakwestionowania stanowiska Ministra Rozwoju i Finansów o odmowie udzielenia koncesji musi zatem polegać na zapewnieniu jej możliwości podważenia również stanowiska Ministra Rozwoju i Finansów o udzieleniu innemu podmiotowi limitowanego uprawnienia w postaci koncesji na prowadzenie kasyna gry. Inaczej - nawet przy uzasadnionych zarzutach podmiotu kwestionującego odmowę udzielenia koncesji - niemożliwe byłoby skuteczne podważenie wyników postępowania przetargowego prowadzącego do udzielenia koncesji i zasadności przyznania koncesji innemu podmiotowi. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, by decyzję udzielającą koncesji kwestionował ten, któremu koncesji udzielono. W sytuacji gdy liczba wniosków o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry jest wyższa niż liczba koncesji możliwych do udzielenia, Minister Rozwoju i Finansów powinien rozpoznać wszystkie te wnioski w jednym postępowaniu, kończącym się wydaniem jednej decyzji administracyjnej. Ma to zapewnić możliwość wzajemnego porównania ofert i ułatwić prawidłową ich ocenę i wybór najlepszej (por. wyroki NSA: z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 875/15 oraz z dnia 4 kwietnia 1996 r., sygn. akt II SA 676-678/95). Dlatego też Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie nie zgadza się z odmiennym stanowiskiem prezentowanym we wskazanym przez Ministra wyroku NSA z dnia 29 listopada 2016 r. (sygn. akt II GSK 1368/15). W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów ogłosił przetarg na prowadzenie kasyna gry w województwie dolnośląskim, przy czym o udzielenie koncesji ubiegało się kilka podmiotów. Po przeprowadzeniu postępowania przetargowego Minister Finansów - odrębnymi decyzjami - udzielił koncesji jednemu podmiotowi, a pozostałym spółkom, w tym Skarżącej, odmówił udzielenia koncesji. Zdaniem Sądu, taki sposób procedowania przez Ministra naruszał art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Jak wskazano wyżej, "sprawą" jest kwestia udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. Tę sprawę Minister Rozwoju i Finansów powinien rozstrzygnąć jedną decyzją administracyjną udzielającą koncesji określonym podmiotom i odmawiającą jej udzielenia pozostałym. Zgodnie bowiem z art. 8 ugh do postępowań w sprawach określonych w ugh przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio. Użycie przez ustawodawcę odesłania "odpowiednio" oznacza, że przy wykładni przepisów prawa należy dokonać zmian adekwatnych do charakteru rozpoznawanej sprawy, czyli dopasować treść danej normy prawnej do sytuacji, w której ta norma ma być zastosowana, uwzględniając z jednej strony cel tej normy, a z drugiej - różnice w sytuacji, dla której norma została ukształtowana w porównaniu z sytuacją, w której ma być zastosowana. Podmiot stosujący prawo ma zatem do wyboru szeroki wachlarz możliwości od zastosowania wprost lub z pewnymi modyfikacjami przepisów Ordynacji podatkowej, aż do braku możliwości ich zastosowania w ogóle (zob. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2294/15). Charakter sprawy o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry powoduje, że Minister Rozwoju i Finansów w postępowaniu dotyczącym udzielenia koncesji - na mocy art. 8 ugh - nie jest związany określonymi w art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej przesłankami, których spełnienie umożliwia prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony. Wbrew argumentacji organu, stanowisko Skarżącej zawarte w odwołaniu i skardze nie jest sprzeczne z art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3, art. 41 ust. 1, art. 42 i art. 49 ust. 1 ugh. Po pierwsze, przepisy art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 2 i 3 ugh nie odnoszą się bowiem wprost do zakresu podmiotowego decyzji w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. Wskazują natomiast Ministra Rozwoju i Finansów jako podmiot kompetentny do udzielenia koncesji, przewidując że ma on obowiązek ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu w przypadku, gdy liczba możliwych do udzielenia koncesji jest niższa niż liczba podmiotów ubiegających się o uzyskanie tego uprawnienia. Po drugie, art. 41 ust. 1 ugh stanowi, że jedna koncesja jest udzielana na prowadzenie jednego kasyna gry, art. 42 ugh wymienia elementy, jakie obejmuje koncesja, a art. 49 ust. 1 ugh określa termin na jaki udzielana jest koncesja na prowadzenie kasyna gry. Zdaniem Sądu, z żadnego z tych przepisów nie wynika, że Minister Rozwoju i Finansów nie może w jednej decyzji zawrzeć rozstrzygnięcia o udzieleniu koncesji określonemu podmiotowi/podmiotom (zawierającego elementy wskazane m.in. w art. 42 ugh) oraz rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia koncesji innym podmiotom, którzy się o nią ubiegali. W postępowaniu dotyczącym udzielenia koncesji na prowadzenia kasyna gry w województwie dolnośląskim Minister Rozwoju i Finansów - zamiast wydać jedną decyzję rozstrzygającą o udzieleniu koncesji określonym podmiotom i o odmowie udzielenia koncesji pozostałym - wadliwie wydał odrębne decyzje w odniesieniu do poszczególnych podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Rozwoju i Finansów uwzględni pogląd zaprezentowany w niniejszym orzeczeniu. Wobec uwzględnienia zarzutu dotyczący naruszenia art. 207 O.p. przedwczesne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.