V SA/Wa 802/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Asesor WSA - Marta Sarnowiec-Cisłak, , Protokolant - ref. Anna Urbanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 30 grudnia 2024 r. nr DIH-3.160.2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca, spółka, strona) jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKIK, organ) z 30 grudnia 2024 r. nr DIH-3.160.2024, na mocy której organ utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: Zachodniopomorski WIIH, organ I instancji) z 2 października 2024 r. nr POK nr 131/2024 w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 17 stycznia 2024 r. Zachodniopomorski WIIH skierował do strony zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli (nr WK/Z-13/2024), wskazując zakres przedmiotowej kontroli obejmującej przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 168, dalej: ustawa o informowaniu o cenach). Następnie w dniach 14 i 27 lutego 2024 r. inspektorzy reprezentujący Zachodniopomorskiego WIIH przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie z odżywkami, prowadzonym przez stronę. W toku kontroli sprawdzono 50 partii produktów będących w ofercie sklepu, wnosząc zastrzeżenia do 42 z nich, z uwagi na brak uwidocznienia cen jednostkowych. Stwierdzone nieprawidłowości, w ocenie kontrolujących, stanowiły naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 2776, dalej: rozporządzenie). Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 27 lutego 2024 r. nr WK.8361.56.2024, do którego kontrolowana strona nie wniosła uwag. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, pismem z 2 września 2024 r. Zachodniopomorski WIIH zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Jednocześnie wezwano spółkę do przedłożenia dokumentacji dotyczącej obrotów oraz wysokości przychodu za ostatni rok rozliczeniowy. W dniu 5 września 2024 r. strona przekazała informację o wielkości przychodu firmy za 2023 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Zachodniopomorski WIIH decyzją z 2 października 2024 r. nr POK nr 131/2024 nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na uchybienie obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz § 3 rozporządzenia. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o niekaranie i pouczenie, ewentualnie o jak najmniejszy wymiar kary, podnosząc, że kwota 2 000 zł jest dla niej znacząca. Strona wskazała, że jej firma prowadzi kilka rodzajów działalności, jedną z nich jest mały sklepik przy siłowni, który od czasów pandemii (zamknięcia) próbuje odbudować się na nowo. Niestety ta gałąź po odliczeniu kosztów, nadal nie przynosi zysków. Cały niewielki dochód za 2023 r. pochodzi z pozostałej działalności. Strona stwierdziła, że w trakcie kontroli ujawniono nieprawidłowości polegające na braku ceny jednostkowej na 42 partiach towarów z ok. 300 produktów w sklepie. Na towarze widniała cena każdego produktu, ale według stosunkowo nowej ustawy powinna widnieć również cena jednostkowa. Strona oświadczyła, że nie miała świadomości, że 1 stycznia 2023 r. weszła w życie ustawa, nakładająca na przedsiębiorców nowe obowiązki. Podkreśliła, że od razu naprawiła błąd, zakupując odpowiedni sprzęt do drukowania naklejek ze wszystkimi wymaganymi informacjami i w dniu zakończenia kontroli inspektorzy nie mieli uwag. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, Prezes UOKiK decyzją z 30 grudnia 2024 r. nr DIH-3.160.2024 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ podkreślił, że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązującego prawa i jego przestrzegania. Organ zwrócił uwagę, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach weszły w życie w roku 2014 i od samego początku definiowały pojęcie ceny jednostkowej oraz określały obowiązek uwidaczniania tej ceny, oprócz ceny za dany towar. Tym samym w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma mowy o jakichkolwiek nowych obowiązkach. Podkreślono również, że podstawą wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, a także podstawą nałożenia na stronę kary pieniężnej były ustalenia faktyczne stwierdzone u skarżącej w dniu kontroli. Działania naprawcze poczynione przez stronę, tzn. uwidocznienie informacji o cenach jednostkowych, były działaniami następczymi, podjętymi w wyniku ustaleń kontroli. Organ wyjaśnił przy tym, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej jest założenie stosowania jej automatycznie wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzialność obiektywną za naruszenie ciążących na nim obowiązków, bez względu na winę i przyczyny powstania naruszenia. Wskazano ponadto, że strona otrzymała zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 17 stycznia 2024 r., z wyszczególnieniem zakresu przedmiotowej kontroli obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Zawiadomienie doręczono stronie 19 stycznia 2024 r., a kontrola rozpoczęła się 14 lutego 2024 r., zatem strona mogła zweryfikować w tym czasie, czy wypełnia obowiązki w zakresie uwidocznienia cen i uzupełnić brakujące informacje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zachodniopomorskiego WIIH. W motywach skargi skarżąca podniosła, że organ nałożył bardzo wysoką karę pieniężną, nieadekwatną do popełnionego czynu. W toku kontroli sprawdzono 50 partii produktów, z czego 42 partie nie posiadały cen jednostkowych. W sklepie znajdowało się około 500 produktów, dlatego strona uważa, że jest to ułamkowy procent w stosunku do całości asortymentu. Naruszenie zostało od razu naprawione w okresie kontroli, co zostało odnotowane w końcowym protokole. Strona zwróciła się do organu o pouczenie, a otrzymała bardzo wysoką karę pieniężną. Jedną z przesłanek uzasadniającą decyzję była informacja, że strona była kontrolowana rok wcześniej, w tym samym temacie, co zostało później sprostowane, jednak kara nie została zmniejszona, czy wycofana. Strona podniosła, że jej firma była wielokrotnie kontrolowana przez różne instytucje i nigdy nie otrzymała żadnej kary. Strona stara się być rzetelnym przedsiębiorcą. Po pandemii trudno jest jej odbudować płynność finansową. Skarżąca wskazała, że jej branża została na długo zamknięta i każde obciążenie finansowe stanowi duże wyzwanie. Zdaniem skarżącej, narzucenie takiej kary od razu przy pierwszej kontroli, w sytuacji gdzie natychmiast poprawiono błędy, jest niesprawiedliwe. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. Cena jednostkowa (§ 4 ust. 1 rozporządzenia) dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży wg objętości, 2) kilogram lub tonę – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy, 3) metr lub metr kwadratowy – dla towarów sprzedawanych wg długości lub powierzchni, 4) sztukę – dla towarów sprzedawanych na sztuki. Na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia, w szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1. Natomiast § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowi, iż w przypadku towaru pakowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza się stosowanie przeliczenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sztuk. Zgodnie z § 6 rozporządzenia cena jednostkowa pakowanego środka spożywczego w stanie stałym znajdującego się w środku płynnym dotyczy masy netto środka spożywczego po odsączeniu, oznaczonej na opakowaniu jednostkowym, jeżeli płyn ten lub mieszanka płynów stanowi jedynie dodatek do podstawowego składu tego środka spożywczego. W przypadku gdy pakowany środek spożywczy był glazurowany, cena jednostkowa jest podawana w odniesieniu do masy netto z wyłączeniem glazury. Wyłączenia w tym zakresie zawarte są w § 7 rozporządzenia, zgodnie z którym wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje się do: 1) towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; 2) towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); 3) towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; 4) produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy Prawo farmaceutyczne. Niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1-5 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten w sposób jednoznaczny nakazuje właściwemu organowi wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały skorygowane. Co istotne, dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Bez znaczenia pozostają też przyczyny powstania nieprawidłowości, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1-5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1-5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o jakich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). W niniejszej sprawie w toku kontroli, w prowadzonym przez stronę sklepie z odżywkami, wniesiono zastrzeżenia do uwidoczniania cen jednostkowych 42 partii produktów na 50 ocenionych (84 %). Z kontroli sporządzono protokół, do którego strona nie wniosła żadnych zastrzeżeń. A zatem stronie bez wątpienia została udowodniona okoliczność naruszenia prawa, co obligowało organ do wszczęcia postępowania i wymierzenia kary. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównanie cen produktów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych. Dlatego też oprócz ceny (za produkt) na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży musi się również na niej znaleźć cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (litr, kilogram). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych produktów w miejscu sprzedaży, ale także mogą faktycznie przekonać się, czy podana cena jednostkowa (za litr, kilogram) jest niska, czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym sklepie. Brak podania ceny jednostkowej narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza jego możliwości świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. Tym samym zasadnie organ uznał, że charakter i waga naruszenia tych obowiązków były istotne. Celem bowiem przepisów zarówno ustawy o informowaniu o cenach, jak i rozporządzenia, jest zapewnienie konsumentom prawa do informacji o cenie towaru lub usługi - jasnej, rzetelnej i kompletnej w określonej formie, bez konieczności podejmowania przez konsumentów dodatkowych działań zmierzających do jej pozyskania. W skardze strona podniosła, że w toku kontroli sprawdzono 50 partii produktów, z czego 42 partie nie posiadały cen jednostkowych. W sklepie znajdowało się około 500 produktów, dlatego zdaniem strony jest to ułamkowy procent w stosunku do całości asortymentu. Powyższy zarzut nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Wielkość asortymentu nie stanowi przesłanki wymiaru kary. Przesłanki wymiaru kary zostały określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i zostały szczegółowo omówione w decyzjach organów obydwu instancji. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia wielkość asortymentu, ponieważ danymi wiarygodnymi i rzetelnymi stanowiącymi podstawę referencyjną do ustalenia stopnia naruszenia jest ilość skontrolowanych towarów, a nie wielkość asortymentu. Na gruncie niniejszej sprawy, to 42 partie towarów nie zostały oznaczone cenami jednostkowymi, podczas gdy sprawdzeniu poddano 50 partii towarów. A zatem zasadnie organ określił stopień naruszenia obowiązków z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jako znaczny (istotny), ponieważ odnosił się do 84% rodzajów towarów poddanych sprawdzeniu. Tak określony stopień naruszenia obowiązków wyłączył możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Odnosząc się do twierdzeń strony, że naruszenie zostało od razu naprawione w okresie kontroli i zostało to odnotowane w protokole, należy wskazać, że działania naprawcze poczynione przez stronę, tzn. uwidocznienie informacji o cenach jednostkowych, były działaniami następczymi, podjętymi w wyniku ustaleń kontroli. Jak trafnie zwrócił uwagę organ, strona otrzymała zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 17 stycznia 2024 r., ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy o informowaniu o cenach, na kilka tygodni przed rozpoczęciem kontroli. Zawiadomienie doręczono bowiem stronie 19 stycznia 2024 r., a kontrola rozpoczęła się 14 lutego 2024 r. A zatem strona mogła zweryfikować w tym czasie, czy wypełnia obowiązki w zakresie uwidocznienia cen i uzupełnić brakujące informacje, a tego nie uczyniła. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zbyt wysokiej kary, nieadekwatnej do czynu, należy stwierdzić, że wysokość kary, która została nałożona na przedsiębiorcę w wysokości 2 000 zł, nie ma charakteru ekscesywnego i stanowi 10% górnego progu wymiaru kary (20 000 zł), określonego w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Organy szczegółowo przeanalizowały przesłanki wymiaru kary z art. 6 ust. 3 ww. ustawy oraz rozważyły możliwość odstąpienia od wymierzenia kary. Przede wszystkim wzięto pod uwagę, że jest to pierwsze naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów dotyczących uwidaczniania cen, a także fakt podjęcia przez stronę działań naprawczych i usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w toku kontroli. Organ wziął także pod uwagę informacje przedstawione przez stronę w zakresie wielkości przychodu w 2023 r. W tym miejscu, w świetle zarzutów skargi, należy zwrócić uwagę, że przychód i obrót z konkretnej działalności gospodarczej nie stanowi przesłanki wymiaru kary określonej w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy o informowaniu o cenach wyraźnie odnosi się do wielkości obrotów i przychodu przedsiębiorcy. Bez wątpienia, wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 2 000 zł, przy maksymalnej wysokości 20 000 zł, jest kwotą optymalną i adekwatną do wagi naruszenia prawa. Kara nałożona na podmiot musi spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco-represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Z uwagi natomiast na znaczny stopień/wysoki stopień naruszenia obowiązków z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nieuwidocznienie cen jednostkowych odnośnie do 84% rodzajów towarów poddanych kontroli, nie było możliwe w niniejszej sprawie zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej "k.p.a."). Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik "a" wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Nie było możliwe także zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 k.p.a., gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 k.p.a. organ, w przypadkach o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. W niniejszej sprawie strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie było możliwe spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Omawiany przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych, ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów, czyli konsumentów płacących gotówką, czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Sąd zwraca uwagę, że pandemia Covid-19 wywarła wpływ na wszystkie podmioty prowadzące działalność gospodarczą, również na rodzaje działalności gospodarczej prowadzone przez skarżącą. Jednakże każdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą powinien liczyć się z występującymi różnymi zjawiskami gospodarczymi i mieć na uwadze ryzyko związane z prowadzeniem własnej działalności. Tak więc wskazane przez stronę problemy finansowe nie są czynnikami, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie procedowanego postępowania. Należy jeszcze raz podkreślić, że kara pieniężna określona w art. 6 ustawy o informowaniu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacje o cenach służą właściwemu poinformowaniu nabywcy o tym za jaki towar i w jakiej ilości ma zapłacić daną należność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów funkcjonujących na rynku. Dlatego rzetelna informacja o cenie jednostkowej oraz możliwość porównania cen wielu produktów ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Dodatkowo wyjaśnienia wymaga, że podmioty profesjonalnie działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego respektowania. To na przedsiębiorcy, który prowadzi daną placówkę handlową, spoczywa m.in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów konsument za każdym razem otrzymywał wyczerpującą, konkretną, rzetelną informację nie tylko o cenach, lecz również o cenach jednostkowych oraz stosowanych odpowiednich jednostkach miar. Podkreślić należy, że okoliczność ta całkowicie zależy od przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy administracji nie naruszyły w toku postępowania przepisów prawa procesowego i materialnego mających zastosowanie w sprawie. Organy rozstrzygające sprawę działały na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.