V SA/Wa 807/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Asesor WSA - Dorota Brzozowska, Protokolant - st. sekr. sąd. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi U. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 11 lutego 2022 r. nr KZT.70.366.2021 w przedmiocie odmowy skrócenia obowiązywania dotychczasowej taryfy oraz zatwierdzenia nowej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz U. sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi, złożonej przez U. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Strona, Przedsiębiorstwo, Spółka, Skarżący, Wnioskodawca) jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Organ), nr KZT.70.366.2021 z dnia 11 lutego 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Organ I instancji, Organ regulacyjny, Dyrektor RZGW) z dnia [...] listopada 2021 r. (znak sprawy: [...]) w sprawie odmowy skrócenia okresu obowiązywania taryfy uprzednio zatwierdzonej decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku, znak [...] i zatwierdzenia nowej taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy S. na okres 3 lat. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 27 sierpnia 2021 r. spółka U. Sp. z o.o. z siedzibą w S. przedłożyła Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, jako organowi regulacyjnemu, wniosek o skrócenie i zatwierdzenie nowej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy S. na okres trzech lat. Do wniosku załączony był projekt nowej taryfy; oświadczenie o cenie i ilości zakupionej wody oraz cenie i ilości ścieków odprowadzanych do cudzych urządzeń kanalizacyjnych - w obu przypadkach za okres VI 2020-V 2021; zestaw tabel od A do I. W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że zmiana warunków ekonomicznych wynika z kosztów legalizacji nowych wodomierzy, zwiększenia zatrudnienia w zakresie obsługi technicznej i administracyjnej, wykonania badań ujęć wody pod względem występowania substancji radioaktywnych oraz wykonania analiz dostępności zasobów wodnych i ich wykorzystania, natomiast w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków - z wzrostu ceny zakupu usługi oczyszczania ścieków. Pismem z dnia 31 sierpnia 2021 r., Dyrektor RZGW wezwał Przedsiębiorstwo do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku poprzez przedłożenie: kompletnych sprawozdań finansowych za ostatnie 3 lata obrotowe; kompletnej informacji o ilości i cenie zakupionej wody oraz ilości i cenie ścieków odprowadzonych do cudzych urządzeń - za ostatnie 3 lata obrotowe; przedłożenia wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych (bądź oświadczenia o jego nieopracowywaniu); dokumentów potwierdzających zmiany warunków ekonomicznych oraz innych dokumentów świadczących o konieczności skrócenia okresu obowiązywania taryfy. Przy piśmie z dnia 16 września 2021 r. uzupełnione zostały braki formalne. W wyjaśnieniach Spółka ponownie wskazała na wzrost ceny ścieków odprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych niebędących jej własnością, co do zaś wzrostu kosztów zaopatrzenia w wodę - Spółka wyjaśniła, że wzrost cen odzwierciedla wzrost płacy minimalnej, zakupu materiałów i usług, a także kosztów zlecanych na zewnątrz badań stanu sieci wodociągowej. Równocześnie Przedsiębiorstwo wskazało, że nie zrealizowało zadań inwestycyjnych w okresie poprzedzającym obowiązywanie nowej taryfy. Pismem z dnia 21 września 2021 r., organ I instancji zawiadomił Spółkę oraz właściwie zidentyfikowaną stronę postępowania, tj. Burmistrza S., o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz wezwał Przedsiębiorstwo do przedłożenia m.in. dodatkowych wyjaśnień dotyczących rozliczania kosztów odprowadzania wód opadowych i roztopowych, ilości przelewów burzowych, ilości wód przypadkowych, zestawienia ilości ścieków odebranych od odbiorców usług i ścieków odprowadzonych, ilości ścieków dowożonych, kalkulacji kosztów wynagrodzeń, wzrostu kosztów energii, kosztów materiałów, kalkulacji opłaty abonamentowej dla poszczególnych grup odbiorców; jak również korekty błędów w tabelach. Żądane wyjaśnienia Spółka przekazała w dniu 11 października 2021 r. Następnie pismem z dnia 14 października 2021 r., organ regulacyjny zawiadomił Spółkę o prawie wglądu w akta. Jednocześnie, realizując obowiązek określony w art. 79a § 1 Kpa poinformował, że niespełnione pozostają przesłanki zależne od strony, które mogą skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem. Są to m. in. wykazanie zasadności skrócenia obowiązującej taryfy poprzez brak udokumentowania zmian warunków ekonomicznych dot. kosztów odprowadzania ścieków i wzrostu kosztów wynagrodzeń oraz brak uzasadnienia wzrostu kosztów energii, zużycia materiałów, usług obcych, kosztów pozostałych i kosztów pośrednich. Następnie w dniu [...] listopada 2021 r. Dyrektor RZGW wydał decyzję, znak [...], którą odmówił skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy i zatwierdzenia taryfy nowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zauważył, że nie każda zmiana warunków ekonomicznych uzasadnia skrócenie taryfy, bowiem nieznaczny wzrost jednej kategorii kosztów nie musi przekładać się na ostateczną wysokość cen. Jako podstawę decyzji odmownej organ wskazał brak dostatecznego udokumentowania wzrostu hurtowego odbioru ścieków na rzecz Miejskiego Zakładu Komunalnego w P., w tym brak umowy czy porozumienia zawartego przez Wnioskodawcę. Organ I instancji uznał, że wobec braku umowy nieuzasadnione jest wliczanie do niezbędnych przychodów zawyżonych kosztów odprowadzania ścieków do urządzeń niebędących w posiadaniu Przedsiębiorstwa. Odnośnie do planowanego wzrostu kosztów wynagrodzeń wynikającego ze wzrostu zatrudnienia organ wskazał, że koszty te - jako dopiero planowane, a nie faktycznie poniesione - nie stanowią przesłanki do skrócenia taryfy. Organ skonkludował, że powoływanych przez Spółkę przesłanek skrócenia taryfy nie uznał za zasadne. Z rozstrzygnięciem organu regulacyjnego nie zgodziła się Spółka składając od niego odwołanie i podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuznanie dokumentu finansowego jakim jest faktura VAT za bezumowny zrzut ścieków wystawiona przez MZK w P., która stanowi potwierdzenie żądań finansowych operatora oczyszczalni; - art. 9 i 11 Kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek skutkujących wydaniem decyzji, co obrazuje samo uzasadnienie zaskarżanej decyzji i skąpa merytorycznie causa, a przez to nie spełniające swej podstawowej funkcji; - art. 24j ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej: uzzwoś) poprzez błąd subsumpcji i wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada ustalonej normie prawnej oraz przez błędną jego wykładnię w postaci mylnie zrozumianej treści zastosowanego przepisu do realiów sprawy i uznanie, że opisany przez skarżącą a potwierdzony przez organ postępowaniem dowodowym stan faktyczny nie wskazuje na uzasadnione przypadki, w szczególności udokumentowane zmiany warunków ekonomicznych uzasadniających skrócenie taryfy. W świetle podniesionych zarzutów Spółka wniosła o zmianę wydanej decyzji poprzez skrócenie obowiązującej taryfy i zatwierdzenie nowej taryfy, względnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją nr KZT.70.366.2021 z dnia 11 lutego 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] listopada 2021 r. w sprawie odmowy skrócenia okresu obowiązywania taryfy uprzednio zatwierdzonej decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku, i zatwierdzenia nowej taryfy na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy S. na okres 3 lat. W ocenie Organu odwoławczego użycie przez ustawodawcę określenia w uzasadnionych przypadkach oznacza, że postępowanie w przedmiocie skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy jest specjalnym trybem, umożliwiającym wprowadzenie nowej taryfy w trakcie obowiązywania 3-letniego okresu trwania taryfy zatwierdzonej przez organ regulacyjny w trybie określonym w art. 24b uzzwoś. Jak wynika z treści omawianego przepisu przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest uprawnione do złożenia wniosku jedynie w uzasadnionych przypadkach. Taką sytuację może stanowić w szczególności zmiana warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia. Katalog przesłanek nie jest katalogiem zamkniętym, na co wskazuje użycie sformułowania w szczególności. Dodatkowo przesłanki te muszą być udokumentowane. Dalej organ podkreślił, że art. 24j ust. 1 uzzwoś daje przedsiębiorstwu jedynie uprawnienie do złożenia wniosku o skrócenie obowiązującej taryfy, jednak nie obliguje on w żadnym wypadku organu regulacyjnego do automatycznego skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy. Oznacza to, że każdorazowo organ regulacyjny powinien zbadać, czy okoliczności przedstawione przez przedsiębiorstwo we wniosku o skrócenie taryfy stanowią przypadek uzasadniający skrócenie dotychczasowej taryfy, tj. czy stanowią one określony w przepisie uzasadniony przypadek. W opinii Organu, przez ów uzasadniony przypadek rozumieć należy w szczególności sytuację, w której wnioskodawca powołuje się na okoliczności, które powstały w czasie obowiązywania taryfy, oraz o których nie miał i nie mógł mieć wiedzy w czasie składania wniosku taryfowego dotyczącego taryfy obecnie obowiązującej. W razie stwierdzenia zasadności wniosku o skrócenie organ regulacyjny, stosując odpowiednio przepisy art. 24b-24e i art. 24f ust. 1 uzzwoś, ocenia projekt taryfy i analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty przedsiębiorstwa pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. W wyniku pozytywnie przeprowadzonej oceny wniosku taryfowego organ regulacyjny w decyzji zatwierdzającej taryfę orzeka o skróceniu czasu obowiązywania dotychczasowej taryfy (art. 24j ust. 2 uzzwoś). Po przeanalizowaniu akt sprawy i zbadaniu treści odwołania Organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności, na które Przedsiębiorstwo się powołuje nie mogą być wzięte pod uwagę w sposób prowadzący do uchylenia zaskarżonej decyzji lub jej zmiany, i wskazał, że jego rozstrzygnięcie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Na powyższą decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie U. Sp. z o.o. z siedzibą w S. skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, jak również zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego - a to : 1. art. 24j ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - a to przez błędne przyjęcie, że wskazywana przez skarżącą podstawa wniosku o skrócenie taryfy i ustalenie nowej wysokości w postaci zmiany warunków ekonomicznych w zakresie działalności skarżącej nie wyczerpuje znamion "uzasadnionego przypadku" o którym mowa w tym przepisie a także poprzez przyjęcie, że skarżąca nie udokumentowała zmian warunków ekonomicznych, na które się powoływała; 2. art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji wydania decyzji odmownej; II. prawa proceduralnego - a to: 1. niewypełnienie, w sytuacji wydania decyzji odmownej, obowiązku wskazania terminu złożenia nowego wniosku w wynikającego z art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków; 2. zasady praworządności to jest art. 6 K.p.a., zgodnie z którą to zasadą organy administracji publicznej winny działać na podstawie przepisów prawa a w zaistniałym stanie faktycznym ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, mimo tego na skutek nie dokonania całościowej analizy przedmiotowego przepisu pod kątem celowości, pragmatyzmu oraz konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej ewidentnie naruszyły ta zasadę; 3. art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie w sposób wystarczająco dogłębny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie; 4. art. 8 K.p.a. to jest zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, przez prowadzenie postępowania w taki sposób, że wynikiem tego wytworzono u odwołującego się brak zaufania do organów administracji, naruszono tym samym świadomość i kulturę prawną u odwołującego się; 5. art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie właściwego uzasadnienia postanowienia opartego na przyjęciu uznania administracyjnego, w którym w sposób mało przekonujący wyartykułowano niemożność skrócenia obowiązującej taryfy ze względu na brak udokumentowania - w sposób przekonywujący organ I i II instancji - podwyżki cen hurtowych zrzutu ścieków narzuconych przez MZK P. W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. W ocenie organu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r. poz. 2028 z p. zm., obecnie Dz. U. z 2023 r., poz. 537; dalej: ustawa, uzzwzoś.), jak również ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z p. zm.; obecnie Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej: k.p.a.) w myśl art. 27 c ust. 1 ustawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, należy podkreślić, że zgodnie z art. 27c ust. 1 uzzwzoś. do postępowania przed organem regulacyjnym mają zastosowanie przepisy k.p.a. Oznacza to, że organ taki ma prawo do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., oraz jest zobowiązany w oparciu o art. 77 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Art. 27b ust. 1 ustawy stanowi z kolei, że w celu wykonywania zadań określonych w ustawie organ regulacyjny może wzywać przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, odbiorcę usług lub gminę, w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, do przekazywania informacji lub dokumentów niezbędnych do wykonywania tych zadań. Zgodnie z art. 24j ust. 1 ustawy w uzasadnionych przypadkach, w szczególności jeżeli wynika to z udokumentowanych zmian warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w trakcie obowiązywania dotychczasowej taryfy może złożyć do organu regulacyjnego wniosek o skrócenie okresu obowiązywania tej taryfy wraz z projektem nowej taryfy oraz uzasadnieniem, jednak nie później niż przed rozpoczęciem biegu terminu 120 dni od planowanego dnia wejścia w życie nowej taryfy. Przepisy art. 24b-24e i art. 24f ust. 1 stosuje się odpowiednio. W ust. 2 wskazano, że w decyzji zatwierdzającej taryfę orzeka się o skróceniu czasu obowiązywania dotychczasowej taryfy. Językowa wykładnia przywołanego przepisu prowadzi do przyjęcia, że podstawą uwzględniania wniosku o skrócenie obowiązywania dotychczasowej taryfy jest "uzasadniony przypadek", za który ustawodawca uznaje w szczególności udokumentowane zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia. Poprzez posłużenie się zwrotem "w szczególności" ustawodawca po pierwsze nie wprowadza zamkniętego katalogu "uzasadnionych przypadków" dających prawo do wystąpienia z wnioskiem o skrócenie, a po drugie i najważniejsze dla sprawy, nie ustanawia przesłanek enumeratywnych (obligatoryjnych), których łączne (kumulatywne) spełnienie daje organowi możliwość uwzględnienia wniosku. To zaś prowadzi do przyjęcia, że wystarczy, by spośród wskazanych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne we wniosku powodów, choć jeden został zakwalifikowany jako "uzasadniony przypadek" w rozumieniu omawianego przepisu. W myśl art. 24b ust. 1 uzzwzoś, taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, po uprzednim przekazaniu wniosku taryfowego przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, o czym stanowi art. 24b ust. 2. Wzór wniosku taryfowego został określony w załączniku do rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (dalej: "rozporządzenie taryfowe"), wydanego na podstawie art. 23 ust. 1, art. 25 i art. 27 ust. 2 uzzwzoś. W przedmiotowej sprawie Strona skarżąca pismem z dnia 27 sierpnia 2021 r. wniosła o skrócenie i zatwierdzenie nowej taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy S. na okres trzech lat. Jak już wspomniano, w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków taryfa jest zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Taryfa ustalana jest na okres 3 lat (art. 20 ust. 1 uzzwzoś), a przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne grupy odbiorców usług (ust. 2). Zgodnie z treścią art. 20 ust. 3 uzzwzoś ceny i stawki określone w taryfie są zróżnicowane dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców usług na podstawie udokumentowanych różnic kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Z kolei przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ustala niezbędne przychody, uwzględniając w szczególności: 1) koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w latach obrachunkowych obowiązywania poprzedniej taryfy, ustalone na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w okresie obowiązywania taryfy; 2) zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia; 3) kosztów wynikających z planowanych wydatków inwestycyjnych na podstawie wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych. Taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne przedkłada projekt taryfy do zatwierdzenia, w terminie 120 dni przed dniem upływu okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy; do wniosku dołącza się projekt taryfy oraz jego uzasadnienia (art. 24 b ust. 1-4 uzzwzoś). Wedle art. 24c ust. 1 uzzwzoś organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku: 1) ocenia projekt taryfy oraz uzasadnienie, pod względem zgodności z: a) przepisami uzzwzoś, b) przepisami ustawy Prawo wodne, oraz 2) analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 uzzwzoś, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Po dokonaniu oceny projektu taryfy (oraz jej uzasadnienia) organ regulacyjny wydaje jedną z decyzji określonych w art. 24c ust. 2 lub 3 uzzwzoś, tj.: • zatwierdza taryfę - w przypadku pozytywnego wyniku przeprowadzonej przez organ oceny, • odmawia zatwierdzenia taryfy oraz nakłada obowiązek przedłożenia poprawionego projektu taryfy lub poprawionego uzasadnianie wskazując elementy projektu taryfy lub uzasadnienia wymagające poprawny - w przypadku negatywnego wyniku przeprowadzonej analizy. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że celem uregulowanej w nich instytucji zatwierdzania przez organ regulacyjny taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (jak i skrócenia i zatwierdzenia nowej taryfy) jest zapewnienie ochrony interesów odbiorców tych usług przed nieuzasadnionym podnoszeniem cen przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Organ regulacyjny dokonuje kontroli przestawionego mu do zatwierdzenia projektu taryfy oraz jego uzasadnienia w dwóch aspektach: 1) spełnienia przez te dokumenty formalnych wymogów ustawowych, 2) istnienia uzasadnienia ekonomicznego dla wysokości cen i stawek opłat zawartych w projekcie taryfy. Uzasadnienie ekonomiczne cen i stawek opłat organ regulacyjny bada w pod kątem niezbędności ich podnoszenia ze względu na przedstawione we wniosku warunki ekonomiczne wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, a celem tego działania organu jest zapewnienie ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen. Organ w ramach postępowania z wniosku o zatwierdzenie taryfy nie ma natomiast obowiązku badania z urzędu, czy zawarte w projekcie taryfy ceny i stawki opłat w rzeczywistości zapewniają pokrycie niezbędnych kosztów działalności gospodarczej przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. To przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, wnoszące o zatwierdzenie ustalonej przez nie taryfy, ma interes prawny w wykazaniu niezbędnych przychodów, na podstawie których określa taryfę stosownie do art. 20 ust. 2 uzzwoś, uwzględniając koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 uzzwoś. Natomiast rolą organu regulacyjnego w świetle brzmienia art. 24c ust. 1 pkt 2 uzzwoś jest jedynie weryfikacja wykazanych przez wnioskodawcę warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w zakresie ich wpływu na ceny i stawki opłat zawarte w projekcie taryfy. Organ regulacyjny nie ma też kompetencji do samodzielnej zmiany projektu taryfy przedstawionej przez stronę – jeżeli wynik badania wniosku o zatwierdzenie taryfy, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji (art. 24c ust. 2 uzzwoś), natomiast jeżeli wynik ten jest negatywny organ wydaje decyzję odmowną, w której nakłada obowiązek przedłożenia w określonym terminie poprawionego projektu taryfy lub poprawionego uzasadnienia (art. 24c ust. 3 ustawy uzzwoś). Przepisy uzzwoś przewidują obowiązek brania przez organ pod uwagę warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej oraz zapewnienia pokrycia uzasadnionych kosztów przedsiębiorstwa, tylko w przypadku określenia przez organ regulacyjny tymczasowej taryfy, uregulowanej w art. 24c ust. 4 i 5 uzzwoś, kiedy organ ustala taką taryfę działając z urzędu. We wniosku o skrócenie i zatwierdzenie nowej taryfy Strona skarżąca przedstawiła szczegółowe uzasadnienie do skrócenia okresu obowiązywania starej taryfy oraz projekt nowej taryfy wraz z uzasadnieniem, wskazała m.in. na rosnące koszty konserwacji i remontów infrastruktury kanalizacyjnej, jej monitoringu, wykrywania i usuwania awarii kanalizacyjnych, bieżącej obsługi odbiorców, wzrost cen energii elektrycznej, czy kosztów pracy, związanych z podniesieniem najniższej płacy krajowej. Szczególnie zaś podkreślano kwestię związaną z kalkulacją stawki za odprowadzanie ścieków, przedstawioną przez MZK w P. Dodała, że przedstawiona kalkulacja przewiduje pełne pokrycie bieżących kosztów funkcjonowania działalności. Wniosek został uzupełniony wieloma pismami, w tym ostatnim pismem z 29 października 2021 r. Główną przesłanką determinującą organ do wydania decyzji niezgodnej z żądaniem Wnioskodawcy był fakt, iż Przedsiębiorstwo powołało się na znaczne zmiany warunków ekonomicznych w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, z uwagi na wzrost kosztów odprowadzania ścieków do urządzeń niebędących w posiadaniu przedsiębiorstwa oraz planowanie zwiększenia zatrudnienia do 4 pracowników. Organ I instancji wskazał, iż podstawą odmowy skrócenia okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy jest brak wystarczającego udokumentowania wzrostu hurtowego odbioru ścieków na rzecz Miejskiego Zakładu Komunalnego w P., w tym brak umowy czy porozumienia zawartego przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 6 ust. la ustawy do zakupu wody lub wprowadzania ścieków przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w jego posiadaniu stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, czyli nie stosuje się przepisów ww. ustawy i rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. W tym przypadku przedsiębiorstwo nie ponosi kosztów ujmowania wody oraz kosztów odprowadzania ścieków do urządzeń niebędących w posiadaniu przedsiębiorstwa wobec części bądź całości usług świadczonych odbiorcom. Ceny hurtowego odprowadzania ścieków są ustalane między przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi na podstawie zawartej umowy, której to wnioskodawca nie posiada. Z otrzymanych wyjaśnień wynika, że gospodarka ściekowa na terenie gminy S. była prowadzona na mocy porozumienia międzygminnego, które to uchwałą Rady Miejskiej w P. zostało wypowiedziane na dzień 12 czerwca 2021 r. Od dnia 13 czerwca 2021 r. następuje bezumowny zrzut ścieków do Miejskiego Zakładu Komunalnego w P. sp. z o.o. Opłaty pobierane przez wnioskodawcę od odbiorców usług za oczyszczanie ścieków są gromadzone na wydzielonym rachunku bankowym, a następnie przekazywane do Gminy S. na pokrycie należności względem operatora oczyszczalni. W ocenie organu regulacyjnego nie jest uzasadnionym wliczanie do niezbędnych przychodów zawyżonych kosztów odprowadzania ścieków do urządzeń niebędących w posiadaniu przedsiębiorstwa, opierając swoje działania bez umowy czy porozumienia regulującego zasady odprowadzania ścieków. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej złożony wniosek taryfowy zawierać powinien ustalone niezbędne przychody wynikające z zawartej przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne umowy lub porozumienia dotyczącej kosztów odprowadzania ścieków. Ponadto przedsiębiorstwo powołało się na zaplanowanie kosztów zatrudnienia pracowników do zabezpieczenia ciągłości obsługi sieci, w ocenie organu regulacyjnego są to planowane koszty, a nie poniesione, co nie stanowi przesłanki skrócenia okresu obowiązywania obecnej taryfy. Organ I instancji stwierdził też, że Wnioskodawca nie przedłożył wystarczających dokumentów i wyjaśnień w zakresie skrócenia okresu obowiązywania taryfy. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że nie dopatrzył się uchybień zarzucanych przez Stronę skarżącą i uznał za właściwą ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego przeprowadzoną przez organ I instancji. Podkreślił, iż wzrost kosztów odprowadzania ścieków do urządzeń Miejskiego Zakładu Komunalnego w P. nie mieści się w użytym przez ustawodawcę określeniu "zmiany warunków ekonomicznych prowadzenia działalności gospodarczej" (użytym w art. 24j), mogącym stanowić podstawę do wnioskowania o wygaszenie uprzednio zatwierdzonej taryfy - wg stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy nie można bowiem w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości stwierdzić wg jakich stawek i ustalonych na jaki okres odbiorca ścieków obciążać będzie Wnioskodawcę - z powodu wypowiedzenia porozumienia międzygminnego. Niezależnie od tego, że - jak wynika z kopii notatki załączonej do wyjaśnień Przedsiębiorstwa z dnia 16 września 2021 r. - to nie Spółka jest podmiotem właściwym do zawarcia umowy (a jest nim Burmistrz S.), a zatem trudno przypisywać jest jej odpowiedzialność za brak nowej umowy, nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której podstawą kalkulacji taryfy i bilansowania niezbędnych przychodów na 3-letni okres jej obowiązywania miałyby być koszty "bezumownego zrzutu ścieków" (wg faktury załączonej do wyjaśnień z 29 października 2021 r.). Organ wskazał, że dopiero umowa zawarta między właściwymi stronami przyniesie realną bazę wyjściową do poczynienia odpowiednich kalkulacji - już to do ewentualnego kolejnego wniosku o skrócenie taryfy (art. 24j), już to do ewentualnego wniosku o zatwierdzenie nowej taryfy 3-letniej (art. 24b). Przy tym dla oceny omawianej sytuacji nie ma znaczenia fakt, iż ceny hurtowego odbioru ścieków pozostają poza granicami możliwej interwencji regulatora, w każdym jednak przypadku winny mieć one jakąkolwiek podstawę formalną, np. w postaci umowy. Wskazano też, że o niejasnym statusie formalnym omawianych kosztów świadczy również niespójna postawa samego Przedsiębiorstwa, które wprawdzie czyni z nich jeden z filarów swego wniosku o skrócenie okresu obowiązywania zatwierdzonej uprzednio taryfy, ale jednocześnie oświadcza, że jej delegacja do rozliczania zobowiązań wobec MZK w P. wygasła i odsyła wystawioną przezeń fakturę - o czym świadczy pismo Spółki skierowane do MZK z dnia 4 sierpnia 2021 r. (kopia załączona do wyjaśnień dla organu regulacyjnego z dnia 29 października 2021 r.). Skoro sama Spółka kwestionuje omawiany koszt - organ regulacyjny, a w dalszej kolejności organ odwoławczy, nie powinny traktować go w inny sposób. Organ odwoławczy nadto ogólnie ocenił negatywnie zasadność przesłanek mających wykazać konieczność skrócenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie ścieków, tj. kosztów legalizacji wodomierzy, zwiększenia zatrudnienia w zakresie obsługi technicznej i administracyjnej, wykonania badań ujęć wody pod względem występowania substancji radioaktywnych oraz koszty analiz dotyczących dostępności zasobów wodnych i ich wykorzystania. Organ odwoławczy wskazał też ogólnie, że Spółka nie wykazała, jakie to nowe i niemożliwe do przewidzenia okoliczności generują nagłą konieczność wzrostu zatrudnienia, także podnoszonego jako argument na rzecz konieczności skrócenia okresu obowiązywania taryfy. Uznanie zasadności omawianych przesłanek jest tym bardziej wykluczone w ocenie Organu, że Spółka - jak sama wskazuje w wyjaśnieniach z 16 września 2021 r. - nie zrealizowała zadań inwestycyjnych w okresie poprzedzającym, dysponowała więc pewnym "luzem finansowym", przy czym Organ sam wskazał, że nie wchodzi w ocenę samego tego zjawiska pod kątem ewentualnego zawyżania cen. Tym samym zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy stwierdziły, że wskazywany wzrost kosztów wynagrodzeń i świadczeń na rzecz pracowników, konieczność zatrudnienia nowych pracowników, a przede wszystkim wzrost kosztów usług nie dokonał jednak szczegółowej analizy, nie podając żadnych argumentów i nie odnosząc się do przedstawionych przez Skarżącą wielkości kosztów w tym zakresie. Sąd ponownie podkreśla, że analizując zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, organ jest zobowiązany do weryfikacji kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy. Organ nie odniósł się jednak do argumentacji Skarżącej, że w dacie sporządzania poprzedniego wniosku nie było wystarczających podstaw do kalkulacji zwiększonych kosztów związanych z odprowadzaniem ścieków, dlatego kalkulacja kosztów została oparta na innych danych. Trzeba przy tym wskazać, że faktura przedstawiona przez Stronę skarżącą, wystawiona na Wnioskodawcę, nawet mimo sporu istniejącego pomiędzy Burmistrzem S. a MZK w P. obciąża Stronę, gdyż odprowadza ścieki do instalacji należącej do innego przedsiębiorstwa, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może zaprzestać odprowadzania ścieków, a tym samym koszt ich odprowadzania musi być siłą rzeczy częścią składową kalkulacji kosztów wykazanych w ustalaniu wysokości taryfy. Strona skarżąca przedstawiła, jakiej zmianie uległy obciążenia związane z odprowadzaniem ścieków, jednakże Organ ograniczył się do twierdzenia, że dopiero umowa zawarta między właściwymi stronami przyniesie realną bazę do poczynienia kalkulacji. W ocenie Sądu sam fakt, iż na Stronie ciąży obowiązek uiszczania wyższych opłat, potwierdzony fakturą, stanowi podstawę do analizy wzrostu kosztów, bowiem niewątpliwie koszt odprowadzania ścieków jest elementem kalkulacji taryfy w myśl przepisów cyt. ustawy. Brak merytorycznego odniesienia się do wskazanych wyżej kwestii powoduje, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli Sądu. W uzasadnieniu decyzji obu organów brak wskazania przyczyn w oparciu o zebrany materiał dowodowy dlaczego nie zostały uwzględnione przedstawione przez Skarżącą wyliczenia. Odmawiając uwzględnienia wniosku organy były zobowiązane do odniesienia się do argumentów podnoszonych przez Skarżącą. Sąd zwraca uwagę, że wprowadzenie administracyjnej kontroli prawidłowości kalkulacji cen i stawek opłat za usługi wodociągowe i kanalizacyjne służy zapewnieniu dostępu do tych usług, jak również odpowiedniej jakości i ciągłości świadczenia usług. Zapewnieniu powszechnej dostępności tych usług służy utrzymanie cen na akceptowalnym społecznie poziomie natomiast zapewnieniu odpowiedniej jakości i ciągłości świadczenia usług służy nakaz uwzględnienia w niezbędnych przychodach przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych i przygotowanych przez nie taryfach wszelkich celowych kosztów działalności. Organ regulacyjny jest zatem zobowiązany do weryfikacji, czy w świetle wniosku o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oraz o skrócenie okresu obowiązywania taryfy, przedłożonych załączników oraz wyjaśnień przedsiębiorstwa i jego dokumentacji księgowej taryfa została sporządzona zgodnie z prawem, a planowane koszty działalności są celowe oraz czy nastąpiła zmiana warunków ekonomicznych oraz wielkości usług i warunków ich świadczenia, o której mowa w art. 24j. ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ powinien w sposób jednoznaczny dać wyraz temu, że czynności te zostały przeprowadzone. Sąd stwierdza tym samym, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich kwestii istotnych w kontekście oceny, analizy i weryfikacji wniosku, jakie zostały podniesione w odwołaniu. Brak merytorycznego odniesienia się do wskazanych wyżej kwestii powoduje, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli Sądu. W uzasadnieniu decyzji brak jest bowiem wskazania przyczyn w oparciu o zebrany materiał dowodowy, dlaczego nie zostały uwzględnione przedstawione przez Stronę skarżącą w odwołaniu argumenty. W ocenie Sądu Prezes PGWWP pominął szereg wyżej wskazanych okoliczności, istotnych dla sprawy. Prowadzone postepowanie nie zostało ukierunkowane na kluczowe okoliczności wymagające wyjaśnienia, a przez to nie obejmowało wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i pominiętych milczeniem argumentów odwołania, na co wskazuje ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym Sąd nie mógł prawidłowo ocenić całokształtu sprawy i poddać jej ocenie zgodności z prawem. Tymczasem wskazane okoliczności mogą mieć zasadniczy wpływ na ustalenie taryfy dla zbiorowego odprowadzenia ścieków. Z dyspozycji art. 15 k.p.a. wynika, że w zasadzie organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Tego w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie uczynił. Wyrażona przez Prezesa PGWWP w odpowiedzi na skargę próba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotycząca wydania decyzji o odmowie skrócenia okresu i zatwierdzenia nowej taryfy, nie może zastępować zaskarżonej decyzji i wskazanych w niej braków. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ odwoławczy winien w wydanej decyzji odnieść się zarówno co do podjętego rozstrzygnięcia przez organ regulacyjny, jak również co do podnoszonych przez Stronę skarżącą argumentów przeciwnych temu rozstrzygnięciu, a ujętych w odwołaniu. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które zobowiązują organy administracji publicznej do podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, których odzwierciedleniem winna być treść uzasadnienia decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. mając na względzie obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej całokształcie, tj. po rozpatrzeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z uwzględnianiem szczegółowej analizy zarzutów odwołania dotyczącej warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym zweryfikowanie kosztów związanych ze świadczeniem usług. Tak przeprowadzona analiza dowodów i wnioski z niej płynące powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które zgodnie z art. 107 § k.p.a. powinno wskazywać na podstawie jakich dowodów organ wydał rozstrzygnięcie oraz powody, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom nieuwzględnionym. Uzasadnienie decyzji powinno wyjaśniać, w sposób czytelny i możliwy do weryfikacji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, podjęte rozstrzygnięcie. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku (punkt 1 sentencji). Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w pkt 2 wyroku w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 200 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.