V SA/Wa 809/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: oddalić wniosek. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. A.M. (dalej: "Skarżąca") wniosła o wstrzymanie wykonania opisanej w komparycji postanowienia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Uzasadniając wniosek Skarżąca wyjaśniła, że mocą decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR została zobowiązana do zwrotu przyznanej wcześniej pomocy z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom w kwocie 75.00 zł wraz z odsetkami. W maju 2016 r. wnioskowała o dopłaty bezpośrednie zarówno do swoich działek, jak i należących do jej brata. Dopłaty otrzymała, jednak środki te zostały zajęte przez ARiMR na poczet powyższego zobowiązania. Podniosła, iż Agencja zajęła środki, które nie były wyłącznie jej własnością, w wyniku czego zaniedbane zostały gospodarstwa zarówno jej jak i jej brata. Dopłaty te były bowiem wykorzystywane na pokrycie kosztów koniecznych prac polowych. Po utracie tych pieniędzy oboje znaleźli się w sytuacji finansowej, która nie uległa poprawie pomimo podjęcia przez Skarżącą pracy w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w K. Skarżąca nie ma oszczędności, a część jej wynagrodzenia jest potrąca na poczet należności wobec ARiMR, zatem Strona nie reguluje swoich zobowiązań z tytułu podatku rolnego oraz ubezpieczenia rolniczego. Zdaniem Skarżącej egzekucja kwoty 75.000 zł pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi pokrycie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, tj. uprawą leszczyny i czarnej porzeczki. W efekcie może to doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia przez nią gospodarstwa rolnego, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne, a taki właśnie charakter ma zaskarżona decyzja. Decyzją tą Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2016 r. mocą której odmówiono umorzenia obciążających Skarżącą należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Poprzez odmowę umorzenia zobowiązania Skarżącej został ukształtowany stan prawny, który nie wymaga żadnych działań z jej strony celem jego urzeczywistnienia. Do zwrotu kwoty 75.000 zł Skarżąca zobowiązana została mocą decyzji innej, niż zaskarżona w niniejszym postępowaniu, która ponadto nie mieści się w granicach rozpoznawanej sprawy. Z tego względu wiosek podlegał oddaleniu, a okoliczności podnoszone przez Skarżącą w jego uzasadnieniu nie miały wpływu na sposób rozpatrzenia wniosku. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.