V SA/Wa 810/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Protokolant specjalista - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej; oddala skargę. Przedmiotem skargi K. T. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej też jako "organ odwoławczy" lub "Minister RiRW") z [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z [...] grudnia 2016 r., nr [...], w sprawie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom w wysokości 75 000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] kwietnia 2016 r., Prezes ARiMR decyzją nr [...] z [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. [...] sierpnia 2016 r. skarżący złożył do Prezesa ARiMR wniosek o umorzenie części należności tj. do 15% jej wysokości i rozłożenie na raty pozostałej kwoty. Prezes ARiMR decyzją nr [...] z [...] września 2016 r. odmówił umorzenia części należności w wysokości 15%. Decyzją nr [...] z [...] października 2016 r. Prezes ARiMR rozłożył na raty spłatę pozostałej część należności w wysokości 73 253,48 zł, powiększonej o odsetki. W piśmie złożonym 31 października 2016 r., zatytułowanym jako odwołanie od decyzji nr [...], strona wniosła o umorzenie 85% należności, ponosząc, że żądanie zwrotu od niej całej pobranej płatności jest bezpodstawne gdyż powinna zwrócić tylko 15 %. Pismem z [...] listopada 2016 r. Prezes ARiMR wezwał skarżącego do sprecyzowania czy wnosi odwołanie od decyzji nr [...] o rozłożeniu na raty spłaty należności lub czy wnosi odwołanie od decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności, lub czy wnosi o umorzenie należności. W piśmie z 28 listopada 2016 r. skarżący sprecyzował, że wnosi o umorzenie 85% należności i rozłożenie na raty spłaty pozostałych 15%. Pismem z [...] grudnia 2016 r. Prezes ARiMR wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku przez podanie informacji o jego stanie majątkowym i dochodach oraz dochodach osób prowadzących z nim wspólnie gospodarstwo domowe. 19 grudnia 2016 r. skarżący złożył oświadczenie o stanie majątkowym, w którym wskazał, że: - jest obciążony zobowiązaniami z tytułu: kredytu konsumpcyjnego – 7 287,00 zł, kredytu hipotecznego – 31 200,00 zł, linii rolnej – 30 000 zł; - posiada nieruchomości - gospodarstwo rolne o powierzchni 13,51 ha, dom mieszkalny, oboro-stodołę, szopę; - posiada ruchomości: kosiarkę rotacyjną Samasz 1,65 m, dwa samochody osobowe marki [...]; - rodzice prowadzący z nim wspólnie gospodarstwo domowe uzyskują dochody miesięczne z tytułu emerytury i renty w łącznej wysokości 1 782 zł; - uzyskuje następujące dochody: z gospodarstwa w wysokości 41 000 zł rocznie, z tytułu diety radnego w wysokości 2 400 zł rocznie, z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 2 100 zł brutto miesięcznie; - prowadzi hodowlę krów mlecznych, z czego uzyskuje 25 000 kg mleka rocznie i dochód w wysokości 18 274,84 zł. Decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] Prezes ARiMR odmówił umorzenia należności w wysokości 61 032,96 zł, co stanowi 85% wnioskowanej kwoty do umorzenia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 104 § 1 k.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 1 - 6, § 4 ust. 1, §6 i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 258, poz. 1747 z późn. zm.). 9 stycznia 2017 r. strona wniosła odwołanie od decyzji Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2016 r., powtarzając wcześniejszą argumentację przytoczoną we wniosku o umorzenie oraz zarzucając, że nie rozpatrzono należycie jej sytuacji majątkowej. Decyzją z [...] lutego 2017 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że problematykę umarzania na wniosek dłużnika należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (dalej rozporządzenie). Przesłanki umorzenia określa § 3 i § 4 tego rozporządzenia. W ocenie Ministra RiRW w stanie faktycznym niniejszej sprawy w stosunku do strony nie znalazły zastosowania przesłanki umorzenia wskazane w § 3 rozporządzenia. W szczególności organ wskazał, że kwota należności przekracza wartość kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, a biorąc pod uwagę informacje na temat stanu majątkowego strony i wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów nie można było stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności. Organ zwrócił uwagę, że nawet w przypadku spełnienia przesłanek umorzenia właściwy organ może uwzględnić wniosek o umorzenie, lecz nie ma takiego obowiązku, poza sytuacją określoną w § 4 ust. 1 tj. gdy należność w ramach jednego programu pomocy nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28 sierpnia 2014, str. 18). W niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka obligatoryjnego umorzenia należności, gdyż równowartość 100 euro przeliczona według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym stanowi kwotę 425,76 zł, która jest niższa od należności. Organ odwoławczy stwierdził, że ponieważ w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności głównej, zatem zgodnie z § 6 rozporządzenia nie ma również możliwości dokonania umorzenia kwoty należnych odsetek za zwłokę. Odnosząc się do argumentów strony, co do okoliczności, które doprowadziły do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, organ odwoławczy wskazał, że zarzuty te dotyczą odrębnego postępowania administracyjnego, które zostało zakończone ostateczną decyzją o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności i mogły być ewentualnie podniesione przez stronę w tamtym postępowaniu, natomiast nie są one istotne w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności. Odnosząc się do argumentów strony, co do ciążących na niej innych zobowiązaniach z tytułu zaciągniętych kredytów, Minister RiRW wyjaśnił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia okoliczność ta nie uzasadnia zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. Na decyzję Ministra RiRW z [...] lutego 2017 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania według norm przepisanych. W skardze strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1) art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2014 r., poz. 1438 ze zm.) poprzez ich zastosowanie i ustalenie, iż skarżący nienależnie pobrał płatności ustalone decyzją w wysokości 75 000 zł i zobowiązany jest do zwrotu całej tej należności, podczas gdy ewentualnie kwotą podlegającą zwrotowi mogłaby być równowartość 15% kwoty pomocy przyznanej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", gdyż wynika to z doręczonych skarżącemu przez organ pism i pouczeń; 2) § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. 2014, poz. 201) poprzez jego zastosowanie i ustalenie konieczności zwrotu 100% pomocy, podczas gdy beneficjent spełniał warunki do przyznania pomocy, wystąpił o umorzenie części spłaty, a nadto był informowany przez organy administracyjne (m.in. pismem z [...].11.2012 r. Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w O. znak sprawy [...]), iż w sytuacji, gdy nie przedłoży stosownych dokumentów – tj. zaświadczenia z KRUS, faktur, dokumentów księgowych etc. przewiduje się sankcję w formie zwrotu 15% kwoty pomocy w sytuacji, gdy jej przyznanie nie było nienależne ani nie nadmierne; 3) art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i orzeczenie obowiązku zwrotu 100% pomocy w sytuacji, gdy organ adm. informował skarżącego, iż niezastosowanie się do pleceń organu sankcjonować będzie obowiązek zwrotu 15% pomocy a nie 100%; 4) art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nienależyte informowanie skarżącego o możliwych sankcjach, co skutkowało błędnym przekonaniem po stronie skarżącego, iż niedostarczenie wymaganych dokumentów skutkować może obowiązkiem zwrotu jedynie 15% przyznanej pomocy; 5) art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o szczątkowy materiał dowodowy, tj. nieuwzględnienie pism organu informujących skarżącego o ew. sankcji zwrotu jedynie 15% udzielanej pomocy. W odpowiedzi na skargę Minister RiRW wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty zbieżne z motywami decyzji organów I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu przez sąd. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Podstawę umarzania w całości lub w części albo odraczania lub rozkładania na raty spłaty stanowi art. 209 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Ogólną przesłanką stosowania powyższych ulg jest więc szczególnie uzasadniony przypadek, jednak szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów. Na podstawie dyspozycji zawartej w art. 209 ust. 2 ustawy o finansach publicznych zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (dalej rozporządzenie). Rozporządzenie to stanowi w § 3 ust. 1, że umorzenie przez właściwy organ agencji płatniczej w całości lub w części należności dopuszczalne jest tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek: 1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku z brakiem majątku upadłego; 2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych; 3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności; 6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, z późn. zm.). Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit., g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Natomiast w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi prezes agencji płatniczej, na wniosek dłużnika, może odroczyć termin spłaty całości lub części należności lub rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze dłużnika (§ 7 rozporządzenia). W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z, wymienionych enumeratywnie w § 3 i 4 rozporządzenia, przesłanek zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. W sposób oczywisty do strony skarżącej nie znajdują zastosowania przesłanki umorzenia określone w § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia. Nie znajdą zastosowania również przesłanki umorzenia należności dotyczące racjonalizacji ponoszenia kosztów na ich egzekucję. Kwota wnioskowanej do umorzenia należności wynosi 61 032,96 zł (kwota główna) i majątek skarżącego pozwala na jej wyegzekwowanie. Skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 13,51 ha, w którym prowadzi produkcję rolną w postaci hodowli krów mlecznych. Roczne dochody uzyskiwane w gospodarstwie skarżącego wynoszą 41 000 zł, a z hodowli krów mlecznych 18 274,84 zł. Skarżący uzyskuje ponadto dochody z diety radnego w wysokości 2 400 zł rocznie i z tytułu wynagrodzenia pracowniczego w wysokości 2 100 zł miesięcznie. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami, którzy otrzymują świadczenia emerytalno-rentowe w łącznej wysokości 1 782 zł miesięcznie. Skarżący posiada dwa samochody osobowe i maszynę rolniczą w postaci kosiarki rotacyjnej. Wysokość kosztów upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia skierowanego przez wierzyciela do zobowiązanego przed wszczęciem egzekucji administracyjnej i wynoszą one 11,60 zł. Kwota należności przekracza więc koszty upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, co wyklucza możliwość umorzenia należności w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 64 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji wysokość opłat egzekucyjnych wyrażona jest przeważnie stawką procentową w stosunku do egzekwowanych należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty, bądź też kwotowo w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez organ egzekucyjny. Co do zasady koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej – opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne w wysokości od 4 do 8%, w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia. Biorąc powyższe pod uwagę nie można stwierdzić, że przewidywane koszty dochodzenia i egzekucji należności będą wyższe od kwoty możliwej do uzyskania w postępowaniu egzekucyjnym, co mogłoby stanowić przesłankę umorzenia w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Natomiast istnienie przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia tj. bezskuteczność postępowania egzekucyjnego, może zostać stwierdzone dopiero po przeprowadzeniu takiego postępowania. Niewątpliwie w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania również § 4 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ ostatni kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności tj. na dzień 31 marca 2016 r., wyniósł 4,2576 zł, zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 425,76 zł i nie przekracza ona wysokości należności wobec strony skarżącej. Wskazywana przez stronę skarżącą okoliczność jej zadłużenia z tytułu kredytów, w łącznej kwocie 68 487 zł, w świetle przepisów rozporządzenia nie ma żadnego znaczenia dla objęcia skarżącego ulgą w postaci umorzenia należności. Jak już wyżej wskazano organ agencji płatniczej może umorzyć należności tylko w przypadkach ściśle określonych w § 3 i 4 rozporządzenia, a sytuacja strony skarżącej nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z tych przepisów. Wykazywane przez skarżącego okoliczności mogły mieć istotne znaczenie tylko dla przyznania skarżącemu ulgi w postaci rozłożenia na raty spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności. Również nie mogą odnieść skutku prawnego w niniejszej podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty co do nieprawidłowego ustalenia wysokości przypadających do zwrotu należności, albowiem kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom została wcześniej ustalona ostateczną decyzją w innym postępowaniu administracyjnym i decyzja ta nie może być już skutecznie wzruszona w niniejszym postępowaniu. Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.