V SA/Wa 815/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. o numerze [...] w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. o numerze [...]. W skardze z dnia 28 lutego 2014 r. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości (punkt IV wniosków skargi). Wniosek został złożony na wypadek gdyby organ nie uwzględnił tożsamego wniosku we własnym zakresie. Uzasadniając wniosek podniesiono, iż wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, bowiem uiszczenie kwoty przypadającej do zwrotu (nie licząc odsetek) spowodowałoby dla skarżącego poważne zachwianie w strukturze jego przedsiębiorstwa i może mieć poważne konsekwencje ekonomiczne. Skarżący podkreślił przy tym, iż charakter zarzutów zgłoszonych w skardze oraz fakt, że ogniskują one wokół kwestii związanych z zasadnością nałożenia korekty finansowej, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. o numerze [...], Minister odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. Ponadto, nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bierze pod uwagę zarzutów skargi odnoszących się do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Postępowanie z wniosku jest bowiem postępowaniem wpadkowym w sprawie i jest niezależne od postępowania ze skargi. Wobec tego nie można zgodzić się ze skarżącym, iż przedstawione w skardze zarzuty uzasadniają – "na aktualnym etapie procesu" – poddanie wydanego rozstrzygnięcia organu odwoławczego w wątpliwość, w stopniu uzasadniającym wstrzymanie jego wykonalności. Wyjaśniając motywy odmowy Sąd zauważa, iż pełnomocnik skarżącego podniósł wprawdzie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, jednakże obawa wyrządzenia szkody, w tym materialnej, nie została uprawdopodobniona. Poza wskazaniem wysokości ciążących na skarżącym w niniejszej sprawie zobowiązań pieniężnych, w uzasadnieniu wniosku nie uprawdopodobniono, iż podnoszone niebezpieczeństwo realnie zachodzi. Skarżący nie wykazał stanu swego majątkowego posiadania, nie wyjaśnił jaki wpływ wywarłoby wykonanie decyzji na ten stan, nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Nie można zatem stwierdzić, że wykonanie decyzji spowodowałoby dla skarżącego szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". To samo dotyczy także podnoszonego niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się natomiast do podniesionych w uzasadnieniu wniosku argumentów, wyjaśnić należy, iż nie wystarczy samo wskazanie, że wykonanie decyzji spowoduje zachwianie w strukturze przedsiębiorstwa skarżącego, czy też, że może mieć dla niego poważne konsekwencje ekonomiczne. W orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się bowiem, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.