V SA/Wa 82/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej oraz odmowy przyznania rekompensaty postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu 1 grudnia 2009r. (zgodnie z datą stempla pocztowego – k. 15 akt sądowych) M. M. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] października 2009r. nr [...], w przedmiocie odmowy cofnięcia indywidualnej ilości referencyjnej oraz odmowy przyznania rekompensaty. Do skargi dołączył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi. Skarżący jak przytoczył w uzasadnieniu wniosku, jest osobą w podeszłym wieku, po przebytym leczeniu chirurgicznym, z przewlekła niewydolnością serca i chorobami płuc. Od dnia 19 listopada 2009r. do dnia 4 grudnia 2009r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, jako dowód załączył druk zwolnienia lekarskiego oraz kserokopię kart pobytu w szpitalu. Autor wniosku podniósł, iż stan zdrowia uniemożliwił mu złożenie w terminie skargi na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] października 2009r., a doręczoną producentowi rolnemu 20 października 2009r. Zatem gdy tylko, jak podał skarżący stan zdrowia pozwolił mu na to, złożył przedmiotową skargę. W odpowiedzi na skargę na pełnomocnik organu radca prawny M. G., wniosła o odrzucenie skargi jako złożonej z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Zaś wniosek o przywrócenie terminu, złożony przez producenta, jej zdaniem jest mało przekonujący, gdyż producent nadał skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w placówce pocztowej w dniu 1 grudnia 2009r., a więc w czasie trwania swojej choroby, gdzie zgodnie z zaleceniami lekarskimi wymagał leżenia. Data wystawienia zaświadczenia lekarskiego tj. 27 listopada 2009r. oraz data nadania skargi w dniu 1 grudnia 2009r. wskazują, w opinii pełnomocnika organu na fakt, iż skarżący albo korzystał z pomocy domowników przy załatwianiu sprawy albo sam był w stanie dopełnić temu obowiązkowi pomimo wymogu leżenia. Zatem, powołując jednocześnie orzecznictwo sądów administracyjnych, przedstawiciel organu podkreślił raz jeszcze, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić, jeżeli strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, co jego zdaniem w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym (art. 87 § 2 ppsa) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, jeżeli od uchybionego terminu upłynął rok, przywrócenie terminu jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5). Strona nie jest obowiązana w postępowaniu o przywrócenie terminu do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. W tej sytuacji konieczne stało się rozważenie, czy argumenty skarżącego, a także przedłożone dokumenty uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Uprawdopodobnienie bowiem jest środkiem zastępczym dowodu o znaczeniu ścisłym, a więc środkiem nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Skoro zatem ustawa dopuszcza uprawdopodobnienie braku winy, stanowiąc więc wyjątek od zasady udowadniania, działa tym samym na korzyść strony pozwalając w określonym wypadku (art. 58 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego DZ.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwany dalej kpa) na uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, zamiast jego udowodnienia. W przedmiotowej sprawie, decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] października 2009r., została doręczona skarżącemu w dniu 20 października 2009r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zawartym w aktach administracyjnych), w związku z powyższym skarga na tą decyzję złożona za pośrednictwem organu do Sądu w dniu 1 grudnia 2009r., została złożona niewątpliwie z uchybieniem terminu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchybienie terminu miało związek z stanem chorobowym w jakim znajdował się skarżący, który jest osobą starszą, po przebytym leczeniu chirurgicznym, z przewlekłą niewydolnością serca, chorobą płuc, które to schorzenia, jak wskazał skarżący w treści swojego wniosku w połączeniu z infekcją dróg oddechowych, doprowadziły do tego, iż musiał on przebywać na zwolnieniu lekarskim od 19 listopada – 4 grudnia 2009r. Również dołączone do skargi kserokopie kart pobytu w szpitalu, wskazują na fakt, iż skarżący choruje przewlekle na wiele schorzeń. W opinii Sądu skarżący w swoim wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wykazał przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w związku z czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie, pomimo kontrargumentów przedstawionych przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.