V SA/Wa 821/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany; 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. J. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi wniesionej przez K.T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia , że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzje obejmują również małoletnie dziecko skarżącej R.A. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. K. T. obywatelka F., deklarująca narodowość c., zwróciła się o nadanie jej i jej małoletniemu dziecku statusu uchodźcy. We wniosku wskazała, że w kraju pochodzenia była poddawana przemocy psychicznej, polegającej na tym , że wypytywali ją o męża i nie dawali spokojnie żyć. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił cudzoziemce nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie jej zgody na pobyt tolerowany. Decyzja obejmowała również małoletniego syna wnioskodawczyni. Uzasadniając decyzję organ orzekający wskazał, że na materiał dowodowy w sprawie składają się: "oświadczenie cudzoziemki zawarte we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, zeznania złożone przez nią w trakcie przesłuchania statusowego, projekt decyzji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy małżonkowi wnioskodawczyni, tymczasowe wytyczne UNHCR z dnia 17.04.2009 r. dotyczące udzielania międzynarodowej ochrony osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy, pochodzącym z C., opracowanie Ośrodka Studiów Wschodnich z dnia 16.12.2009 r., wydruk artykułu opublikowanego w serwisie internetowym Sądu Konstytucyjnego F. dot. niemożności orzekania i wykonywania kary śmierci w R., kopia zawarcia związku małżeńskiego, kopia r. paszportu wewnętrznego i paszportu zagranicznego aplikantki". Na podstawie ww. materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że cudzoziemka wyjechała z kraju pochodzenia legalnie, posługując się paszportem zagranicznym wydanym w marcu 2010 r. Nie była nigdy zatrzymana, aresztowana ani poddana przemocy fizycznej, nie brała żadnego udziału w konflikcie w C. Wskazała, że wyjechała z kraju pochodzenia ponieważ była wielokrotnie nachodzona przez funkcjonariuszy służb siłowych poszukujących jej męża w związku z podejrzeniami o wspieranie bojowników, swoich indywidualnych problemów nie miała. Poproszona o wskazanie obaw związanych z powrotem do kraju pochodzenia stwierdziła: " Mój mąż nie może tam wrócić, a jeśli chodzi o mnie to nie wiem. Jeśli wojskowi dowiedzą się, że jestem z mężem , to nie dadzą mi spokoju. Będą stale przychodzić i wypytywać o niego, a ja będę żyła w stałym strachu". W oparciu o wyjaśnienia wnioskodawczyni organ orzekający ustalił, że postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy K. T. jest immanentnie powiązanie z postępowaniem uchodźczym prowadzonym w stosunku do jej męża A. A., któremu odmówiono jakiejkolwiek formy ochrony i orzeczono o jego wydaleniu z terytorium RP, stwierdziwszy, że nie jest on zagrożony jakimikolwiek formami represji na terytorium F. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał również, iż zeznania K. T. złożone w trakcie przesłuchania były niewiarygodne, o czym w szczególności świadczy zeznanie, że jej mąż został zatrzymany we wrześniu 2009 r. i zaraz po wypuszczeniu wyrobił sobie paszport, a w rzeczywistości paszport został wyrobiony już 1 września 2009 r. Za niewiarygodne organ orzekający uznał również oświadczenia cudzoziemki o represjach wobec jej męża. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że w przypadku cudzoziemki nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w rozumieniu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i odmówił nadania jej statusu uchodźcy. Organ orzekający stwierdził, że żadna z przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony uzupełniającej nie ma zastosowania do wnioskodawczyni, nie istnieje w stosunku do niej ryzyko orzeczenia kary śmierci lub wykonania egzekucji, ani też ryzyko tortur czy poniżającego traktowania lub karania. K. T. nie prowadziła bowiem żadnej działalności, która mogłaby być poczytana za opozycyjną wobec władz federalnych czy republikańskich. Wyjaśnił, że w chwili obecnej nie istnieje powszechne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludności cywilnej C., sytuacja w C. na przestrzeni ostatnich kilku lat uległa znacznej poprawie, zakończyły się tzw. zaczystki. Organ orzekający, po zacytowaniu przepisu art.97 ust.1 pkt 1 oraz 1a ustawy dotyczącego udzielania cudzoziemcom zgody na pobyt tolerowany, stwierdził, że w stosunku do cudzoziemki żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie ma miejsca, a powody którymi cudzoziemka motywowała swój wyjazd z F. nie mogą zostać zakwalifikowane jako zasadna podstawa do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził również, że z analizy całokształtu sprawy nie wynika, aby wydalenie cudzoziemki mogło spowodować naruszenie prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka. W odwołaniu od decyzji cudzoziemka zarzuciła organowi orzekającemu, że przy ocenianiu sytuacji w jej kraju pochodzenia posłużył się informacjami datowanymi na 2009 r. , które w dacie orzekania w listopadzie 2010 r. były informacjami zdezaktualizowanymi , podczas gdy sytuacja w jej kraju jest bardzo niespokojna. Podniosła również, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców niesłusznie odmawia wiarygodności zeznaniom jej męża, który jest człowiekiem niewykształconym, słabo znającym język r., a składając zeznania był w stresującej sytuacji uciekiniera, co mogło spowodować rozbieżności w jego zeznaniach. Podniosła również, że nie może przenieść się do innej części F. ponieważ na terytorium całego kraju niezbędny jest meldunek, który uzyskać jest bardzo trudno, a wrogość R. do sąsiadów C. jest powszechnie zanana. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymała w mocy ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, że w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy szczególną rolę odgrywa dowód z przesłuchania strony. Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła prześladowań, powołując się na fakt prześladowań ogólnikowo i nieprecyzyjnie, a w istocie prześladowania nie dotyczą jej bezpośrednio; nie przytoczyła żadnych okoliczności, które były bezpośrednią przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia. Rada wskazała, że organ I instancji wnikliwie zanalizował zebrany materiał dowodowy i trafnie ocenił przedstawione przez stronę argumenty. Powołując się na treść art.13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz odnosząc się do przesłanek udzielenia międzynarodowej ochrony określonych w Konwencji Genewskiej wskazała, że Konwencja zawiera zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i katalog ten nie obejmuje ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu i biedy. Podkreśliła, że negatywna ocena przestrzegania praw człowieka w C. została jasno zaprezentowana przez organ I instancji. Los ludności cywilnej nie wynika z uprzedzeń narodowych ale z konfliktu zbrojnego jakim dotknięty jest ten kraj . Wskazała, że osoby opuszczające swój kraj w wyniku wewnętrznego konfliktu zbrojnego nie są uważane za uchodźców w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Rada podzieliła również pogląd organu I instancji, iż brak jest przesłanek do udzielenia stronie ochrony uzupełniającej i udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Odnosząc się do stanowiska UNHCR z dnia 17 kwietnia 2009 r. Rada zacytowała stanowisko tej organizacji, stanowiące, że "UNHCR nie zaleca już, by wnioski azylowe składane przez C., rozpatrywane były w oparciu o przesłankę, że w R. panuje powszechna przemoc". Rada stwierdziła również, że postępowanie w sprawie męża wnioskodawczyni zakończyło się decyzją o jego wydaleniu. W skardze na ww. decyzję Rady do Spraw Uchodźców wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca K. T. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając wdanie jej z naruszeniem przepisów art. 13,15 i 97 ust.1 pkt 1 oraz art.48 ust.1 i 89p ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz przepisów art.7,8 i 77§1 kpa. Rozwijając zarzuty w motywach skargi podniosła, że Rada naruszyła zasadę dwuinstancyjności poprzez nieodniesienie się do argumentów skarżącej dotyczących bezpodstawnego przyjęcia przez organ I instancji tezy o niewiarygodności zeznań skarżącej, podczas gdy w ocenie skarżącej ta niewiarygodność stała się główną przyczyną odmowy udzielenia jej ochrony międzynarodowej. Jako uchybienie przepisowi art.48 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP skarżąca w pierwszej kolejności wskazała, iż organ II instancji nie rozważył przesłanek udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany, nie wskazując okoliczności, z których wynika iż nie spełnia ona przesłanek do udzielenia którejś z form ochrony czym naruszył art.7 i 77 kpa. Po drugie Rada odniosła zacytowany fragment raportu UNHCR do obydwu form ochrony międzynarodowej, sugerując tym samym, że hipotezy regulujących je norm prawnych są tożsame lub zbliżone. Po trzecie organ najpierw uznał, że w C. istnieje wewnętrzny konflikt zbrojny, a następnie odmówił udzielenia jej ochrony uzupełniającej. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134§1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przede wszystkim Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, uznając że skarżąca nie uprawdopodobniła prześladowań , na które się powołuje . Ustalenia te, w ocenie Sądu, znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym ocenionym przez każdy z organów orzekających w granicach zakreślonych wypływającą z art. 80 Kpa zasadą swobody w podejmowaniu decyzji. Organ II instancji rozpoznając sprawę w wyniku odwołania nie ogranicza się do skontrolowania decyzji organu I instancji, ale rozpatruje sprawę ponownie. Nie oznacza to jednak, że ma obowiązek powtórnego przeprowadzenia dowodów przeprowadzonych przez organ I instancji. Jeżeli dowody te nie budzą wątpliwości może ograniczyć się do ich oceny. W rozpoznawanej sprawie Rada do Spraw Uchodźców prawidłowo oparła swoje ustalenia na dowodach zgromadzonych przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia przepisu art.7 i 77 Kpa. Sąd stwierdził, że Rada do Spraw Uchodźców prawidłowo ustaliła, że wnioskodawczyni zarówno w oświadczeniu złożonym we wniosku o nadanie statusu uchodźcy jak i w wyjaśnieniach złożonych w czasie przesłuchania statusowego nie przytoczyła takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o jej prześladowaniu, lub które uzasadniałyby obawę przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Jak wynika z akt sprawy skarżąca podała, że z kraju pochodzenia wyjechała w związku z faktem , że była wielokrotnie nachodzona i wypytywana przez funkcjonariuszy siłowych o miejsce pobytu męża A. A. Sama nie miała indywidualnych problemów, nie była przedmiotem zainteresowania władz F. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w stosunku do męża skarżącej A. A. została wydana decyzja odmawiająca nadania mu statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium RP, która została utrzymana w mocy decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2011r., a skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA z dnia 13 października 2011r. w sprawie o syg.akt V SA/Wa 772/11. Sytuacje, w których cudzoziemcowi nadaje się w Polsce status uchodźcy zostały sformułowane w art.13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.jed. Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 ze zm.) przywoływanej dalej jako ustawa. Stosownie do przywołanego przepisu cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. W art.13 ust.3 ustawy określono, że prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.), lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Natomiast w ust.4 wskazano, że prześladowanie może polegać w szczególności na: 1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej; 2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym; 3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący; 4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym; 5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3; 6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość. W ocenie Sądu wskazane przez cudzoziemkę nachodzenie jej w domu, nawet wielokrotne przez funkcjonariuszy wypytujących o miejsce pobytu jej męża, nawet gdyby rzeczywiście miało miejsce, nie może być podstawą do uznania, iż żywi ona uzasadnioną - w świetle wyżej zacytowanych przepisów - obawę przed prześladowaniem jej z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, która mogłaby być podstawą udzielenia jej statusu uchodźcy. Stosownie do przepisu art.13 ust.2 ustawy status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium. Odmawiając nadania statusu uchodźcy skarżącej organy orzekające zasadnie odmówiły również nadania statusu uchodźcy jej małoletniemu dziecku. Zgodnie z art. 48 ust.1 ustawy w przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu: 1) ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 20, albo 2) zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej i nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1a. Odmawiając nadania statusu uchodźcy organy orzekające są zobowiązane każdorazowo rozpatrzyć, czy osoba wnioskująca o nadanie tego statusu nie spełnia przesłanek, które uzasadniałyby objęcie jej inną formą ochrony międzynarodowej w postaci ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Przesłanki udzielenia ochrony uzupełniającej zostały określone w art.15 ustawy, który stanowi, że ochrony uzupełniającej udziela się cudzoziemcowi, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekający w sprawie jako organ I instancji odniósł się do każdej z przesłanek wymienionych w art.15 ustawy stwierdzając, że żadna z tych przesłanek nie ma zastosowania do osoby aplikantki. Po pierwsze w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie istnieje ryzyko orzeczenia wobec niej kary śmierci lub wykonania egzekucji. Organ prawidłowo stwierdził, że cudzoziemka sama nie wskazywała na istnienie takiego zagrożenia. Ponadto wyjaśnił, że Sąd Konstytucyjny F. orzeczeniem z dnia 19 listopada 2009 r. wprowadził bezterminowe moratorium na orzekanie kary śmierci, które będzie obowiązywać do momentu zniesienia kary śmierci w drodze ustawowej. Prawidłowo również stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że w przypadku powrotu do kraju cudzoziemce będą grozić tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie. Cudzoziemka nie prowadziła bowiem żadnej działalności, która mogłaby być poczytana za opozycyjną wobec władz federalnych czy republikańskich, nie była nigdy zatrzymana , aresztowana, sądzona ani poddawana przemocy fizycznej. Ponieważ organ odmówił wiary twierdzeniom skarżącej, iż była nachodzona przez funkcjonariuszy wypytujących ją o miejsce pobytu męża podejrzewanego o wspieranie bojowników, zasadnie w tej sytuacji uznał, że ryzyko podjęcia wobec niej działań przez władze jest znikome. Odnosząc się do przesłanki poważnego i zindywidualizowane zagrożenia dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego organ wyjaśnił, że obecnie nie istnieje powszechne zagrożenie dla życia i zdrowia ludności cywilnej C., powołując się w tym zakresie na znajdujące się w aktach sprawy opracowanie Ośrodka Studiów Wschodnich z dnia 16 grudnia 2009 r. oraz na tymczasowe wytyczne UNHCR z dnia 17.04.2009 r. Organ Orzekający I instancji rozważył również możliwość udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany w RP w zakresie wynikającym z art.97 ust.1 pkt 1 i 1a, które stanowią, że cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu. Odnosząc się do przesłanki wymienionej w punkcie 1 organ stwierdził zasadnie, że cudzoziemka nie przedstawiła jakiegokolwiek wiarygodnego dowodna to, że władze państwowe lub inne podmioty podejmowały wobec niej działania krzywdzące, które by miały związek z jej wyjazdem z C. Odnosząc się do przesłanki z punktu 1a organ wskazał, że decyzja obejmuje również małoletnie dziecko cudzoziemki , natomiast odrębną decyzją odmówiono ochrony w Polsce małżonkowi cudzoziemki, w związku z czym brak jest podstaw by sądzić, że wydalenie cudzoziemki i jej dziecka naruszy dobra chronione tym przepisem. W ocenie Sądu stanowisko to jest prawidłowe, ponieważ w sytuacji gdy została wydana decyzja o wydaleniu skarżącej wraz z dzieckiem oraz decyzja o wydaleniu jej męża, wykonanie decyzji nie spowoduje rozbicia rodziny, a więc naruszenia prawa do życia rodzinnego i prywatnego, ani też naruszenia praw dziecka, które nie zostanie oddzielone od rodziców. Orzekająca jako organ II instancji Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła w zaskarżonej decyzji, iż podziela pogląd organu I instancji, że brak jest przesłanek do udzielenia wnioskodawczyni ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. Takie uzasadnienie odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany nie stanowi naruszenia przepisów art.15 i 97 ust.1pkt 1 i 1a ustawy, bowiem w świetle obszernie i prawidłowo uzasadnionego stanowiska organu I instancji i na podstawie ustalonego przez Radę do Spraw uchodźców stanu faktycznego sprawy stanowisko to jest prawidłowe. Natomiast, tak enigmatyczne odniesienie się do sprawy odmowy udzielenia cudzoziemce ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany narusza przepis art.107§3 kpa, nie jest to jednak naruszenie przepisu postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania może być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec wydania przez Radę do Spraw Uchodźców orzeczenia w przedmiocie ochrony uzupełniającej i pobytu tolerowanego, brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przepisu art. 48 ustawy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 89p ust.1 ustawy. Przepis ten stanowi, że Rada do Spraw Uchodźców jest organem administracji publicznej rozpatrującym odwołania od decyzji i zażalenia na postanowienia wydane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawach dotyczących statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej, co w rozpoznanej sprawie miało miejsce. Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się przez Radę do Spraw Uchodźców do podniesionych w odwołaniu argumentów dotyczących bezpodstawnego przyjęcia niewiarygodności zeznań skarżącej, Sąd wskazuje, że w odwołaniu cudzoziemka odnosi się do zarzutu nieprawdziwości zeznań składanych przez jej męża, wyjaśniając, że sprzeczności w tych zeznaniach biorą się z nieposiadania przez niego wykształcenia, słabej znajomości języka r. i stresu wynikającego ze znajdowania się w sytuacji uciekiniera. Cudzoziemka nie składała żadnych wyjaśnień odnośnie wiarygodności własnych zeznań. Dlatego nie można uznać za uchybienie organu nie odniesienie się do tej kwestii w uzasadnieniu decyzji. Z wyżej omówionych przyczyn, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. i §14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.(Dz.U.Nr 163, poz.1349 ze zm.).