V SA/Wa 825/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2009 r. o numerze [...] w zakresie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadania statusu uchodźcy postanawia: oddalić wniosek. W skardze na decyzję Rady do Spraw Uchodźców (dalej: Rada) z [...] marca 2011 r. (numer [...]) strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2009 r. o numerze [...] w zakresie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany Skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie podniosła m.in., iż wykonanie decyzji o wydaleniu uniemożliwi jej korzystanie z praw przysługujących w postępowaniu o nadania statusu uchodźcy oraz pozbawi możliwości korzystania z ochrony międzynarodowej. Wskazała również, iż uzasadniony interes we wstrzymaniu wskazanej we wniosku decyzji uzasadnia także toczące się z jej powództwa postępowanie przed Sądem powszechnym. W piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. pełnomocnik procesowy skarżącej podtrzymując wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z dnia [...] października 2009 r. podkreślił m.in., iż procedura rozpatrywania wniosku o udzielenie statusu uchodźcy, podobnie jak wszelkie działania prawne podejmowane w celu i w zakresie nim objętych, powinna zapewniać wnioskodawcy, co najmniej prawo pobytu na terytorium kraju, w którym ubiega się o status uchodźcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem skargi jest decyzja Rady z [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie, wobec stwierdzenia, że wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r. o nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, jest niedopuszczalny. Natomiast przedmiotem zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2009 r., w części orzeczenia o wydaleniu skarżącej z terytorium RP. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dotyczy decyzji zaskarżonej (tj. decyzji z [...] lutego 2011 r.), wyjaśnić należy, iż sąd administracyjny może orzekać o wstrzymywaniu nie tylko tych aktów, które zostały zaskarżone, ale również i tych, które zostały wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine). Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności zbadać należy czy decyzja, której wstrzymania w części żąda skarżąca (tj. decyzja z [...] października 2009 r.), została wydana w granicach tej samej sprawy, w której toczy się niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Dla ustalenia powyższej, zasadniczej kwestii, przedstawić należy stan faktyczny, w jakim zapadły orzeczenia Rady. W dniu 17 sierpnia 2009 r. A.B. złożyła wniosek do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w RP. Decyzją z [...] października 2009 r. o numerze [...] Szef Urzędu ds. Cudzoziemców odmówił nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz orzekł o wydaleniu wnioskodawczyni z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Cudzoziemka w ustawowym terminie złożyła od powyższej decyzji odwołanie po rozpatrzeniu którego Rada – decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] – utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Od decyzji Rady nie złożono skargi do sądu administracyjnego. W dniu [...] kwietnia 2010 r. cudzoziemka złożyła kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z [...] lipca 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) umorzył postępowanie w sprawie, wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Przedmiotowa decyzja została utrzymana przez Radę zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2011 r. Rozpoznając wniosek będący przedmiotem posiedzenia niejawnego wskazać na wstępie należy, iż w literaturze istnieje spór odnośnie rozumienia pojęcia "granic tej samej sprawy". Zdaniem W. Rymsa unormowanie to ma usuwać dotychczasowe wątpliwości, czy w razie wniesienia skargi na decyzję wydaną w trybie nadzwyczajnym dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (W. Ryms, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2003, s. 55). J.P. Tarno twierdzi natomiast, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być tylko i wyłącznie żądanie wstrzymania aktu zaskarżonego do sądu (J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi..., s. 126). Inne zdanie ma także W. Dawidowicz, który swoje rozumienie tego pojęcia opiera na powiązaniu z określoną normą prawa materialnego (jedną), która umożliwia ustalenie praw lub obowiązków jej adresata. Użyty w treści art. 61 § 3 zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Stwierdził w niej mianowicie, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy o NSA, wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005, s. 168-169). Biorąc powyższe pod rozwagę, w ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie nie może zostać uwzględniony, bowiem nie dotyczy aktu wydanego w granicach tej samej sprawy. Podnieść należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wydalenia z terytorium RP – którego wstrzymania dotyczy żądanie skarżącej – zawarte zostało w decyzji ostatecznej, kończącej odrębne postępowanie administracyjne, zainicjowane innym wnioskiem niż w sprawie, której dotyczy skarga. Decyzja ta – decyzja Rady z [...] marca 2010 r. – jest nie tylko ostateczna, ale również i prawomocna, bowiem nie zostały od niej złożone przewidziane prawem środki odwoławcze. Nie jest dopuszczalne, by w sprawie ze skargi na decyzję zapadłą w jednym postępowaniu administracyjnym orzekać o wstrzymaniu choćby części decyzji ostatecznej wydanej w innej sprawie administracyjnej. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, iż poddana kontroli Sądu decyzja nie zawiera orzeczenia tożsamego, tj. orzeczenia o wydaleniu z terytorium RP. Niezależnie od tego, iż przedwczesne jest przesądzanie czy zaskarżona decyzja Rady z [...] lutego 2011 r. odpowiada prawu, stwierdzić należało, iż wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy aktu nie mieszącego się w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W tym stanie rzeczy argumentacja strony skarżącej nie jest uzasadniona, wobec czego przedmiotowy wniosek uznać należało za niedopuszczalny i na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.