V SA/Wa 826/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V.K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzenia braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 października 2009 r. Skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie zobowiązania do opuszczenia terytorium RP spowodować może wobec niego nieodwracalne skutki. Wskazał, iż w przypadku powrotu na terytorium [...] narażony zostanie na łamanie wobec niego podstawowych praw człowieka ze względu na jego [...] narodowość. Podkreślił także, iż wykonanie nakazu opuszczenia terytorium RP sprawi, iż jego postępowanie stanie się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 cytowanej ustawy tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a zatem wydanie przedmiotowego postanowienia zależy od uznania Sądu. W ocenie Sądu, w świetle przytoczonych przez Skarżącego okoliczności oraz ewentualnych konsekwencji jego powrotu do kraju pochodzenia, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazać tutaj należy powoływane przez Skarżącego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. II OZ 1330/05 (www.cbois.nsa.gov.pl), które to stanowisko tut. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela. W powoływanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał iż: "wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez sąd, pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Jedynym środkiem ochrony dla cudzoziemca jest zatem uzyskanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przymusowe opuszczenie terytorium Polski uniemożliwi zatem stronie skarżącej skorzystanie w pełnym zakresie z prawa do sądu a nadto, w razie uwzględnienie skargi, nie zostanie udzielona jej ochrona międzynarodowa, zgodnie z Konwencją dotyczącą statusu uchodźców, sporządzoną w Genewie 28 lipca 1951 r. oraz Protokołem Nowojorskim dotyczącym statusu uchodźców, sporządzonym w Nowym Jorku 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515, 516, 517, 518)." Mając zatem na uwadze skutki wykonania zaskarżonej decyzji, za odmową wstrzymania jej wykonania muszą przemawiać wyjątkowe okoliczności, które w przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu nie występują. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.