V SA/Wa 84/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. P. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzenia, że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej i nakazie opuszczenia terytorium RP; postanawia: - oddalić wniosek; O. P., w skardze z 23 listopada 2009 r. (data złożenia) na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2009r., wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] - zwanej dalej p.p.s.a.- wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl §3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 §3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże w żaden sposób wniosku nie uzasadniła, a tym samym nie wykazała istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody dla niej samej, nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Jednocześnie, cudzoziemka nie podniosła argumentów przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, w ocenie sądu w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 ustawy procesowej. Niezależnie od powyższego, przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Wskazać bowiem trzeba, iż termin ([...] listopada 2007r.), do którego nakazano skarżącej opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dawno już wyekspiropwał. Nowego terminu natomiast skarżącej nie wyznaczono. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika aby decyzja nadająca się do wykonania w stosunku do skarżącej została w ogóle wydana. Okoliczności takiej nie podnosi również cudzoziemka. Należy zauważyć, iż w wypadku ewentualnego wydania takiej decyzji, skarżącej będą przysługiwały odpowiednie środki do jej zaskarżenia. W związku z tym brak jest przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe uwagi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 §3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.