V SA/Wa 840/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Danuta Dopierała po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. i N.C. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy postanawia: odrzucić skargę N.C. W dniu 20 marca 2008 r. (data nadania pocztowego) A.S. i N.C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo (bez daty) złożone w Sekretariacie Rady do Spraw Uchodźców w dniu 28 lutego 2008 r. oraz pismo datowane 13 marca 2008 r. Oba pisma zatytułowane zostały jako "Skarga". Zarządzeniem z 19 marca 2008 r., Skarżący zostali wezwani – w terminie siedmiu dni – do złożenia poświadczonego za zgodność własnoręcznymi podpisami, tłumaczenia na język polski, pisma z 28 lutego 2008 r., (data złożenia w Sekretariacie Rady) pod rygorem, iż stanowi ono skargę do sądu administracyjnego oraz jej odrzucenia w razie niedokonania tłumaczenia na język polski. Jednocześnie wezwano Skarżących do złożenia poświadczonego za zgodność własnoręcznymi podpisami tłumaczenia na język polski, pisma z 13 marca 2008 r., pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwania zostały doręczone w dniu 27 marca 2008 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach sądowych). W zakreślonym terminie Skarżący nie nadesłali jednak tłumaczenia na język polski pisma z dnia 28 lutego 2008 r., zatytułowanego "Skarga". W związku z powyższym Sąd przyjął, iż ww. pismo stanowi skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...]. Jednocześnie wskazać należy, iż zaskarżona decyzja skierowana była do A.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a." ), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r, sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). W przedmiotowej sprawie, skarżąca N.C. nie wykazała istnienia po swojej stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją. Ponadto nie była ona stroną postępowania administracyjnego, wszczętego z wniosku A.S. z [...] czerwca 2007 r., a zaskarżona decyzja nie była do niej skierowana. Mając zatem na uwadze, iż Skarżąca nie miała interesu prawnego do wniesienia skargi, należało uznać, iż skarga N.C., z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jak zaznaczono powyżej, zaskarżona decyzja została skierowana do A.S. i sprawa ze skargi wniesionej przez Cudzoziemca zostanie przez Sąd rozpoznana. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.