V SA/Wa 850/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA – Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg E. N. i S. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odrzucić skargi Zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. E. N. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych) - w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony dorosłemu domownikowi strony skarżącej (dowód: zpo k. 15). Wpis sądowy w ustawowym terminie nie został uiszczony, (dowód: notatka Oddziału Finansowo-Budżetowego, k. 18 verte), wobec czego na mocy art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę E. N. Skargę na opisaną w komparycji decyzję złożyła również S. N., nie będąca jej adresatem. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrolę tę, polegającą na badaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności, może spowodować tylko skarga dopuszczalna. Konieczną przesłanką dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności jest legitymacja podmiotu do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego. Legitymację skargową określono w art. 50 p.p.s.a. Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Oznacza to, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Opisana w komparycji decyzja została wydana w stosunku do E. N. zaś w ocenie Sadu wnosząca skargę S. N. nie posiada interesu prawnego, który stanowiłby o uprawnieniu do jej wniesienia. Skarżąca nie wykazała bowiem związku między chronionym przez przepisy prawa materialnego jego interesem prawnym, a zaskarżoną decyzją, która została wydana w stosunku do E. N.. Skoro zatem S. N. nie była uprawniona w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi, należało ją odrzucić zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.