V SA/Wa 851/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi N. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę. Przedmiotem skargi N.(dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "Izba") jest decyzja Ministra Zdrowia (dalej jako: "Minister", lub "organ"), z [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Na podstawie umowy z [...] listopada 2016 r. nr [...] na przekazanie w 2016 r. środków finansowych na pokrycie kosztów czynności administracyjnych związanych z realizacją zadań, o których mowa w ustawie o izbach lekarskich, Minister przyznał skarżącej dotację celową w kwocie 841.583 zł, którą Izba zobowiązała się wykorzystać zgodnie z § 1 ww. umowy. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli (dalej jako: "NIK"): "[...]", stwierdzono nieprawidłowość w zakresie nienależnego pobrania przez Izbę części otrzymanej dotacji w kwocie 18.000 zł., na finansowanie zadań o których mowa w ustawie dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. 2016 r. poz. 522 ze zm.). W ocenie NIK finansowanie dwóch raportów statystycznych na podstawie danych zawartych w Centralnym Rejestrze [...] było niezgodne z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie przekazywania izbom lekarskim środków finansowych na pokrycie kosztów czynności wykonywanych przez izby lekarskie (Dz. U. z 2010 r. Nr 94, poz. 611), ponieważ nie zostało wyszczególnione wśród zadań, których wartość powinna być podstawą do ustalenia wysokości kosztów finansowanych przez Ministra. W konsekwencji, na podstawie art. 169 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r, o finansach publicznych (Dz. U. 2017 r. poz. 2077 ze zm., dalej jako: "u.f.p."), uznano, że dotacje udzielone bez podstawy prawnej są dotacjami nienależnymi i stosownie do art. 169 ust. 4 tej ustawy zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została nienależnie pobrana. Zgodnie z art. 169 ust. 4 i ust. 5 pkt 2 u.f.p., Izba winna zatem zwrócić dotację w kwocie 18.000 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi począwszy od dnia stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji, tj. od 26 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty. Pismem z 28 lipca 2017 r. organ zawiadomił stronę o wszczętym postępowaniu administracyjnym, w sprawie zwrotu do budżetu państwa kwoty 18.000 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, wynikającej z rozliczenia dotacji przekazanej z budżetu państwa na pokrycie kosztów czynności wykonywanych przez Izbę. Wskazał w treści ww. pisma, że w przypadku braku zwrotu kwoty 18.000 zł w wyznaczonym terminie podejmie dalsze działania przewidziane prawem, mające na celu jej wyegzekwowanie, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w zapłacie. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 10 sierpnia 2017 r. Izba poinformowała Ministra, że żądanie zwrotu dotacji w kwocie 18.000 zł jest bezpodstawne, gdyż kwota ta została zapłacona jako wynagrodzenie za realizację usługi polegającej na przygotowaniu dwóch raportów statystycznych na podstawie danych zawartych w Centralnym Rejestrze [...]. Wskazała, że wykonanie tej usługi nastąpiło na podstawie umowy cywilnoprawnej. Dodała, że propozycja warunków umowy, w tym wysokości wynagrodzenia za wymienione usługi, zostały zaproponowane przez organ, a Izba przyjęła warunki i wykonała wynikające z umowy zobowiązanie. Natomiast Minister przyjął wykonanie pracy, nie zgłaszając w trybie przewidzianym umową zastrzeżeń co do jej realizacji. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. Nr [...] Minister określił należność przypadającą do zwrotu od Izby wobec budżetu państwa, w kwocie 18.000 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia 26 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty. Organ wyjaśnił, że przedstawione w piśmie z 10 sierpnia 2017 r. argumenty Izby nie wniosły do sprawy istotnych elementów, co skutkowało podtrzymaniem dotychczasowego stanowiska w sprawie zwrotu kwoty 18.000 zł wraz odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Wskazał ponadto, że zgodnie z art. 39 ust. 6 ustawy o izbach lekarskich, N. jest obowiązana na żądanie ministra właściwego do spraw zdrowia, przekazywać nieodpłatnie dane zawarte w Centralnym Rejestrze [...]. Podkreślił dalej, że przedmiotowa kwota została pobrana nienależnie ze środków budżetu państwa części 46 - Zdrowie, co zgodnie z art. 169 ust. 6 u.f.p., stanowi podstawę do wydania decyzji określającej kwotę należności budżetu państwa przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki. Wskazał ponadto, że organem uprawnionym i obowiązanym do określenia wymienionej należności jest Minister Zdrowia, jako dysponent budżetu państwa części 46 - Zdrowie, z której dotacja została udzielona. Dodał, że stosownie do przepisów dział III Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 21 § 1 pkt 1, określa się należność budżetu państwa od Izby wraz z odsetkami, liczonymi jak dla zaległości podatkowych, od 26 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty. Pismem z 25 stycznia 2018 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z [...] stycznia 2018 r. i uchylenie ww. decyzji oraz umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Organowi zarzuciła: • naruszenie art. 61, art. 67 i art. 169 u.f.p., poprzez bezzasadne przyjęcie, że przyznana w umowie kwota 18.000 zł została przez Izbę pobrana nienależnie; • naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez nie dokonanie wymaganych przez Kodeks ustaleń; • naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony; • naruszenie art. 8 § 1 i art. 2 k.p.a. w zw. z art. 67 § 1, poprzez uznanie, że wyraźnie przyznana w zawartej pomiędzy Ministrem a stroną kwota 18.000 zł za wykonanie dwóch raportów statystycznych w umowie, podobnie jak miało to miejsce i było rozliczne bez żadnych zastrzeżeń w tatach poprzednich, była przyznana nienależnie; • naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez nieinformowanie Izby o wszczęciu postępowania administracyjnego, podejmowanie w jego toku czynności i ustaleń; • naruszeniu art. 11 i art. 12 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez nie wskazanie w treści wydanej decyzji przesłanek którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji oraz odniesienie się do okoliczności prawnych i faktycznych przedstawionych przez skarżącą w piśmie z 10.08.2017 r.; • naruszenie art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez wydanie decyzji administracyjnej po ponad 6 miesiącach od przekazania stronie informacji mogącej wskazywać na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie; • naruszenie art. 107 § 1 pkt 6. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Decyzją z [...] marca 2018 r. Minister, nie znajdując podstaw do uwzględniania zarzutów skarżącej, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] stycznia 2018 r. określającą Izbie przypadającą do zwrotu kwotę dotacji w wysokości 18.000 zł. W uzasadnieniu swej decyzji organ wyjaśnił m.in., że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu, który ją wydał, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji stąd, Minister wydając decyzję w sprawie zwrotu przez Izbę do budżetu państwa kwoty 18.000 zł wraz z odsetkami, nie dopuścił się naruszenia art. 61 i 67 u.f.p. Minister nie zgodził się z twierdzeniem Izby, że wydając decyzję nie uczynił zadość obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie słuszny interes społeczny i obywateli. Podkreślił, że ustalenie kontroli NIK stały się podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dotacji. Dodał jednocześnie, że w treści swej decyzji z [...] stycznia 2018 r. dokładnie sprecyzował celowość zwrotu dotacji. Podkreślił również, że w toku prowadzonej przez NIK kontroli zgłaszał zastrzeżenia do ww. wniosku pokontrolnego NIK oraz przedstawionej argumentacji, że tak jak to miało miejsce w latach poprzednich, przygotowanie wydruków z Centralnego Rejestru [...] było tylko technicznie wyodrębnionym, wpisanym w umowie z Izbą zadaniem polegającym na agregacji danych zawartych w ww. rejestrze, a więc że nie jest to nowe ani dodatkowe zadanie, ale czynność związana z prowadzeniem rejestru, która powinna być finansowana ze środków budżetu państwa. Dodał, że w związku z tym, iż NIK nie uwzględniła zgłoszonego przez organ zastrzeżenia, konieczne stało się wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu przez Izbę do budżetu państwa kwoty 18.000 zł wraz z odsetkami oraz wydanie przez Ministra skarżonej decyzji. Pismem z 12 kwietnia 2018 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra z [...] marca 2018 r. wnosząc o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra z [...] stycznia 2018 r., ewentualnie o uchylenie obu ww. decyzji Ministra. Organowi strona zarzuciła: 1) naruszenie art. 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 67 oraz art. 60 pkt 1 u.f.p., polegające na wydaniu decyzji administracyjnej w sprawie cywilnej, dla której droga postępowania administracyjnego nie jest właściwa oraz w której organy władzy publicznej nie posiadają kompetencji władczych; 2) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego; 3) naruszenie art. 61, 67 i 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.f.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przyznana w umowie kwota 18.000 zł została przez Izbę pobrana nienależnie; 4) naruszenie art. 169 ust. 1 u.f.p. poprzez błędne określenie okresu, za który naliczone zostały odsetki od kwoty 18.000 zł; 5) naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony; 6) naruszenie art. 8 § 1 i 2 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez uznanie, że wyraźnie przyznana w zawartej pomiędzy Ministrem a Izbą kwota 18.000 zł za wykonanie dwóch raportów statystycznych w umowie, podobnie jak miało to miejsce i było rozliczne bez żadnych zastrzeżeń w latach poprzednich, była przyznana nienależnie; 7) naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niewskazanie w treści wydanej decyzji przesłanek którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji oraz nieodniesienie się do okoliczności prawnych i faktycznych przedstawionych przez stronę w piśmie z 10 sierpnia 2017 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 8) naruszenie art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 k.p.a, w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez wydanie decyzji administracyjnej po ponad 6 miesiącach od przekazania stronie informacji mogącej wskazywać na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie oraz niepoinformowanie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a.; 9) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności kwestii wpływu treści umowy, określonej przez Ministra i zawartej ze skarżącą na zasadność wydatkowania środków przekazanych na podstawie tej umowy. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 j.t. ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 j.t. ) - dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Realizując powyższe uprawnienia sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w sprawie nie doszło do naruszenia zastosowanych przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organu nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane w sprawie i uznaje je za prawidłowe. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest charakter prawny kwoty 18.000 zł wypłaconej przez Ministra Zdrowia na podstawie umowy z dnia [...] listopada 2016r. nr [...], a następnie określonej do zwrotu w zaskarżonym akcie administracyjnym. Skarżąca uważa że wypłacona na jej rzecz kwota 18.000 zł stanowi należność cywilnoprawną, bowiem wynika ze stosunku cywilnoprawnego, a więc organ nie mógł wydać decyzji administracyjnej zobowiązującej do jej zwrotu wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Skarżąca podkreśla też okoliczność prawidłowego wykonania umowy cywilnoprawnej, czemu nie zaprzecza organ. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej o cywilnoprawnym charakterze kwoty określonej do zwrotu w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim sąd wskazuje, że podstawę prawną przyznania skarżącej środków finansowych na pokrycie kosztów administracyjnych związanych z realizacją zadań, o których mowa w ustawie o izbach lekarskich, stanowiła umowa nr [...], zawarta w Warszawie w dniu [...] listopada 2016 r. Uprawnienie Ministra Zdrowia, będącego dysponentem części środków budżetowych, zaplanowanych w budżecie na 2016r. w Dziale 851- Ochrona zdrowia, Rozdział 85195 – Pozostała działalność, do zwarcia tej umowy ze skarżącą wynikało z ustawy z dnia 2 grudnia 2009r. o izbach lekarskich ( Dz. U. z 2018r. poz. 168 ze zm., dalej u.i.l.), tj. jej art. 115 ust.1 i ust.3 oraz z rozporządzenia wykonawczego Ministra Zdrowia z dnia 18 maja 2010r. w sprawie przekazywania izbom lekarskim środków finansowych na pokrycie kosztów czynności wykonywanych przez izby lekarskie ( Dz. U. 2010, nr. 94, poz. 61, dalej rozporządzenie wykonawcze), tj. jego § 4 ust.1. Przepis art. 115 ust. 1 u.i.l. wprost stanowi, że izby lekarskie otrzymują z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia, środki finansowe, na pokrycie kosztów czynności administracyjnych związanych z realizacją zadań, o których mowa w art. 5 pkt 3-6, 11 i 11a tej ustawy, oraz czynności, których wykonywanie na podstawie odrębnych przepisów (na podstawie przepisów, a nie umowy, jak oczekuje skarżąca- uwaga sądu) zostało przekazane izbom lekarskim. Zatem określa, że są to środki publiczne stanowiące dotację celową przeznaczoną na realizację ustawowo zakreślonych zadań. W przepisie art. 115 ust.3 omawianej ustawy prawodawca zawarł delegację dla Ministra Zdrowia, który to minister po zasięgnięciu opinii N., określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania kosztów i tryb przekazywania izbom lekarskim środków finansowych, o których mowa w ust. 1, kierując się ponoszonymi przez izby lekarskie kosztami oraz potrzebą sprawnego wykonywania zadań przekazanych izbom lekarskim. W rozporządzeniu wykonawczym, będącym wykonaniem delegacji, zostało unormowane w § 4 ust.1, iż podstawę przekazania tych środków stanowi umowa. Zatem uprawnienia i obowiązki wynikające z tej umowy mają podłoże administracyjnoprawne. Ustawodawca wprowadził do niej elementy publicznoprawne, stanowiące dodatkową gwarancję prawidłowej realizację zadań administracyjnych opłacanych środkami publicznymi. Podkreślić należy, że umowa z dnia [...] listopada 2016r. wprost określała w preambule, § 1ust.1 oraz § 4 ust.1, iż dotyczy przekazania środków budżetowych będących dotacją celową, przeznaczoną na realizację przez izbę zadań administracyjnych określonych w ustawie o izbach lekarskich. W jej § 1 ust.1 wskazano, że chodzi o zadania określone w ustawie i wymienione je w 5 punktach odpowiadających treści art. 5 pkt. 3, pkt.4, pkt.5, pkt.6 i pkt.11 ustawy o izbach lekarskich. Natomiast w § 1 ust.2 umowy wskazano, że szczegółowy zakres czynności wymienionych w ust.1 określa Załącznik nr.1 do umowy. Zapis ten jednoznacznie stanowi, że szczegółowość czynności zawarta w załączniku dotyczy tylko tych zadań, które zostały wymienione w ust.1 § 1 umowy. Zatem Załącznik nr. 1 nie mógł rozszerzać zakresu zadań administracyjnych powierzonych izbie do wykonania za pieniądze pochodzące z udzielonej dotacji. W odniesieniu do zadań powierzonych izbie do wykonania ustawodawca wskazał, że ma być to m. in. prowadzenie rejestrów lekarzy, rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą w zakresie praktyk lekarskich na zasadach określonych w przepisach o działalności leczniczej, rejestrów podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy oraz rejestrów lekarzy tymczasowo i okazjonalnie wykonujących zawód lekarza ( art.5 pkt.11 u.i.l.). Powtórzono ten zapis w § 1 ust.1 pkt.5 umowy. Tym samym kwota przewidziana w Załączniku nr.1 do umowy, w rubryce dotyczącej rejestru lekarzy oraz czynności związanych z wpisem lekarza do rejestru, jako 18.000 zł za wydruki statystyczne, była kwotą nie odnoszącą się do zadania, które mogło być finansowane z dotacji celowej. Wydruki statystyczny nie mieszczą się w zadaniu określonym w art. 5 pkt 11 u.i.l. i § 1 ust.1 pkt. 5 umowy. Tym bardziej, że kolejny przepis art. 39 ust. 6 u.i.l. stanowi, iż N. jest obowiązana na żądanie ministra właściwego do spraw zdrowia przekazać nieodpłatnie dane zawarte w Centralnym Rejestrze [...]. Słusznie zatem wykazano, w wystąpieniu pokontrolnym Najwyższej Izby Kontroli z dnia 26 kwietnia 2017r., iż wymieniona kwota została przekazana skarżącej w ramach dotacji celowej bez podstawy prawnej. Dokument ten ( jego data) stanowi jednocześnie o terminie stwierdzenia wypłaty dotacji celowej bez podstawy prawnej. Omawiany dokument oraz uchwała nr. 34/2017 Kolegium Najwyższej Izby Kontroli z dnia 2 czerwca 2017r. w sprawie zastrzeżeń do wystąpienia pokontrolnego, a także wyżej wymieniona umowa z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], stanowią materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracyjny orzekający w sprawie. Jest to materiał dowodowy wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie i orzekania na podstawie art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009r. o finansach publicznych ( Dz. U. z 2017r. poz. 2077 j.t. ze zm. dalej u.f.p.) Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną orzekania organu stanowił art. 169 ust.1 pkt.2 . u.f.p. określający, że dotacje udzielone z budżetu państwa, pobrane nienależnie podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia tej okoliczności. Przy czym zgodnie z treścią ust.3 tegoż przepisu dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Według art. 169 ust.5 odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się począwszy od dnia stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji, co w przedmiotowej sprawie oznacza ich początkową datę 26 kwietnia 2017r. Jednocześnie wskazany przepis art. 169 ust.6 stanowi, że w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie określonym w ust.1 organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W przedmiotowej sprawie pismem z 28 lipca 2017 r. organ wezwał skarżącą do dobrowolnej wpłaty kwoty 18.000 zł z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi począwszy od dnia stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji, tj. od 26 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty. Poinformował skarżąca o kontroli NIK i wyniku pokontrolnym z dnia 26 kwietnia 2017r. Wskazał w treści ww. pisma, że w przypadku braku zwrotu kwoty 18.000 zł w wyznaczonym terminie ( 15 dni) podejmie dalsze działania przewidziane prawem, mające na celu jej wyegzekwowanie, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w zapłacie. Tym samym w sposób dostateczny zawiadomił stronę o wszczętym postępowaniu administracyjnym, w sprawie zwrotu do budżetu państwa. Zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Jest oparta na prawidłowo ustalonym i udokumentowanym materiale dowodowym oraz na istniejącym i prawidłowo zastosowanym przepisie prawa materialnego. Organ nie uchybił, wbrew zarzutom skargi, przepisom prawa procesowego w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Zastosowano procedurę z kodeksu postępowania administracyjnego, do której to procedury odsyłał przepis art. 67 w zw. z art. 60 pkt.1 u.f.p. Reasumując w ocenie sądu przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającym z k.p.a. Organ działał na podstawie prawa i w jego granicach, a w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez niego ustalenia, są prawidłowe i mają oparcie w zgromadzonej dokumentacji. Dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie sposób zarzucić dowolności, gdyż wyciągnięte wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ też wyczerpująco wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Tym samym sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, w sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy, ani innych niewskazanych przepisów proceduralnych. Nie doszło też do, zarzucanego w skardze, naruszenia prawa materialnego, w tym przepisu art. 2 Konstytucji RP. Z tych wszystkich względów uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.