V SA/Wa 853/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia ... lutego 2016 r., Nr ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W. R. (dalej jako: "Skarżąca") przy skardze złożonej na ww. decyzję Ministra Rozwoju wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wysokość kwoty orzeczonej decyzją, połączona ze wstrzymaniem dalszego finansowania, może spowodować utratę płynności finansowej działalności Skarżącej polegającej na prowadzeniu przedszkoli prywatnych. W toku postępowania, w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, Skarżąca nadesłała dokumentację finansową dotyczącą m. in. prowadzonej przez nią działalności w postaci 3 placówek niepublicznych przedszkoli, obejmującą m.in. wyciągi z kont bankowych, a także zeznania podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy Sąd stwierdza, że Skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpią skutki, o których mowa we wskazywanym przepisie p.p.s.a. Na taką ocenę Sądu wpływ ma przede wszystkim wysokość kwoty orzeczonej do zwrotu w zaskarżonej decyzji (5.576,97 zł) w zestawieniu z kwotami rzędu kilkunastu tysięcy złotych miesięcznie, jakimi Skarżąca obraca w związku z prowadzeniem trzech placówek przedszkolnych. Przedszkola te w dalszym ciągu funkcjonują i odnotowywany jest przychód w związku z ich prowadzeniem. W tej sytuacji, zdaniem Sadu, co najmniej przedwczesne jest twierdzenie, że egzekucja kwoty orzeczonej w decyzji może doprowadzić do skutków, o których mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.