V SA/Wa 866/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 4 lutego 2015 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. Do wniosku załączono skargę oraz umowę najmu z dnia [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zaskarżone decyzje zostały wysłane na adres siedziby spółki przy ul. J. P. [...] [...] w W. Jedyny członek Zarządu – Prezes Zarządu spółki od sierpnia do września przebywał poza granicami Polski. Siedziba spółki mieści się przy ul. J. P. [...] [...] w W., gdzie lokal jest wynajmowany. Wynajmujący w umowie najmu zobowiązał się do obsługi sekretarskiej i odbioru korespondencji, a także skanowania treści korespondencji na adres mailowy. Wynajmujący, pomimo ciążącego na nim obowiązku nie odebrał korespondencji dotyczącej przedmiotowych postępowań i nie poinformował skarżącej o awizowanej przesyłce, w związku z czym nie mogła ona zostać podjęta w terminie. Po uprawomocnieniu się decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., została wszczęta egzekucja z rachunku bankowego spółki. Niezwłocznie, po powzięciu informacji o przeprowadzonej egzekucji, Prezes Zarządu wyjaśnił sprawę w organie i wówczas dopiero, tj. w dniu 29 stycznia 2015 r. zapoznał się z aktami sprawy i rozstrzygnięciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Według art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zdaniem Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. została prawidłowo wysłana na wskazany przez stronę adres i skutecznie doręczona. Skarżąca tego nie kwestionuje. Okolicznością podnoszoną przez skarżącą świadczącą o braku jej winy w uchybieniu terminu jest natomiast niewywiązanie się wynajmującego z obowiązku określonego w umowie najmu lokalu z dnia [...] czerwca 2014 r. a dotyczącego obsługi sekretarskiej i odbioru korespondencji. Skarżąca podnosi, iż na czas nieobecności na terytorium Polski, właściwie zapewniła obsługę korespondencji. Wynajmujący pomimo ciążącego na nim obowiązku nie odebrał korespondencji i nie poinformował skarżącej o awizowanej przesyłce, co spowodowało nie podjęcie przesyłki w terminie. W literaturze oraz orzecznictwie dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Strona odpowiada za działania osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu czynności. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., FZ 93/04 niepubl, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05, Lex nr 192260). Innymi słowy, jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie. Do takich niedających się przezwyciężyć i przewidzieć przeszkód, niezależnych od strony, nie można jednakże zaliczyć zaniedbania osób, którymi strona się posługuje. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie może bowiem stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Należy przy tym zauważyć, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że niezachowanie należytej staranności przez osobę, której strona powierzyła stosowne obowiązki pociąga również konsekwencje dla niej samej i nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. W świetle powyższego, nie uznano przedstawionych przez skarżącą okoliczności, jako nie dających się usunąć przeszkód uniemożliwiających wniesienie skargi w terminie. Były one skutkiem zaniedbania działań skarżącej, której obowiązkiem było nadzorowanie pracy osoby, której powierzono odbiór korespondencji. Co więcej, skarżąca wskazuje, iż poza granicami Polski była od sierpnia do września. Niezrozumiała zatem pozostaje okoliczność zapoznania się przez skarżącą z aktami sprawy i rozstrzygnięciem organu dopiero w styczniu 2015 r. i świadczy o braku staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.