V SA/Wa 869/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie: wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. B. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] we wniesionej skardze na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociąganie za sobą daleko idące negatywne konsekwencje. Spowoduje ona znaczny uszczerbek finansowy, co wpłynie na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą. Podkreślił, że skarżąca nie będzie mogła prawidłowo inwestować w rozwój firmy z powodu braku odpowiednich środków, jak również dopełniać należycie innym zobowiązaniom finansowym względem państwa. Podniósł również, że w 2014 r. skarżąca uzyskała dochód w wysokości 3198,10 zł (PIT-36). Wskazał, iż z przedłożonej księgi przychodów i rozchodów za okres 1-09.2015 r. wydatki przewyższają przychód, bowiem wydatki za cały okres wynoszą w sumie 15.049,71 zł., zaś przychód wynosi 8276,42 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek ten nie zasługuje jednak na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego przepisu, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. We wniosku złożonym przez pełnomocnika skarżącej, takich okoliczności nie przedstawiono. Autor wniosku nie wskazał, jakie przesłanki przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też czy występują okoliczności powodujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., FZ 65/04, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wprawdzie ze złożonego zeznania podatkowego PIT-36, wynika, że skarżąca w roku 2014 osiągnęła dochód w wysokości 3198,18 zł., jednakże nie podała przy tym żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy posiada jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Ponadto skarżąca nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani też deklaracji PIT za rok 2015 r., które obrazowałby bieżąca sytuację finansową skarżącej. Również wykazane "koszty" rozumiane przez Sąd jako strata w podsumowaniu przychodów i rozchodów za okres 01-09.2015 r. w wysokości 15.049,71 zł. nie stanowi o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Jej powstanie nie oznacza więc samo w sobie utraty płynności finansowej - tym bardziej, że skarżąca nadal prowadzi swoją działalność. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania obu decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.