V SA/Wa 875/16

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: - przyznać Skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym tj.: 1. zwolnić od kosztów sądowych w całości, 2. ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy A. B. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest zarejestrowanym bezrobotnym, ale nie posiada prawa do zasiłku. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, a jedynym wykazanym źródłem utrzymania rodziny jest przysługujące matce Skarżącego świadczenie emerytalne w wysokości 1.198 zł. Z formularza wynika również, że matka Skarżącego posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Wykazane wydatki miesięczne to: energia elektryczna – 121,63 zł; czynsz – 388 zł; gaz – 59,07 zł; leki – 50 zł. Do formularza Skarżący załączył zaświadczenie stwierdzające, że jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kwidzynie i nie posiada prawa do zasiłku. W piśmie z 23 maja 2016 r. Skarżący wskazał, że nie posiada rachunku bankowego, oszczędności pieniężnych ani innego majątek ruchomego znacznej wartości. Jako przyczynę trudności w znalezieniu pracy wskazał wiek (57 lat). Skarżący przedstawił potwierdzenia wypłaty emerytury w wysokosci1.199,17 zł, roczne obliczenie podatku przez organ rentowy za lata 2013 i 2015 oraz zaświadczenie o statusie osoby bezrobotnej. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa. Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określa art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na obecnym etapie postępowania na wysokość obciążeń finansowych do poniesienia których Skarżący byłby zobowiązany składają się wpis od skargi (100 zł) oraz ewentualne wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika. Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna Skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Ze złożonego oświadczenia wynika, iż Skarżący pozostaje osobą bezrobotną i nie otrzymuje zasiłku dla bezrobotnych. Jedynym dochodem dwuosobowego gospodarstwa domowego jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.198 zł wypłacane matce Skarżącego. Wskazany dochód pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych dwuosobowej rodziny. Zgodnie z oświadczeniem złożonym na formularzu PPF koszty bieżącego utrzymania (oprócz wydatków na żywność) wynoszą 618, 7 zł i stanowią je: czynsz, wydatki na energię elektryczną, gaz oraz leki. Skarżący nie posiada oszczędności oraz innego majątku. Oświadczył, że nie posiada również rachunku bankowego. W tym stanie rzeczy, zasadny jest wniosek, że Skarżący nie jest w stanie opłacić jakichkolwiek kosztów postępowania w sprawie, dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.