V SA/Wa 880/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2017r. Nr [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej zwrot dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić P.S. wpis sądowy od skargi w kwocie 1598 zł (słownie: tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych), z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wpisany do rejestru opłat sądowych w dniu [...] kwietnia 2017r. pod pozycją [...]. Pismem z [...] kwietnia 2017 r. P.S. (dalej: "skarżący, strona") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] nakazującej stronie zwrot środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zwanego dalej: "PFRON" lub "Fundusz" przekazanych tytułem dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W odpowiedzi na ww. skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Badanie merytorycznej strony skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Sąd zobligowany jest do kontroli, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Jedną z przesłanek są inne przyczyny, z powodu których wniesienie skargi uznaje się za niedopuszczalne i z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając na względzie treść art. 6 p.p.s.a. Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowania administracyjne jest dwuinstancyjne. Stosownie do treści art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skarga do sądu administracyjnego nie być zatem traktowana jako środkiem zaskarżenia konkurencyjny wobec prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do sądu administracyjnego strona może zaskarżyć wyłącznie decyzję ostateczną, a zatem taką od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 ust. 1 k.p.a.). Inaczej mówić, wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego może inicjować jedynie skarga na decyzję organu II instancji - w niniejszej sprawie byłaby to decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydana na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego od decyzji z [...] marca 2017 r. Przekładając powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, iż zaskarżona niniejszą skargą decyzja z dnia [...] marca 2017 r. została wydana przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej jako decyzja wydana w I instancji. Decyzja ta została natomiast wydana z błędnym pouczeniem w stosunku do strony skarżącej, bowiem zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., stronie niezadowolonej z wydanego w tym trybie rozstrzygnięcia przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, a nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Organ powinien zatem pouczyć stronę nie o możliwości złożenia skargi do WSA w W. w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, ale o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu wydającego decyzję w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Wniosek ten różni się od odwołania tym, że nie ma konstrukcji względnie dewolutywnej, gdyż do jego istoty należy przede wszystkim to, że jest rozpatrywany przez ten sam organ, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Jednak do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, o czym stanowi art. 127 § 3 in fine K.p.a. Stosując się zatem do wadliwego pouczenia skarżący, wbrew dyspozycji normy wynikającej z art. 52 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę do Sądu. Dodać należy, że stosownie do art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W świetle powyższego, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, podlegającą odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.