V SA/Wa 886/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Sędziowie WSA - Irena Kudiura, WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...].03. 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. Sp. z o.o. w W. kwotę 355,- zł ( trzysta pięćdziesiąt pięć ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z [...] marca 2004 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2003 r. nr [...], którą uznano dokonane przez stronę zgłoszenie celne za nieprawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2003 r. nr [...] została skutecznie doręczona za pośrednictwem upoważnionego funkcjonariusza bezpośrednio do kancelarii przedstawiciela strony, w trybie art. 153 Ordynacji podatkowej, w dniu 20 listopada 2003 r., natomiast odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 8 grudnia 2003 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art.223 § 2 pkt. 1 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 153 §1 i § 2, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 oraz art. 2621 Kodeksu celnego – poprzez niewłaściwe rozpoznanie okoliczności doręczenia stronie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2003 r. nr [...], bezzasadne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania strony, sprzeczność ustaleń w przedmiocie terminu złożenia odwołania, jak również wadliwość podjętych czynności kontroli dopuszczalności wniesionego przez stronę odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Stosownie do przepisu art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Zgodnie natomiast z przepisem art. 144 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ( celny ) doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia ( art. 152 O. pod. ). Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W tym przypadku uznaje się, że pismo zostało doręczone w dacie odmowy przyjęcia ( art. 153 O. pod.). Wybór podmiotu doręczającego pismo należy do organu podatkowego ( celnego ), nie oznacza to jednak, że organ może dokonywać doręczenia pisma równocześnie za pośrednictwem kilku podmiotów wymienionych w art. 144 O. pod., a następnie uznawać za skuteczne doręczenie przez wybrany przez siebie podmiot, stosownie do okoliczności. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2003 r. nr [...] została w dniu 19 listopada 2003 r. wysłana za pośrednictwem poczty na wskazany w pełnomocnictwie z dnia [...].07.2003 r. adres dla doręczeń r.pr. J.T. – ul. [...] lok. [...], [...]. Pełnomocnik strony potwierdził doręczenie decyzji własnoręcznym podpisem w dniu 1. 12. 2004 r. ( zwrotne potwierdzenie odbioru k. 111v akt. adm. ). Równocześnie, w dniu 20 listopada 2003 r. , organ celny podjął próbę doręczenia tej samej decyzji pełnomocnikowi skarżącej pod adresem Kancelarii Prawniczej przy ul. [...] w W. za pośrednictwem pracownika organu. Pracownik sporządził notatkę z rozmowy przeprowadzonej przez domofon z osobą, która poinformowała o nieobecności r. pr. J.T. oraz, ze nie może przyjąć pism. ( k. 125 akt adm. ). Do akt administracyjnych nie złożono decyzji, której dotyczy notatka z dnia 20.11.2003 r. Dyrektor Izby Celnej- pomijając fakt wysłania za pośrednictwem poczty w dniu 19. 11. 2003 r. i doręczenia w dniu 1.12. 2003 r. pełnomocnikowi skarżącego decyzji z dnia [...]. 11.2003 r.- uznał, że organ I instancji skutecznie doręczył przedmiotową decyzję za pośrednictwem upoważnionego funkcjonariusza w dniu 20.11.2003 r. w trybie art. 153 O. pod. Stanowisko to jest błędne co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, jak już wskazano wyżej, przepisy Ordynacji podatkowej nie dopuszczają możliwości równoczesnego doręczania tej samej decyzji za pośrednictwem różnych podmiotów wymienionych w art. 144 i dokonywania następnie uznawania za skuteczne doręczenia przez wybrany przez siebie podmiot, stosownie do okoliczności. Po drugie, aby uznać za skuteczne doręczenie w trybie art. 153 Ordynacji, muszą być spełnione przesłanki tego przepisu, a w szczególności pismo z adnotacją o odmowie przyjęcia i datą odmowy przyjęcia pisma przez adresata musi być włączone do akt sprawy. W tej sytuacji stwierdzić należy, że prawidłowe i prawnie skuteczne było doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] listopada 2003 r. nr [...] za pośrednictwem poczty na wskazany w pełnomocnictwie z dnia [...].07.2003 r. adres dla doręczeń r. pr. J.T.. Pełnomocnik strony potwierdził doręczenie decyzji własnoręcznym podpisem w dniu 1. 12. 2004 r. Spełnione zostały zatem przesłanki art. 144, art. 145 § 2 i art. 152 § 1 Ordynacji podatkowej. Wbrew zatem ustaleniom organu odwoławczego zawartym w zaskarżonym postanowieniu, odwołanie od powyższej decyzji, skutecznie doręczonej w dniu 1.12.2003 r., zostało wniesione w terminie określonym w art. 223 O. pod. Konsekwencją wadliwego zastosowania wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej było wydanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. postanowienia, naruszającego przepis art. 228 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn i na podstawie przepisu art.145 § 1 pkt. 1 c) i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.