V SA/Wa 892/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA - Jolanta Bożek po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zobowiązania do opuszczenia tego terytorium postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnioskiem (uzupełnionym pismem z 21 lipca 2009r.) zawartym w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może pociągnąć za sobą nieodwracalne skutki w postaci wydalenia jej z terytorium Rzeczypospolitej Pospolitej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Niewątpliwie, w ocenie Sądu, wykonanie tej decyzji przez zastosowanie się skarżącej do nakazu opuszczenia terytorium Polski przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pozbawi ją możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, a zatem możliwości przedstawienia oraz wyjaśnienia okoliczności istotnych w jej ocenie dla sprawy, co w efekcie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.