V SA/Wa 893/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi E.S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę Przedmiotem skargi z dnia 14 marca 2011 r., wniesionej przez E. S. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżona decyzja została wydana w następująco ustalonym stanie faktycznym; W dniu 16 lipca 2009 r. cudzoziemiec E.S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż w dniu [...] grudnia 2004 r. zawarł związek małżeński z obywatelką Polski D.L., jest częścią tutejszej społeczności i od momentu przyjazdu poznaje kulturę i zwyczaje RP. Powołał się także na dobro rodziny wskazując, iż chciałby nadal wspólnie z żoną wychowywać dzieci i spełniać ważną rolę w ich życiu. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 4 i pkt 6 lit. a i lit. b ustawy o cudzoziemcach, orzekł o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z jego zawarcia a ponadto małżonkowie, będąc pouczeni o odpowiedzialności karnej złożyli do protokółu wyjaśnienia, które wzajemnie się wykluczały co w ocenie organu I instancji uzasadnia stwierdzenie, iż związek małżeński z obywatelką polską został zawarty przez Cudzoziemca w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższego rozstrzygnięcia Cudzoziemiec wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, dołączając do odwołania oświadczenie podpisane przez 22 osoby, gdzie oświadczający wskazali, iż E.S. i Jego małżonka są im znani od kilku lat jako osoby prowadzące uregulowany tryb życia i pozostające w udanym związku małżeńskim. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ II instancji szczegółowo wskazał, w uzasadnieniu wydanej decyzji, jakie czynności organ I instancji powinien podjąć przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Wojewoda [...] ponownie rozpoznając sprawę po uprzednim wykonaniu czynności wyjaśniających wskzanych w rozstrzygnięciu z dnia [...] stycznia 2010 r., decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. postanowił odmówić ww. Wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując m.in.; szczegółowe zestawienie zeznań Cudzoziemca i jego żony z dnia [...] września 2009 r., kluczowe okoliczności poruszone w zeznaniach teściowej Cudzoziemca oraz w zeznaniach jego sąsiadek zamieszkujących przy ul. M. w T. W dalszej części uzasadnienia Organ I instancji powołując się na realizację wytycznych Szefa Urządu do Spraw Cudzoziemców przedstawił także ustalenia dokonane w trakcie oględzin miejsca zamieszkania z dnia 17 lutego 2010 r., którego dokonano w lokalu przy ul. M. w T., jak również fragmenty zeznań: Wnioskodawcy, K. R. (syna żony Wnioskodawcy z poprzedniego małżeństwa), B.M. (teściowej Cudzoziemca), N.A., oraz osób podpisujących oświadczenie gdzie wskazano, iż E.S. i Jego małżonka są podpisującym znani od kilku lat jako osoby prowadzące uregulowany tryb życia i pozostające w udanym związku małżeńskim. Organ wyjaśnił tutaj, iż świadkowie w zdecydowanej większości stwierdzili, że w momencie składania podpisu nie byli świadomi co do treści podpisywanego dokumentu oraz w dniu przesłuchania nie złożyliby już podpisu pod tak brzmiącym oświadczeniem. Organ I instancji przedstawił także przepisy prawa mające zastosowanie w rozpatrywnanej sprawie oraz szczegółową ocenę zeznań składanych w toku uzupełnionego postępowania wyjaśniającego. W ocenie organu zebrane w sprawie dowody wykazały, iż małżeństwo Cudzoziemca z obywatelką polską D.L. faktycznie nie istnieje. Podkreślono przy tym, iż Cudzoziemiec w trakcie postępowania wyjaśniajacego wielokrotnie wprowadzał organy administracyjne w błąd. Przedstawiono tutaj przykłady zauważonych nieprawidłowości, które potwierdzać miały podjętą ocenę wniosku. Od ww. rozstrzygnięcia pełnomocnik Strony złożył w ustawowym terminie odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji lub zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie E.S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono m.in. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące stwierdzeniem braku przesłanek do uwzględnienia złożonego wniosku oraz szereg naruszeń przepisów postępowania. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., iż wbrew twierdzeniom organu małżeństwo Cudzoziemca faktycznie istnieje, natomiast długi pobyt jego żony poza granicami RP motywowany jest względami ekonomicznymi. W ocenie odwołującego całość ustaleń organu I instancji oparta została na zeznaniach osób wrogich wobec Cudzoziemca lub zebrana została w sposób niezgodny z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie oraz odniesiono się do zasadniczych zarzutów odwołania. W ocenie organu II w przypadku małżeństwa Cudzoziemca i D.L. zachodzą przesłanki wymienione w art. 55 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, bowiem małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa i nie zamieszkują wspólnie. Małżonkowie nie realizują nałożonych na nich obowiązków wynikających z faktu zawarcia związku małżeńskiego oraz nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Nadto w ocenie organu II instancji podczas składania zeznań w sprawie nie byli zgodni co do istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Małżeństwo Cudzoziemca zawarte zostało, zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w celu obejścia przepisów prawa. Na podstawie całokształtu dokonanych ustaleń, organ odwoławczy stwierdził, iż wobec Cudzoziemca nie zachodzą, zatem okoliczności wymienione w art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, gdyż zawarty przez niego związek małżeński nie uzasadnia zamieszkiwania Cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze Cudzoziemiec przez swojego pełnomocnika zarzucił zaskarżonej decyzji sprzeczność ustaleń dokonanych przez organy administracji z faktycznym stanem rzeczy i zebranym przez Wojewodę [...] materiałem dowodowym polegającą na błędnym przyjęciu, że Cudzoziemiec nie spełnia przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż od wielu lat jest małżonkiem obywatelki polskiej i mieszka w Polsce. W skardze podniesiono również zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania: art. 28, 68 § 2, 69 § 2, 71, 107 § 1, 2 i 3 k.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej to rozstrzygnięcie decyzji Wojewody [...], zwrócił się także o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W piśmie z dnia 12 stycznia 2012 r. pełn. skarżącego zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 27 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. z 2012 r. Nr 191, poz. 1133). W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do wyjaśnienia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia przede wszystkim wskazać należy, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 57 ust. 1 pkt 4 i 6 lit. a) i b) w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 ze zm.) w brzmieniu aktualnym na datę wszczęcia postępowania w sprawie [vide: art. 13 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 81 poz. 531)]. Zgodnie z treścią przepisu art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach – w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie - zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim lub cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony [ art. 57 ust. 1 pkt 4)], bądź jeżeli w postępowaniu o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Cudzoziemiec złożył wniosek zawierający fałszywe informacje albo zeznał nieprawdę lub zataił prawdę [art. 57 ust. 1 pkt 6) a) i b)]. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "odmawia się udzielenia zezwolenia" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Strony pozostają w sporze de facto w zakresie ustaleń stanu faktycznego w sprawie i wynikających z tego konsekwencji prawnych. W ocenie organu w pełni uzasadnione jest twierdzenie, iż związek małżeński Skarżącego ma jedynie charakter formalny i nie uzasadnia udzielenia zgody na zamieszkiwanie na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 m-ce. Nadto zdaniem organu w toku postępowania Cudzoziemiec wielokrotnie wprowadzał organy administracyjne w błąd. W ocenie Skarżącego natomiast, wbrew ustaleniom organu jego małżeństwo z D.L. to normalne małżeństwo, bowiem zawsze utrzymywał on i nadal utrzymuje kontakt z żoną zaś powoływane zeznania świadków przeczące okoliczności faktycznego małżeństwa Cudzoziemca, są nieprawdziwe i wynikają ze złej woli świadków. Skarżący wskazuje również, iż pozostały materiał dowodowy (nie pochodzących od skonfliktowanych świadków) zebrany został w sposób sprzeczny z procedurą administracyjną i nie może stanowić zasadnej podstawy dokonanych przez organ ustaleń. Dokonując oceny prezentowanych w sprawie stanowisk, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym sprawę uznał, iż organy administracyjne orzekające w sprawie ustaliły stan faktyczny w sposób wszechstronny i prawidłowy, a wyciągnięte na podstawie poczynionych ustaleń wnioski w pełni uzasadniały podjętą decyzję. Sąd nie podzielił co prawda twierdzeń organu w zakresie realizacji w sprawie przesłanek określonych przepisem art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach – o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia, jednakże treść zaskarżonego rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłową. Przechodząc do przedstawienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarztów dotyczących naruszenia norm przepisów postępowania administarcyjnego dotyczących oparcia ustaleń organu na nieprawidłowo sporządzonym materiale dowodowym. W ocenie Sądu w pełni zasadne jest tutaj prezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w zakresie zarzucanych w skardze naruszeń przepisów dotyczacych formy sporządzanych w sprawie protokołów przesłuchań. W istocie nie można uznać, iż brak skreślenia w treści protokołów niewłaściwego określenia charakteru osoby przesłuchiwanej: “strona/świadek" w przedmiotowej sprawie mogło stanowić naruszenie istotne dla składanych zeznań. Podkreślić tutaj należy, iż Cudzoziemiec został pouczony o prawie odmowy odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Fakt zapoznania się z treścią pouczenia Strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. Okoliczność pouczenia w szerszym zakresie, bo także o prawie odmowy zeznań, które jako stronie Skarżącemu nie przysługiwało, nie miała natomiast wpływu na brak legalnego charakteru przesłuchania, ani na treść złożonych zeznań. Istotne jest, że treść przedstawionego Stronie pouczenia nie zawierała informacji o środkach przymusu, które wprost wyłącza wobec przesłuchania strony art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tylko takie pouczenie mogłoby ewentualnie wpłynąć na treść zeznań Skarżącego. Zdaniem Sądu zarzutów dotyczących nieprawidłowości w zakresie sporządzonych protokołów nie można uznać za uzasadnione. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego w jakim celu i przez kogo odbierane zostały kwestionowane zeznania w sprawie. Zarówno Skarżący jak i pozostałe osoby przy zeznaniach których nie skreślono odpowiedniej formy “strona/świadek", doskonale zorientowane były w jaki charakterze składają swoje zeznania. Okoliczność ta wynika wprost ze składanych przez te osoby oświadczeń. Nadto dodać także należy, iż kwestionowane protokoły zawierają najistotniejsze elementy wskazujące na pełną realizację przesłanek zawartych w przepisie art. 68 § 1 kpa. W ocenie Sądu kwestionowane protokoły nie tracą przymiotu dowodu jedynie z tego powodu, iż zawierają zarzucane uchybienia, które wynikają niewątpliwie z omyłkowego i nie powodującego żadnych konsekwencji dla stron pominięcia przedmiotowego skreślenia. Podobnie jako nieuzasadniony uznać należało drugi zarzut w zakresie przeprowadzonych środków dowodowych, polegający na braku podpisu drugiej osoby przesłuchującej na kwestionowanym przez skarżącego protokole (art. 68 § 2 i 71 kpa). Wskazać tutaj należy, iż przy podpisie świadka w miejscu skreśleń dokonanych na stronach 183 oraz 184 v. widnieje podpis drugiej osoby przesłuchującej, co wskazuje, iż była ona jednak obecna w czasie przesłuchania. Przede wszystkim wskazać jednak tutaj należy, iż kwestionowane protokoły (również te, które nie zawierają omówienia skreśleń i poprawek) nie budzą żadnych watpliwości Sądu. Formy protkołów w tym daty, podpisy osób przesłuchiwanych oraz ewentualny wpływ sporadycznych skreśleń na treść złożonych zeznań, nie wskazują aby zaistaniałe uchybienia uznać można jako istotne z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia. Niesłuszny jest też zarzut skargi dotyczacy zaniechanie przez organ realizacji rzekomego obwiązku ustalenia w trakcie przesłuchań czy Cudzoziemiec potrafi czytać w języku polskim. Jak zasadnie wskazywał organ II instancji w toku postępowania Cudzoziemiec był kilkukrotnie przesłuchiwany. W czasie dwóch ostatnich przesłuchań Strona jednoznacznie oświadczyła, że zna język polski i nie potrzebuje tłumacza, również w protokole z dnia 11 czerwca 2010 r. Cudzoziemiec wskazywał, że posługuje się językiem polskim i nie potrzebuje korzystać z pomocy tłumacza. Organ administracyjny powiadomiony o zgodzie Skarżącego na przeprowadzenie rozmowy w języku polskim wobec braku zastrzeżeń co znajomości języka polskiego przez Cudzoziemca w trakcie dokonywanego przesłuchania, nie był zatem zobowiązany do dodatkowego postępowania wyjąśniającego sprawdzającego umiejętność czytania i pisania Cudzoziemca. Powoływany tutaj przez Skarżącego zarzut braku takich czynności wyjąśniających, nie zasługuje na uwzglednienie. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu organy administracyjne procedowały na prawidłowo przeprowadzonych (pod względem formy) dowodach a zarzuty skargi powoływane w tym zakresie uznać należało za nieuzasadnione. Zważywszy zatem na to, iż ustalenia organu wbrew twierdzeniom Skarżącego oparte zostały na prawidłowo przeprowadzonych zeznaniach Strony i świadków, Sąd dokonał oceny zaskrżonego rozstrzygnięcia w kontekście zarzutów dotyczącących kwestionowania ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych. Odnosząc się do poczynionych ustaleń, należy zgodzić się ze stwierdzeniem organów obu instancji, iż małżeństwo Cudzoziemca z obywatelką polską w chwili aktualnej w sprawie miało charakter jedynie formalny i nie uzasadniało zamieszkiwania Cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Wskazać tutaj należy, iż wbrew twierdzeniom wniosku i skargi, w mieszkaniu przy ul. M. w T., mieszka tylko Cudzoziemiec, natomiast małżonka Cudzoziemca (D.L.) od 2008 r. przebywa w W. (w Polsce bywa okazjonalnie). Dzieci D.L. mieszkają w Polsce. Opiekę nad nimi sprawuje pełnoletni syn żony Cudzoziemca – K.R., oraz teściowa Cudzoziemca. Cudzoziemiec nie sprawuje opieki nad dziećmi małżonki, ani nie pomaga w ich utrzymaniu. Potwierdzają to zeznania K.R. (k. 88 akt organu I instancji). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje ponadto, że Cudzoziemiec przy ul. M. mieszka z N.A. oraz z jej małoletnią córką K. Na fakt, że Cudzoziemca z N.A. łączą zażyłe relacje, wskazują zeznania sąsiadów Cudzoziemca (k. 89-90 akt organu I instancji). Potwierdzają to także wspólne podróże Cudzoziemca z N. A. (k. 132-137 akt organu I instancji). Powyższe ustalenia oparte zostały na wyczerpującym materiale dowodowym (zeznania świadków i Skarżącego). Organ przeprowadził bowiem szerokie postępowanie dowodowe, wskazując przy tym jakie okoliczności uznał za udowodnione oraz jakie ustalenia legły u podstaw wydanej decyzji. Odnosząc się natomiast do argumentacji Cudzoziemca mającej potwierdzić aktualność trwania łączącego go z D.L. małżeństwa, wskazać należy, iż organy admistracyjne w sposób logiczny i czytelny wykazały bezzasadność prezentowanych w tym zakrsie twierdzeń. Przede wszystkim wykazano wzajemną sprzeczność w składanych przez małżonków zeznaniach, odebranych w dniu 4 września 2009 r. Tytułem przykładu wymienić tutaj można, iż małżonkowie wskazywali m.in. odmienne imiona świadków na ich ślubie [Cudziemiec podał “N.iM.", natomiast jego żona “L. [N.] i K.". Cudzoziemiec nie potrafił podać dokładnej daty swojego ślubu podając, iż było to w roku 2004. Na pytanie czym zajmuje się żona zainteresowanego Cudzoziemiec odposiedział, iż: “... pracuje dorowczo, pilnuje osoby starsze", natomiast żona zeznała, iż: “...obecnie nie pracuje, a ostatnio pracowała jako sprzedawca". Wnioskodawca zeznał także, iż w roku 2009 przez 3 miesiące przebywał w R.A. dokąd udał się samochodem, natomiast jego żona stwierdziła, iż odbył On tą podróż samolotem. Nadto wskazywanym przez Cudzoziemca informacjom w zakresie wspólnego zamieszkiwania Cudzoziemca z D.L. i jej dziećmi, przeczą informacje uzyskane od samych dzieci D.L. oraz jej matki w trakcie przeprowadzonych wywiadów środowiskowych. Wyjaśnić także należy, iż organy administracyjne zweryfikowały również autentyczność wniesionego przez Stronę dowodu w postaci oświadczenia, w którym wskazywani przez Cudzoziemca świadkowie potwierdzali, że Cudzoziemiec i Jego małżonka D.L. są im znani od kilku lat jako osoby prowadzące uregulowany tryb życia i pozostający w udanym związku małżeńskim. Wezwani świadkowie pouczeni o odpowiedzialności karnej grożącej im z art. 233 Kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań w większości oświadczyli, że w momencie składania podpisu nie byli świadomi co do treści oświadczenia i nie złożyliby ponownie swojego podpisu pod tak brzmiącym oświadczeniem. Wbrew twierdzeniom Skarżącego zeznania świadków w tym zakresie nie wydają się podyktowane chęcią zaszkodzenia Cudzoziemcowi. Wręcz przeciwnie większość zeznajacych świadków wyjaśniając swoje uprzednie oświadczenie o prawdziwości małżeństwa Cudzoziemca z D.L. wskazywała, iż kierowali się oni chęcią pomocy Cudzoziemcowi. Podkreślić tutaj należy, iż całkoształ szerokiego postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie wskazuje, iż poczynione przez organ ustalenia oparte zostały na wiarygodnych wzajemnie spójnych i nie budzących wątpliwości zeznaniach osób postronnych. Mając na uwadze wskazane powyżej ustalenia faktyczne, w ocenie Sądu organy administracyjne zasadnie uznały, że związek małżeński Cudzoziemca nie uzasadnia jego zamieszkiwania na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Wniosek ten w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest oczywisty i nie budzi żadnych zastrzeżeń Sądu. Stwierdzenie przez organ braku realizacji przesłanki określonej w przepisie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach jest zatem w pełni uzasadnione. Wskazać tutaj jednak należy, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem organu co do rzekomego zawarcia związku małżeńskiego przez Cudzoziemca dla pozoru. Okoliczność ta zdaniem Sądu nie została bowiem wykazana w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Organ w żadnym stopniu nie wykazał takiej okliczności, poprzestając jedynie na stwierdzeniu w uzasadnieniu zaskarżnej decyzji, iż okoliczność ta miała miejsce. Brak było zatem w ocenie Sądu przesłanek do podjęcia zaskrażonego rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o Cudzoziemcach. Okoliczność braku dowodu powoływanego w tym zakresie twierdzenia organu pozostaje jednak bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, a to ze względu na realizację innych określonych ustawą przesłanek uzasadniających zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu rację należało przyznać organowi w zakresie zaistnienia przesłanek określonych w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit a i b. Wskazać tutaj należy, iż w części E.I. złożonego wniosku, Cudzoziemiec jako motyw chęci dalszego zamieszkiwania na terytorium RP wskazywał kontynuajcę starań o wychowanie dzieci D.L. i spełnianie ważnej roli w ich życiu. Informacja ta w świetle zeznań K.R. (syna D. L.) i B.M. (jej matki), nie znajduje swojego potwierdzenia. Matka oraz syn żony Cudzoziemca zgodnie zaprzeczyli aby Cudzoziemiec wykazywał jakiekolwiek zainteresowanie dziećmi D.L. Co więcej sam Skarżący na etapie skargi ustosunkowując się do zaskarżonej decyzji wyjaśnił, iż nie jest ojcem dzieci D. L. i nie ma obowiązku troszczenia się o te dzieci. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, iż wskazywana przez Skarżącego w uzasadnieniu wniosku z dnia 16 lipca 2009 r. okoliczność kontynuacji opieki nad dziećmi D.L., stanowiła informację fałszywą. Zasadnie organy administracyje uznały, iż Wnioskodawca wielokrotnie w toku postępowania wyjaśniającego wprowadzał w błąd organy badające sprawę. Przytoczyć tutaj należy m.in., iż zeznając w dniu 11 sierpnia 2009 r. oraz w dniu 17 lutego 2010 r. Cudzoziemiec oświadczył: “(...) Żona wyjechała do A. miesiąc temu razem z córką (...) Żona była w Polsce ok. 2 miesiące temu przed Bożym Narodzeniem przez 20 dni (...) przyjechała z córką M. (...)", tymczasem małoletnia córka żony Cudzoziemca M. nie opuszczała Polski. Zeznając w dniu 4 września 2009 r. oraz w dniu 6 listopada 2009 r. Cudzoziemiec oświadczył: “Matka żony B. mieszka w T. ul. S. Ostatnio widziałem ja 10 dni temu (...) wiedziała, że jestem osoba bliską D. (...)", jednakże okolicznościom tym zaprzeczyła sama B.M. zeznając, iż nie zna Cudzoziemca i po okazaniu jej zdjęcia stwierdziła, że nigdy go nie widziała. Wreszczcie zeznając w dniu 4 września 2009 r. Cudzoziemiec powoływał się na okoliczność wspólnego zamieszkiwania z żoną D.L. i jej dwójką dzieci pod adresem M. w T., czemu z kolei zaprzeczyły przeprowadzone wywiady środowiskowe. W kontekście powyższych ustaleń organu nie ulega wątpliwości Sądu, iż małżeństwo cudzoziemca z całą pewnością nie jest związkiem uzasadniającym zamieszkiwanie cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Sąd nie ma tutaj wątpliwości co do poczynionych przez organ ustaleń, bowiem wbrew twierdzeniom strony skarżącej zeznania świadków zeznających w sprawie są logiczne, spójne i w pełni ze sobą korespondują. Nadto nie ulega także żadnej wątpliwości, iż Skarżący w złożonym wniosku podał informację fałszywą (opieka nad dziećmi D. L.) oraz wielokrotnie powoływał się w toku prowadzonego postępowania na okoliczności nieprawdzie. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, iż są one bezpodstawne. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń. Strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem art. 107 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera wszystkie wymienione w dyspozycji tego przepisu elementy, m.in.: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera także pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Analiza akt oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wskazuje dowolności w ustaleniach faktycznych, niekorzystnej, pozbawionej logiki rozumowania interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego (poza stwierdzeniem zawarcia małżeństwa dla pozoru co jednak nie ma znaczenia dla oceny sprawy) czy też jak wskazywał skarżący wybiórczego traktowania zgromadzonego materiału dowodowego. W zakresie żądania przez Skarżącego uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wejście w życie ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium RP oraz zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. z 2012 r. Nr 191, poz. 1133), wyjaśnić należy, iż powoływana ustawa pozostaje bez znaczenia dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd związny jest bowiem przedmiotem ocenianego rozstrzygnięcia, które badane jest w oparci o stan faktyczny i przepisy prawa matarialnego obowiązujące w dacie podejmowania przez organ danego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.