V SA/Wa 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. A. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... października 2016 r. nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wraz ze złożoną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, pełnomocnik Skarżącego zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Autor wniosku podniósł, że Skarżący jako osoba rozpoczynająca prowadzenie działalności w formie gospodarstwa rolnego nie był i nie jest w stanie zgromadzić tak znacznych środków na spłatę należności w terminie określonym w decyzji. Podkreślił, iż wszystkie środki uzyskane z tytułu dofinansowania Skarżący przeznaczył na zakup maszyn rolniczych, by móc rozpocząć prowadzenie działalności we wskazanym zakresie. Z uwagi na fazę wstępną prowadzenia tej działalności, Skarżący nie zgromadził kwoty wskazanej w decyzji o zwrocie należności. Skarżący nie uzyskuje praktycznie żadnych dochodów z tytułu prowadzonej działalności, a wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków np. w postaci licytacji zakupionych w ramach pozyskanych środków maszyn rolniczych. W konsekwencji nastąpi upadłość gospodarstwa rolnego prowadzonego przez młodego rolnika, któremu program miał ułatwić start w zakresie prowadzenie działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez Skarżącego twierdzenia odnośnie do wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki - wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżący nie przedstawił swej aktualnej kondycji finansowej. Oczywistą rzeczą jest, że nałożenie kary pieniężnej i obowiązek jej uiszczenia powoduje dolegliwość i uszczupla majątek strony skarżącej, jednak niepoparte dokumentami twierdzenie, iż uszczuplenie to może doprowadzić do upadłości jest niewystarczające. Jak wspomniano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Użyte do opisu przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. Jeśli dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. post. NSA z 6 września 2013 r., II FZ 684/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jego aktualną kondycję finansową oraz potwierdzić możliwość wystąpienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Dodatkowo Sąd zauważa, że rodzaj obowiązku, z jakim wiąże się wydanie zaskarżonego aktu, tj. zwrot nienależnie pobranych środków finansowych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty pieniężnej wskazanej w zaskarżonej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego. Ponadto Sąd podzielając pogląd NSA zawarty w postanowieniu tego sądu z 17 października 2007 r. I OZ 786/07 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) przypomina, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w konkretnej sprawie nie jest związany orzeczeniami zapadłymi w innych, nawet analogicznych sprawach. W związku z powyższym Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.