V SA/Wa 901/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania zwrotu środków wypłaconych w ramach rekompensaty utraconych dochodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2012 Gmina W. wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W uzasadnieniu podniosła, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem na mocy skarżonej decyzji strona została zobowiązana do zapłacenia odsetek w wadliwym terminie i za wadliwy okres wskazany w decyzji. Zdaniem skarżącej, zapłata odsetek stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (w sensie finansowym). Ponadto wskazała, iż wykonanie decyzji w drodze egzekucji administracyjnej spowoduje, iż zarówno wierzyciel jak i gmina będą zobowiązane do poniesienia kosztów opłaty komorniczej i kosztów egzekucyjnych, co z kolei skutkuje – w razie uchylenia zaskarżonej decyzji – nieodwracalnymi skutkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. Ponadto, nie każda strata materialna, stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba, iż wnioskująca strona wskazała jedynie, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże twierdzenia tego w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Nie można uznać za takie, ogólnych twierdzeń dotyczących konieczności zapłaty odsetek, bowiem zapłata z natury wiąże się z uszczupleniem majątku zobowiązanej strony. Istota sprawy sprowadza się natomiast do wykazania, iż w sytuacji majątkowej wnioskującej strony, zapłata określonej kwoty pieniężnej powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, a co więcej szkody znacznej. Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż niebezpieczeństwo takie w jej przypadku realnie zachodzi, nie poparła nadto swoich twierdzeń żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej gminy. To samo dotyczy niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które również nie zostało uprawdopodobnione. W szczególności nie można przyjąć tego stanowiska skarżącej, iż zapłata jakichkolwiek zobowiązań pieniężnych jest stanem nieodwracalnym. Wręcz przeciwnie, rodzaj nałożonego przez zaskarżoną decyzję obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. W przypadku zaś ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04). Niezależnie od wyłuszczonych wyżej powodów zauważyć należy, iż przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie nie jest postępowanie egzekucyjne (we wniosku nie wskazano nawet, czy takie postępowanie jest prowadzone w stosunku do skarżącej strony). Powoduje to, iż Sąd na podstawie powoływanego przepisu p.p.s.a. nie może wstrzymać postępowania egzekucyjnego, bowiem nie jest to postępowanie prowadzone w granicach tej samej sprawy. Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.