V SA/Wa 902/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Asesor WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2007 r. sprawy ze skargi "V." Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej towaru, wymiaru cła oraz określenie wysokości podatku od towarów i usług; I Uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] II Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz ,, V." Sp. z o.o. w W. kwotę 177 zł (sto siedemdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III Stwierdza, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W dniu [...] listopada 2001r. według dokumentu JDA SAD [...] firma "V." Sp. z o. o. w W. dokonała zgłoszenia celnego towaru w postaci oprawy okularowej sprowadzonej z W. od eksportera "V.". Do dokumentów zgłoszenia celnego załączono fakturę handlową numer [...] z dnia 9 października 2001 r. na kwotę 8.00 EUR. Przedmiotowy dokument był podstawą do ustalenia wartości celnej zaimportowanego towaru. Powyższe zgłoszenie celne zostało przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym zgodnie z art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, w związku z czym towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu i określono kwotę wynikającą z długu celnego. Po zwolnieniu przedmiotowego towaru funkcjonariusze Wydziału Kontroli Podmiotów Gospodarczych Izby Celnej Port Lotniczy w W. na podstawie upoważnień do kontroli przeprowadzili w dniach 2002.09.09 -2002.11.30 kontrolę w siedzibie importera "V." spółki z o. o. w W.. Przedmiot i zakres kontroli celnej obejmował zgodność obrotu towarowego z zagranicą z obowiązującymi przepisami, kontrolę dokumentów firmowych, finansowych, księgowych i celnych oraz wszelkie czynności z zakresu dozoru celnego. Z ustaleń pokontrolnych wynikało , że firma "V." Sp. z o.o. dokonuje importu towarów w postaci: oprawek okularowych, szkieł, okularów, soczewek kontaktowych, itp. oraz na podstawie umowy licencyjnej zawartej w dniu [...].09.2001 r. w P. pomiędzy Licencjodawcą -"V." a Licencjobiorcą "V." Sp. z o. o. - ponosi opłaty licencyjne związane z używaniem znaku towarowego. W trakcie kontroli ujawniono ww. Umowę Licencyjną dotyczącą ustaleń co do płatności za używanie chronionego znaku towarowego podpisaną z ww. firmą oraz faktury licencyjne nr: - [...] z dnia 2001.12.17 na kwotę 25.000,00 EUR / za okres rozliczeniowy 2001.10.01 do 2001.12.31/, [...] z dnia 2002.05.14 na kwotę 100.000,00 EUR/za okres rozliczeniowy 2002.01.01 do 2002.12.31. Ponadto ujawniono Umowę o Wyłączności Dostaw Towarów zawartą w dniu [...].09.2001 r w P. z firmą "G.", a "V." Sp. z o. o. Płatności kwot z ujawnionych faktur strona dokonała na rzecz licencjodawcy w dniach: 11.10.2002r. oraz 25.04. 2002r. Organ celny nie był informowany o zawartych umowach licencyjnych i ponoszonymi z tego tytułu opłatami na rzecz licencjodawcy, jak też odpowiednich kwot nie deklarowano w zgłoszeniach celnych i w związku z tym nie zostały doliczone do wartości celnej towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu wg JDA SAD nr jw. Wobec powyższego postanowieniem numer [...] z dnia [...].09.2003r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął postępowanie w stosunku do przedmiotowego zgłoszenia celnego SAD , po czym decyzją nr [...] z dnia [...].02.2004r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej importowanego towaru i wymiaru cła oraz określił należności podatkowe w prawidłowej wysokości. W uzasadnieniu ww. decyzji organ celny I instancji wskazał, że kontrola przeprowadzona w firmie "V." Sp. z o. o. wykazała nieprawidłowości w deklarowaniu wartości celnej importowanych towarów poprzez nie uwzględnienie w niej ponoszonych opłat licencyjnych z tytułu korzystania z zastrzeżonego znaku towarowego na mocy podpisanej umowy licencyjnej. Wskazał również, że opłat licencyjnych wynikających z umów firma "V." Sp. z o. o. nie doliczała do wartości celnej jak też nie zgłosiła tego faktu w momencie gdy uiściła pełną zapłatę za importowany towar. Ujawnione w trakcie kontroli dowody w postaci Umowy Licencyjnej, Umowy o Wyłączności Dostaw Towarów, faktur licencyjnych nr [...], [...] jednoznacznie potwierdzają o opłatach z tytułu udzielonej licencji oraz określają ich wysokość uiszczanych na rzecz Licencjodawcy. Zdaniem organu z powyższego wynika, iż oprócz ceny zapłaconej dostawcy zagranicznemu za towary strona zobowiązana była do ponoszenia kosztów opłat licencyjnych związanych z importowanymi towarami na rzecz licencjodawcy, płaconych na podstawie ww. umowy. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji stwierdził, że niezaprzeczalnym jest, że Spółka "V." dokonując zgłoszenia celnego nie dołączyła pełnej dokumentacji, na podstawie której ustalono by rzeczywistą wartość towaru i dokonano wymiaru cła. Wobec powyższego organ celny ujawnione w trakcie kontroli dowody potraktował jako potwierdzenie istnienia obowiązku świadczenia płatności na rzecz licencjodawcy z tytułu uzyskanej licencji w związku z zawartymi umowami. Pismem z dnia 22.02.2004 r spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego, art. 124 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazała na brak związku pomiędzy ponoszeniem opłat licencyjnych z tytułu posługiwania się w obrocie gospodarczym przez "V." Spółka z o.o. znakami towarowymi "V." i "V- logo" oraz logo "V", a sprzedażą importowanych towarów. Zdaniem strony Umowa Licencyjna z dnia [...] września 1999 r. wskazuje jedynie na wyłączność licencji, co oznacza, iż jedynie "V." Sp. z o.o. będzie korzystać na terenie Polski ze znaku towarowego "V." i logo "V", a nie na pozbawienie możliwości korzystania przez "V." Sp. z o.o. z innych znaków na produktach sprowadzanych z zagranicy lub nabywanych w Polsce na własny rachunek. Licencjodawca nie ingeruje w sposób posługiwania się znakiem i umożliwia na zasadach wyłączności jego umieszczanie /lub nie umieszczanie także na importowanych towarach. Znaki towarowe "V." i "V- logo" oraz logo "V" nie są umieszczane na żadnych importowanych przez "V." Spółka z o.o. towarach. Ponadto dodała, że "V." Sp. z o.o. jest importerem sprzętu sprowadzanego z wielu krajów, a towar ten nie jest oznakowany znakiem towarowym "V.", "V-logo" czy logo "V", gdyż jego producent nie korzysta z tego rodzaju ochrony prawnej. Podkreśliła, że transakcje z eksporterami nie wymagają, w przypadku zakupu sprzętu optycznego, aby z tytułu ich realizacji zostały uiszczone opłaty licencyjne. Strona zawarła również twierdzenia, że Licencjobiorcy nie przyznano prawa do sprzedaży towarów ze znakiem towarowym licencjodawcy, a jedynie ograniczono zakres korzystania ze znaku towarowego "wyłącznie w celu detalicznej sprzedaży Towarów na obszarze Terytorium". Sprowadza się to do oznaczeń punktów sprzedaży (a nie towarów), na co wskazuje zapis 5.3. umowy licencyjnej, zgodnie z którym "Licencjodawca może rozwiązać niniejsza Umowę Licencyjną jeżeli Licencjobiorca przez okres siedmiu lat nie prowadził przynajmniej pięciu sklepów pod nazwą ,,V.". Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2004 r. w części dotyczącej odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzył postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia organ II instancji podkreślił, że ujawnione w wyniku kontroli dokumenty tj. umowa dnia [...].09.2001 r. zawarta między "V." Sp. z o.o. a "V.", umowa dnia [...].09.2001 r. zawarta między "V." Sp. z o. o. a G. oraz faktury dotyczące płatności opłat na wyłączność, jego zdaniem mają wpływ na ustalenie wartości celnej sprowadzonego towaru. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, że z zapisów preambuły umowy zawartej między "V." Sp. z o.o. "Licencjobiorcą", a "V." "Licencjodawca", wynika, iż Licencjodawca jest zarejestrowanym w Polsce właścicielem Znaków Towarowych na obszarze Terytorium oraz że Licencjobiorca wyraża wolę zawarcia z Licencjodawca Umowy Licencyjnej na wyłączne korzystanie ze Znaków Towarowych w Okresie Licencji na obszarze Terytorium, a także iż Licencjodawca wyraża wolę zawarcia niniejszej Umowy z Licencjobiorcą w wyżej określonym celu na warunkach określonych w Umowie Licencyjnej. W związku z powyższym Strony uzgodniły co następuje. Zgodnie z art. 1 ww. umowy Towary to - Wszelkie produkty optyczne, optometryczne i okulistyczne, w tym, okulary słoneczne, oprawki, soczewki, soczewki kontaktowe, roztwory, aparaty słuchowe oraz wszelkie rodzaje akcesoriów związanych z nimi usługami w znaczeniu Klasy 9 i 42 Międzynarodowej Klasyfikacji oraz innej oficjalnej francuskiej, holenderskiej, polskiej i międzynarodowej klasyfikacji produktów i usług oznaczonych Znakami Towarowymi, zgodnie z definicją. Okres Licencji określono na 99 lat od daty wejścia Umowy w życie, Stronami tej umowy są Licencjodawca i Licencjobiorca. Zgodnie z powyższą umową opłaty licencyjne płacone będą rocznie przez Licencjobiorcę na rzecz Licencjodawcy w kwocie 100.000 EUR, bez podatku VAT, jeżeli taki ma zastosowanie. Ustalono także, iż za pierwszy Okres Płatności należne jest tylko 25.000 EUR, bez podatku VAT, jeżeli taki ma zastosowanie. W powyższej Umowie określono, iż znakami Towarowymi są "V." i " V-logo czy" logo "V", zarejestrowane na rzecz Licencjodawcy w Polskiej Organizacji Rejestrującej Prawa Własności Intelektualnej. Art. 2.1 stanowi, iż Licencjodawca przyznaje Licencjobiorcy na Okres Licencji wyłączne prawo z wyłączeniem prawa Licencjodawcy, do korzystania z Nazw Handlowych i Znaków Towarowych na obszarze Terytorium w odniesieniu do sprzedaży detalicznej. Natomiast stosownie do Art.2. 3 Licencjobiorca będzie korzystał ze Znaków Towarowych zgodnie z przepisami dotyczącymi znaków towarowych lub innych przepisów mających zastosowanie na Terytorium do Znaków Towarowych w celu utrzymania praw Licencjodawcy do Znaków Towarowych. Art. 2.4 stanowi, iż Licencjobiorca zgadza się oznaczać Towary w sposób zgodny z przepisami dotyczącymi znaków towarowych i praktyką stosowaną na obszarze Terytorium w zakresie informowania o znakach towarowych i innych spraw dotyczących własności, licencjonowania i nadużywania znaków towarowych. Z tytułu niniejszej licencji, Licencjobiorca zapłaci Licencjodawcy opłaty licencyjne na wskazany przez niego rachunek bankowy oraz Licencjodawca wystawi i prześle Licencjobiorcy fakturę na kwotę Tantiem, jaka ma zostać zapłacona za każdy Okres Płatności, jako warunek uprzedni dokonania zapłaty przez Licencjobiorcę. Faktura na Opłaty licencyjne za pierwszy Okres Płatności zostanie przesłana Licencjobiorcy w grudniu 2001 r. a następne faktury będą przesyłane Licencjobiorcy w maju danego Okresu Płatności (art. 3 1 oraz 3.2) Zgodnie z Art. 5.4 w przypadku rozwiązania niniejszej Umowy Licencyjnej Licencjobiorca zaprzestanie korzystania z nazwy "V." jako swojej nazwy (firmowej) w ciągu sześciu miesięcy od rozwiązania Umowy. Organ odwoławczy podkreślił, że w wyniku kontroli ujawniono również umowę sprzedaży i zakupu udziałów w "V." Spółka z o.o (Spółka) zawartą pomiędzy "V." (Sprzedający) "G." S.A. (Gwarant) i "P." (Kupujący). Zgodnie z Paragrafem 14 przedmiotowej Umowy przez okres do końca roku 2002 Sprzedający zapewnia, że Grupa Sprzedającego będzie kontynuować zaopatrzenie Spółki w te same produkty i na tych samych warunkach jak przed datą Zawarcia Transakcji zgodnie z postanowieniami Umowy w sprawie Dostawy, która stanowi Załącznik 6. Dalej organ wskazał, że w wyniku kontroli ujawniono również Załącznik 6, tj. Umowę o Wyłączności Dostaw Towarów Produktów z dnia 25.09.2001 r., zawartą pomiędzy V. Spółka z o.o.-"Dystrybutorem" a "G." - "Dostawcą". Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, iż istotne znaczenie dla prawidłowości zadeklarowanej wartości celnej towaru ma Umowa o licencję dnia [...].09.2001 r. zawarta między "V." Sp. z o.o. a "V.", faktury dotyczące płatności opłat na wyłączność oraz Umowa z dnia [...].09.2001 r. zawarta między "V." Sp. z o. o. a G., a także umowa sprzedaży i zakupu udziałów w V. Spółka z o.o zawarta pomiędzy V. i P. Następnie organ wskazał, że dokonując przedmiotowego zgłoszenia celnego Strona nie dopełniła ciążących na niej obowiązków i nie poinformowała organów celnych o świadczonych opłatach z tytułu Umowy Licencyjnej z dnia [...].09.2001 r. oraz wystawionej na jej podstawie faktur dotyczących płatności opłat na wyłączność, które w ocenie organów celnych mają wpływ na ustalenie wartości celnej sprowadzonego towaru. Powyższe, zdaniem organu, prowadzi do stwierdzenia, że Strona zataiła przed organami celnymi w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego istnienie ww. dokumentów. Konsekwencją podpisania umowy na wyłączność winno być bezwzględne przedstawienie jej organowi celnemu w dniu zgłoszenia celnego zgodnie z art. 64 ustawy Kodeks celny. Ponieważ Strona w chwili zgłoszenia celnego nie zadeklarowała zobowiązania do poniesienia opłat licencyjnych organ celny uznał, iż przepisy regulujące procedurę dopuszczenia do obrotu, jaką został objęty towar zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe i niekompletne dane. W dalszej części decyzji organ stwierdził, że z analizy umowy licencyjnej wynika powiązanie między poniesieniem opłat licencyjnych, a importem towarów. Zdaniem organu II instancji poruszany przez Stronę fakt, iż brak jest istnienia warunku sprzedaży w odniesieniu do przedmiotowego towaru, nie znajduje poparcia w materiale dowodowym. Dyrektor Izby Celnej w W. zaznaczył, że organy celne stoją na stanowisku, iż regulacje prawne dotyczące opłat licencyjnych, które kupujący musi zapłacić jako warunek sprzedaży towarów, odnoszą się także do opłat licencyjnych, które kupujący, na podstawie umowy licencyjnej lub umowy sprzedaży jest zobowiązany zapłacić jako warunek sprzedaży przy nabywaniu towarów od sprzedających , którzy nie są właścicielami znaków towarowych. Zdaniem organu pozbawienie polskiej strony możliwości używania znaku towarowego oznaczałoby faktyczne uniemożliwienie zakupu, a następnie odsprzedaży przedmiotowego towaru. W przedmiotowej sprawie poniesienie opłaty licencyjnej było warunkiem uzyskania prawa do znaku towarowego i dalszego dysponowania przedmiotowym towarem. Potwierdzają to zdaniem organu postanowienia umowy licencyjnej. W przedmiotowej sprawie firma V. jest eksporterem towaru (stroną umowy kupna - sprzedaży). Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż do zaistnienia przesłanek określonych w przepisie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, w szczególności co do charakteru opłat jako warunku sprzedaży, nie jest konieczne aby uprawnionym do opłat oraz sprzedawcą towarów, z którymi związane są opłaty licencyjne był ten sam podmiot. Dalej organ odwoławczy podkreślił, iż doliczenie opłaty licencyjnej do wartości celnej towaru nie jest uzależnione od posiadania przez importera wyłącznej licencji na posługiwanie się znakiem towarowym. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W., istotne jest to, iż sprowadzane przez Spółkę towary są sprzedawane pod znakiem firmowym licencjodawcy. Uiszczenie zaś opłaty licencyjnej przez stanowi warunek zgodnego z prawem uzyskania prawa do dysponowania towarem licencjonowanym. W świetle powyższego- zdaniem organu- należy uznać, iż opłata licencyjna uiszczana na rzecz licencjodawcy odnosi się do importowanego towaru i stanowi warunek jego sprzedaży w związku z tym winna zostać wliczona do wartości celnej towaru stosownie do art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego. Następnie Dyrektor Izby Celnej wskazał, że jeżeli Strona sprowadza towar licencjonowany i sprzedaje go ze znakiem firmowym licencjodawcy (tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie) opłata licencyjna stanowi warunek sprzedaży i winna zostać wliczona do wartości celnej towaru. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniem zawartym w odwołaniu, zobowiązanie do uiszczenia opłat licencyjnych istniało w momencie zgłoszenia celnego. Wynikało bowiem z umowy licencyjnej. Wystawiana faktura dotycząca opłat licencyjnych stanowiła jedynie potwierdzenie zobowiązania wynikającego z tej umowy. Okoliczność uiszczenia opłat licencyjnych po odprawie celnej nie ma w tej sytuacji znaczenia. Przepis art.30 § 1 pkt 3 w związku z art.23 § 9 Kodeksu celnego obejmuje bowiem wszystkie płatności dokonane oraz takie które muszą być dokonane jako warunek sprzedaży, a więc także i takie, których termin płatności przypada po odprawie celnej. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 8 stycznia 2007 r. "V." Sp. z o. o. w W. wniosła o: 1. uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...].12.2006 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...] z dnia [...] 02.2004 r., ze względu na naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: ­ naruszenie art. 30 § 1 pkt 3) ustawy - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), gdyż organ celny bezpodstawnie uznał, iż do wartości celnej za towar sprowadzany z zagranicy przez "V." Sp. z o.o. (obecnie "V." Spółka z o.o.) należy doliczyć opłaty licencyjne, nie dotyczące importowanych towarów, ­ naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie ustosunkował się do argumentacji przedstawionej przez Spółkę w wyjaśnieniach, przyjmując za przedmiot rozważań błędnie ustalony stan faktyczny, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń, pomijając powszechnie obowiązującą wykładnię pojęcia "wartości celnej towarów,, wskazaną w powołanych przez stronę wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, ­ naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ w sposób wyczerpujący nie ustosunkował się do zebranego materiału w sprawie, co doprowadziło do sformułowania błędnych wniosków o nie dopełnieniu przez Spółkę obowiązków celno - podatkowych, ­ naruszenie art. 125 Ordynacji podatkowej, gdyż organ prowadząc postępowanie odwoławcze przez okres 33 miesięcy, tj. od marca 2004 r. do grudnia 2006 r. naruszył zasadę szybkości postępowania. 2. zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca wyjaśniła, że w trakcie postępowania prowadzonego przed organami celnymi obu instancji jednoznacznie oświadczyła, że importowany towar nie jest oznakowany znakiem towarowym "V.", "V" czy logo "V". " Strona jest importerem sprzętu optycznego sprowadzanego z wielu krajów: Tajlandia, Irlandia, Meksyk, Japonia, Wielka Brytania, USA, Korea Południowa, Chiny, Włochy, Francja, Hiszpania, Hong Kong, Chorwacja, Holandia, Niemcy. Towar ten jest sprzedawany przez różne spółki niezależne od "V." sp. z o.o. czy "V." na zasadach rynkowych. Dalej skarżąca podkreśliła, że w salonach "V." sprzedawany jest zarówno towar firmowy odpowiednio oznakowany (znak towarowy odmienny od "V.", "V "), jak i sprzęt nie-firmowy (nie oznaczony w sposób odróżniający jego wytwórcę). W tym drugim przypadku nie istnieje konieczność posługiwania się znakiem towarowym, a towar taki z samego założenia jest tańszy o wartość licencji. Zakup w salonie "V." nie wskazuje na jakość sprzedawanych towarów, których wybór nie jest uzależniony od spełnienia szczególnych warunków, oprócz powszechnie wymaganych norm produkcji. Zatem klient nabywa towar, w przeważającej mierze znając jego producenta, którym nie jest Licencjodawca ("V."). Tym samym wprowadzanie na rynku polskim do obrotu towarów importowanych przez Spółkę- zdaniem skarżącej - nie wpływa na renomę firmy Licencjodawcy i nie ma znaczenia dla ich wartości, określanej poprzez znak towarowy producenta (umieszczony na produkcie sprzedawanym w salonie), a nie znak "V." czy "V ". Ponadto strona skarżąca podkreśliła, iż transakcje z eksporterami nie wymagają, w przypadku zakupu sprzętu optycznego, aby z tytułu ich realizacji zostały uiszczone opłaty licencyjne z tytułu umowy licencyjnej zawartej z "V.". Nie istnieje zatem możliwość przypisania wartości znaku towarowego "V." do wyrobów nie produkowanych przez tego przedsiębiorcę, gdyż pozostaje to w sprzeczności z samą definicją ustawową "znaku towarowego" (ochrona wyrobów danego przedsiębiorcy). Opłata ponoszona na rzecz licencjodawcy nie jest warunkiem legalnego wprowadzania na polski obszar celny sprzętu optycznego, a zatem nie stanowi składowej jego wartości celnej. Nie ma też wpływu na cenę towaru sprzedawanego w Polsce, którą określa "markowość" jego wytwórcy, a nie nazwa salonu "V.". Licencjodawca nie ma wpływu na jakość towarów sprzedawanych w salonach "V.". Licencjobiorcy nie przyznano bowiem jak podkreślone zostało, prawa do sprzedaży towarów ze znakiem towarowym licencjodawcy, a jedynie ograniczono zakres korzystania ze znaku towarowego "wyłącznie w celu detalicznej sprzedaży Towarów na obszarze Terytorium". Sprowadza się to do oznaczeń punktów sprzedaży (a nie towarów), na co wskazuje zapis 5.3. umowy licencyjnej, zgodnie z którym "Licencjodawca może rozwiązać niniejszą Umowę Licencyjną jeżeli Licencjobiorca przez okres siedmiu lat nie prowadził przynajmniej pięciu sklepów pod nazwą "V.". Zamieszczenie na witrynie sklepu znaku towarowego "V." lub logo "V" nie wskazuje na producenta towarów sprzedawanych w salonie, a tym samym nie wpływa na ocenę jego jakości i cenę. Tym samym-zdaniem skarżącej- bezprzedmiotowe jest powoływanie się przez Dyrektora Izby Celnej w skarżonej decyzji na opinię 4.10 i 4.11 Technicznego Komitetu Ustalania Wysokości Celnej, które odnoszą się do umieszczenia znaku firmowego na odzieży sportowej oraz posługiwania się znakiem firmowym, który nawiązuje do pewnego komiksu. Dalej skarżąca wskazała, iż w uzasadnieniu skarżonej decyzji nie ustosunkowano się w żaden sposób do powołanej w odwołaniu regulacji rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. – Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. 99, nr 80, poz. 908), która w pełni odnosi się do rozpatrywanego stanu faktycznego. Następnie podkreśliła, że Dyrektor Izby Celnej pominął fakt, że umowa licencyjna z dnia [...] września 1999 r. wskazuje jedynie na wyłączność licencji, co oznacza, iż jedynie "V." Sp. z o.o. będzie korzystać na terenie Polski ze znaku towarowego "V." i logo "V", a nie na pozbawienie możliwości korzystania przez "V." Sp. z o.o. z innych znaków na produktach sprowadzanych z zagranicy lub nabywanych w Polsce na własny rachunek. Licencjodawca nie ingeruje w sposób posługiwania się znakiem i umożliwia na zasadach wyłączności jego umieszczanie /lub nie umieszczanie także na importowanych towarach. Skarżąca podniosła również, że wbrew twierdzeniom skarżonej decyzji pozbawienie używania znaku towarowego "V." i "V- logo" oraz logo "V" nie oznaczałoby jak błędnie zakłada organ celny "faktycznie uniemożliwienie zakupu a następnie odsprzedaży przedmiotowego towaru." "V." Spółka z o. o. mogłaby nabywać a następnie odsprzedawać towary w salonach optycznych, niezależnie od sposobu oznakowania tych salonów. Strona wskazała, że organ podatkowy nie dostrzega, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dwiema niezależnymi transakcjami: transakcja pierwsza: sprzedaż towarów przez przedsiębiorstwa zagraniczne lub krajowe na zasadach rynkowych (w tym jako jeden z dostawców G.) oraz transakcja druga: umowa licencyjna, pozwalająca na niezależne od rodzaju zakupionego towaru i miejsce jego pochodzenia, posługiwanie się przez "V." Sp. z o. o. znakiem towarowym "V." i "V " oraz logo "V" w ramach prowadzonej działalności gospodarczej; umowa zawarta z innym niż eksporterzy towarów podmiotem – "V.". Z powyższego wynika, że nie istnieje związek pomiędzy licencją na znak towarowy "V." i "V " oraz logo "V" , a importem towarów do Polski przez "V." Sp. z o.o. Tym samym ponoszenie opłat licencyjnych nie jest warunkiem importu towarów na rynku polskim. Skarżąca zarzuciła ponadto organowi to, że postępowanie odwoławcze prowadził przez okres 33 miesięcy, tj. od marca 2004 r. do grudnia 2006 r. Zdaniem strony skarżącej w niniejszej sprawie, przyczyną zwłoki w rozpoznaniu sprawy nie jest skomplikowany charakter sprawy, konieczność przeprowadzenia dowodów itp., ale jedynie duża liczba odwołań, które musi rozpoznać organ. Są to - zdaniem skarżącej- okoliczności leżące wyłącznie po stronie organu. Natomiast na organie ciąży obowiązek, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, takiej organizacji pracy, aby postępowanie przebiegało szybko i sprawnie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd uznaje skargę za uzasadnioną podzielając zarzuty w niej zawarte , a dotyczące zmiany określenia wartości celnej przedmiotowego towaru, Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonej decyzji i ustosunkowaniem się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z treścią art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne – jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, do spraw dotyczących długu celnego stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie zatem do zacytowanej normy przejściowej zawartej w powyższym przepisie, w rozpatrywanej sprawie, w której dług celny powstał w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. [...] listopada 2001 r., zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu celnego. W podstawie materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia wskazano przepisy art. 23 § 1 i § 9, art. 30 § 1 pkt 3 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego. W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie zaś do zasady przewidzianej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. Zgodnie z art. 23 § 9 Kodeksu celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty bezpośrednio lub pośrednio. Przepis art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego stanowi zaś, iż w celu określania wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Z przepisu tego wynika, że wymienione w nim należności, w tym opłaty licencyjne, stanowią element wartości celnej, jeżeli spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki : po pierwsze musi być umowa sprzedaży , po drugie - opłata licencyjna musi odnosić się do importowanego towaru, a po trzecie uiszczenie opłaty licencyjnej musi stanowić warunek sprzedaży tego towaru. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ów warunek oznacza konieczną przesłankę uzależniającą nabycie przez importera towaru będącego przedmiotem zgłoszenia celnego. O tak rozumianym warunku sprzedaży świadczy związek pomiędzy importowanym towarem, a opłatami licencyjnymi, polegający na tym, że bez bezpośredniego lub pośredniego zapłacenia tych opłat podmiot zagraniczny nie sprzedałby towaru importerowi. Ustalenie zaś czy w konkretnej sprawie związek taki zachodzi winno być dokonane na podstawie treści zobowiązań łączących importera z jego zagranicznym kontrahentem, dotyczących sprzedaży importowanego towaru (wyrok NSA, sygn. akt I GSK 374/05, niepubl.). Warto w tym miejscu wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 września 2004 r. sygn. akt GSK 377/04 (ONSA i wsa 2005/1/22), dokonując wykładni pojęcia "warunku sprzedaży", o którym mowa w przywołanym art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, zwrócił uwagę, że przepis ten pozostaje w ścisłym związku z przytoczonym powyżej art. 23 Kodeksu celnego, określającym pojęcie wartości celnej towaru i wiążącym wartość celną towaru z jego ceną – faktycznie zapłaconą lub należną. NSA stwierdził, że zasadne i usprawiedliwione jest wliczanie do ceny importowanego towaru tylko takich należności (w tym wymienionych w art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego), które znajdują ekwiwalent w towarze. Podzielając w całości ten pogląd, należy podkreślić, iż obowiązek uiszczenia opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru w rozumieniu - zastosowanego w niniejszej sprawie - art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, w sytuacji gdy "opłata stanowi należność za korzystanie z praw ucieleśnionych w tym towarze". Kwestii interpretacji art. 30 par 1 pkt 3 Kodeksu celnego dotyczy również jedno z ostatnio publikowanych orzeczeń NSA- wyrok z 19 grudnia 2006r. sygn. akt I GSK 1107/0 ( ONSA i wsa Nr 4( 19) 2007) , zgodnie z którym warunek, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie nie musi być wyraźnie i wprost sformułowany przez sprzedawcę. Wystarczy, że pomiędzy sprzedażą importowanych towarów, a opłaceniem opłat licencyjnych zachodzi zależność wyrażająca się w tym , że bez uiszczenia opłat licencyjnych sprzedaż towaru nie byłaby z pewnych względów , w tym prawnych dopuszczalna lub możliwa. Istotą prawa ochronnego na znak towarowy jest prawo wyłącznego używania znaku między innymi do oznaczania określonych towarów lub usług na określonym terytorium. W świetle powyższego Sąd zauważa, iż w niniejszej sprawie w toku kontroli celnej ujawniono Wyłączną Umowę Licencyjną z dnia [...] września 2001 r. Z preambuły tejże umowy wynika, iż Licencjodawca V. spółka z o.o. działająca zgodnie z prawem angielskim i walijskim jest zarejestrowanym w Polsce właścicielem znaków towarowych "V.", "V Logo" i logo 'V"., a także, że (art 2.1. umowy) Licencjodawca przyznaje Licencjobiorcy V. Sp. z o.o. wyłączne prawo do korzystania z Nazw Handlowych i Znaków Towarowych w odniesieniu do sprzedaży detalicznej Towarów (wg definicji: wszelkie produkty optyczne, optometryczne i okulistyczne, w tym okulary, okulary słoneczne oprawki, soczewki kontaktowe, roztwory, aparaty słuchowe oraz wszelkie akcesoria związane z produktami optycznymi i związane z nimi usługi). Okres licencji ustalony został na 99 lat od daty wejścia umowy w życie. W ramach zapłaty za prawa przyznane na podstawie niniejszej umowy Licencjobiorca zobowiązuje się zapłacić Licencjodawcy opłatę licencyjną ustaloną roczniena kwotę 100.000 EUR. bez podatku VAT ( z tym, że za pierwszy okres płatności kwotę ustalono na 25.000 EUR.) Z kolei zgodnie z art. 2.3 umowy Licencjobiorca będzie korzystał ze Znaków Towarowych zgodnie z przepisami dotyczącymi znaków towarowych lub innych przepisów lub innych przepisów mających zastosowanie na obszarze Terytorium ( Polski) do Znaków Towarowych w celu utrzymania praw Licencjodawcy do Znaków Towarowych. Licencjobiorca zgadza się oznaczać Towary w sposób zgodny z przepisami dotyczącymi znaków towarowych i praktyką stosowaną na obszarze Terytorium w zakresie informowania o znakach towarowych i innych spraw dotyczących własności, licencjonowania i nadużywania znaków towarowych ( art 2. 4 umowy). W przepisach dotyczących możliwości rozwiązania umowy przewidziano prawo Licencjodawcy do rozwiązania umowy jeżeli Licencjobiorca przez okres siedmiu lat nie prowadził przynajmniej 5 sklepów pod nazwą " V." (art 5.3 ). Analiza powyższej umowy wraz z ujawnionymi fakturami dotyczącymi płatności opłat na wyłączność wraz z umową zawartą w dniu [...]. 09. 2001r. między skarżącą (jako Dystrybutorem), a "G." (Dostawcą) i umową zakupu udziałów w spółce skarżącej przez P. mają w ocenie organów celnych istotne znaczenie dla prawidłowości zadeklarowanej wartości celnej importowanego towaru. Zdaniem organów celnych dokonując przedmiotowego zgłoszenia celnego strona nie dopełniła ciążących na niej obowiązków i nie poinformowała organów celnych o świadczonych opłatach z tytułu Umowy Licencyjnej z dnia [...] września 2001 oraz wystawionej na jej podstawie fakturze nr [...] z dnia 17 grudnia 2001 r. na kwotę 25.000 EUR. Jak przyjęły organy celne obu instancji w rozpoznawanej sprawie istotne jest to, iż sprowadzone przez spółkę towary są sprzedawane pod znakiem firmowym licencjodawcy. Uiszczenie zaś opłaty licencyjnej przez skarżącą stanowi warunek zgodnego z prawem uzyskania prawa do dysponowania towarem licencjonowanym. Z powyższym stanowiskiem w świetle zebranych w sprawie dowodów i zarzutów podniesionych w skardze nie sposób się zgodzić. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest po pierwsze ustalenie, czy towar sprowadzony przez spółkę jest towarem licencjonowanym i sprzedawanym ze znakiem firmowym licencjodawcy , a tym samym czy zawarta przez strony umowa licencyjna dotyczy posługiwania się znakiem towarowym w odniesieniu do towarów czy usług bądź innych czynności typu know-how, a jeżeli towarów czy opłata licencyjna stanowi warunek ich sprzedaży przez zagranicznego kontrahenta. W toku postępowania administracyjnego oraz w skardze spółka zarzuciła, że importowany przez nią towar nie jest sprowadzany pod znakiem towarowym "V." , "V", czy logo "V" i pod tymi znakami spółka żadnego towaru optycznego nie sprzedaje. Spółka jest importerem sprzętu optycznego sprowadzanego z wielu krajów . Towar ten jest sprzedawany przez różnych sprzedawców niezależnych od skarżącej na zasadach rynkowych. Dodała, że wprowadzane do sprzedaży detalicznej towary ze znakami firmowymi różnych producentów podlegają opłatom licencyjnym na podstawie odrębnych umów zawartych z właścicielami znaków towarowych , zaś towar nie oznaczony w sposób odróżniający jego wytwórcę nie wymaga posługiwania się znakiem towarowym "V." , "V." ,czy logo "V" . Jest po prostu tańszy o licencję. Powyższa kwestia uszła uwadze organów orzekających, które interpretując umowę licencyjną nie dokonały ustaleń w powyższym zakresie przyjmując jednoznacznie, iż umowa licencyjna przyznała skarżącej prawo do sprzedaży towarów ze znakiem towarowym licencjodawcy i w taki sposób umowa jest realizowana w sytuacji gdy z treści umowy wynika prawo do korzystania z Nazw Handlowych i Znaków Towarowych w odniesieniu do sprzedaży detalicznej Towarów (Art 2.1 umowy), co w ocenie spółki de facto sprowadza się do oznaczeń punktów sprzedaży - salonów sklepowych (a nie towarów), na co wskazuje jej zdaniem treść art. 5. 3 umowy o możliwości rozwiązania umowy licencyjnej w sytuacji, gdy licencjobiorca przez okres siedmiu lat nie prowadził przynajmniej 5 sklepów pod nazwą "V.". Prawo do znaku handlowego niesie za sobą określoną wartość ekonomiczną. Wyznacznikiem wartości towaru jest bowiem znak towarowy, co jest związane z określoną marką dotyczącą jakości produktów wprowadzanych na rynek. Zatem opłata licencyjna ponoszona w takiej sytuacji przez importera winna stanowić należność za korzystanie z praw ucieleśnionych w sprowadzanym towarze. Skoro nie zostało bezspornie ustalone, że sprowadzony w sprawie towar został opatrzony znakami handlowymi licencjodawcy, a spółka wręcz zaprzecza by jakikolwiek towar sprzedawany był z tymi znakami nie można ustalić, by istniał związek ponoszonej opłaty licencyjnej z importowanym towarem. Uzyskanie prawa do dysponowania towarem nie wymagało również uiszczenia opłaty licencyjnej na rzecz właściciela znaku towarowego jak błędnie przyjęły organy celne. Sąd zgadza się z poglądem, iż nie każda opłata licencyjna podlega doliczeniu do wartości celnej sprowadzonego towaru, a jedynie taka, która warunkuje sprzedaż towaru importerowi, albowiem art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego nie wprowadza "mechanizmu automatycznego wliczenia opłaty licencyjnej do wartości celnej towaru". Tak samo słuszny jest pogląd organu, iż do zaistnienia przesłanek z art. 30 par 1 pkt 3 Kodeksu celnego, w szczególności co do charakteru opłat, jako warunku sprzedaży nie jest konieczne, aby uprawnionym do opłat oraz sprzedawcą towarów, z którymi związane są opłaty licencyjne był ten sam podmiot. W przedmiotowej sprawie eksporterem towaru - oprawy okularowej metalowej - objętej przedmiotowym dokumentem SAD była firma V. z W. Skarżąca słusznie podniosła, że organy celne nie wykazały, iż między sprzedażą importowanego towaru ,a opłaceniem opłaty licencyjnej zachodzi zależność wyrażająca się tym, że bez uiszczenia opłaty licencyjnej sprzedaż towaru nie byłaby z pewnych względów, w tym prawnych dopuszczalna lub możliwa. Skarżąca mogła bowiem kupić przedmiotową oprawę okularową bez ponoszenia opłaty licencyjnej za używanie znaku towarowego skoro towar ten nie był sprzedany ze znakiem towarowym "V. " V", czy logo "V " zarejestrowanymi na rzecz firmy V. Tym samym zarzut skarżącej dotyczący błędnej interpretacji art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego jest w ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych na jego podstawie przez organy celne ustaleń uzasadniony. Ponadto Sąd zauważa, iż skoro z przeprowadzonego przez organy celne postępowania również nie wynika , by importer objętego przedmiotowym dokumentem SAD towaru spółka "V." była objęta umową z dnia [...] września 2001r. o Wyłączności Dostaw Towarów i Produktów, powołanie przez organy celne warunków tego porozumienia dla ustalenia zasadności obciążenia strony opłatą licencyjnej przy ustaleniu wartości celnej sprowadzonego towaru jest bezprzedmiotowe. Podobnie jak powołanie się przez organ odwoławczy na opinię 4.10 i 4.11 Technicznego Komitetu Ustalania wartości Celnej , które odnoszą się do umieszczania znaku firmowego na odzieży i posługiwania się tym znakiem . Za wzruszeniem zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia wartości celnej przemawiają również podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego bez ustosunkowania się do argumentacji przedstawionej przez spółkę , co w konsekwencji doprowadziło do błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy poprzez błędną interpretację postanowień ujawnionej Umowy oraz wydaniem błędnych decyzji. Powyższe naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej należy uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, zasadnie podniesiony przez skarżącą zarzut przewlekłości postępowania jakiej dopuścił się organ odwoławczy prowadząc ze zbędną zwłoką ponad dwa i pół roku postępowanie odwoławcze, w sytuacji gdy zobligowany art. 139 par 3 Ordynacji podatkowej winien był załatwić sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania . W konsekwencji powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w tej części, jaka dotyczy utrzymania w mocy decyzji organu I Instancji jednocześnie orzekając, na podstawie art. 152 p.p.s.a., iż zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w łącznej kwocie 77zł orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a oraz par 6 pkt1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ... ( Dz..U.Nr 163 poz.1349 ze zm.).