V SA/Wa 902/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] w S. sp. z o.o. w S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania oddala skargę. W dniu (...) września 2009 r. pomiędzy Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej "PARP"), a P. w S. Sp. z o.o. (dalej "Skarżąca", "Beneficjent", "Strona" lub "Zamawiający") zawarta została umowa o dofinansowanie nr (...) realizacji projektu "Budowa i uruchamianie nowych obiektów P. w S." w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej, 2007-2013, Działanie 1.3 Wspieranie innowacji. W terminie od (...) sierpnia 2015 r. do (...) września 2016 r. PARP przeprowadziła kontrolę doraźną projektu dotyczącą prawidłowości udzielenia zamówienia publicznego na "Dostawę wraz z montażem fabrycznie nowego wyposażenia specjalistycznego - aparatury naukowo badawczej dla laboratorium – K." w obiekcie P. w S. Sp. z o.o." W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie art. 29 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.) - dalej: p.z.p., poprzez ograniczenie kręgu podmiotów mogących złożyć niepodlegające odrzuceniu oferty, bowiem opis przedmiotu zamówienia zawierał sformułowania wskazujące, że część produktów mogła pochodzić tylko od Firmy G.. Wobec powyższego PARP - na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077) - dalej u.f.p. - wezwała Beneficjenta do zwrotu 985.296,20 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej (pismo z (...) listopada 2016 r.). Z uwagi na fakt, że Skarżąca nie zwróciła wskazanych środków, decyzją z (...) września 2017 r., nr (...) PARP określiła przypadająca do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 667.586,31 zł wraz z odsetkami. Od powyższej decyzji Beneficjent złożył odwołanie. Decyzją z (...) marca 2018 r., nr (...) Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej również jako: organ) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji przychylił się do stanowiska PARP, że opis wymogów dotyczący przedmiotu zamówienia został przygotowany w sposób niewłaściwy, ponieważ wskazane kryteria umożliwiały dostawę sprzętu tylko jednego producenta, a postawione wymogi nie były uzasadnione zakresem świadczonych przez Beneficjenta usług. Wskazując na wyniki kontroli przeprowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne, Urząd Zamówień Publicznych oraz PARP, organ zaznaczył, że podane przez Zamawiającego parametry techniczne odnoszące się do symulatorów wskazywały na specjalistyczne produkty firmy G., podczas gdy dopuszczenie innych rozwiązań, między innymi proponowanych przez M. Sp. z o.o. oraz L. Sp. z o.o. było możliwe bez uszczerbku dla procesów dydaktycznych. Zdaniem organu, powyższe działanie Skarżącej polegające na faworyzowaniu konkretnych rozwiązań, a przez to i wykonawcy oferującego te rozwiązania, świadczy o nierównym traktowaniu wykonawców i naruszeniu zasady uczciwej konkurencji. Następnie wskazano, że Skarżąca żądała, by potencjalni wykonawcy wykazali wymagane doświadczenie, w okresie krótszym aniżeli wskazany w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz.U. z 2013 r., poz. 231). Wyjaśniono, że skrócenie okresu, w jakim wykonawca miał wykazać swoje doświadczenie (tj. dostawy sprzętu medycznego, jego instalację i uruchomienie) mogło wpłynąć na ograniczenie kręgu podmiotów zainteresowanych realizacją zamówienia. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że w prowadzonym przez Skarżącą postępowaniu o udzielenie zamówienia miały miejsce "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L 210 z 31.07.2006 r., s. 25, z późn. zm ), dalej – rozporządzenie 1083/2006, z czym wiąże się konieczność nałożenia na Skarżącą korekty finansowej. Jednocześnie wyjaśniono, że wysokość korekty została ustalona w oparciu o Taryfikator, tj. zalecenia Ministra Rozwoju Regionalnego zawarte w dokumencie "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (dalej – taryfikator). Skarżąca nie zgodziła się z opisaną decyzją i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r, poz. 2096 ze zm.) – dalej: k.p.a. poprzez zaniechanie dopełnienia obowiązku dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie należytej oceny charakteru i faktycznych skutków naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych, jakiego, zdaniem instytucji zarządzającej dopuściła się Skarżąca, a w szczególności brak należytego udowodnienia przesłanek warunkujących nałożenie na Skarżącą korekty finansowej, 2) art. 84 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez bezzasadne niedopuszczenie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 3) naruszenie art. 98 ust. 2. w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 poprzez nieuzasadnione uznanie, że stwierdzone naruszenie jest naruszeniem, które spowodowało lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, w drodze finansowania z budżetu ogólnego nieuzasadnionego wydatku, w sytuacji gdy organ był zobowiązany do uprzedniej dokładnej oceny charakteru i skutków stwierdzonego naruszenia, w szczególności stwierdzenia, czy naruszenie to może spowodować szkodę finansową w budżecie ogólnym UE, a zatem, czy jest "nieprawidłowością" w rozumieniu powołanego przepisu, jednak w realiach niniejszej sprawy takiej oceny zaniechał, koncentrując się tylko na wykazaniu, że naruszenie miało miejsce, bez dokładnego zbadania jego charakteru i rzeczywistych skutków finansowych, 4) naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez niezasadne żądanie od Skarżącej zwrotu części udzielonego dofinansowania w sytuacji, gdy działania odwołującego nie dawały, w świetle powszechnie obowiązujących przepisów prawa Unii Europejskiej oraz prawa polskiego oraz umowy zawartej przez strony, podstawy do zastosowania wobec niego takiej sankcji. Skarżącą zarzuciła, że orzekające w sprawie organy nie przeprowadził żadnych dowodów i analizy w kierunku ustalenia uzasadnionych potrzeb Zamawiającego, które uzasadniałyby zakwestionowany w toku kontroli doraźnej realizacji projektu, opis przedmiotu zamówienia dotyczący symulatora pacjenta I i IV, nie poczynił żadnych ustaleń, co do ustalenia czy istnieją przesłanki przemawiające na korzyść Beneficjenta. Następnie wskazano, że nałożenie korekty finansowej powinno być poprzedzone wnikliwą analiza konkretnego przypadku i wykazaniem, że dane naruszenie przepisów prawa zamówień publicznych mogło skutkować realną możliwością doprowadzenia do uszczuplenia środków europejskich, tj. że wystąpiła sytuacja, w której uchybienia leżące po stronie Zamawiającego doprowadziły do poniesienia wydatku w wysokości wyższej niż koniecznej. W ocenie Skarżącej, organ nie wykazał należycie, że zarzucane naruszenia przepisów pzp przedkładały się na ryzyko, co najmniej potencjalnej szkody. Odpowiadając na skargę, Minister Inwestycji i Rozwoju wystąpił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.". Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Skarżąca udzieliła zamówienia publicznego na "Dostawę wraz z montażem fabrycznie nowego wyposażenia specjalistycznego - aparatury naukowo badawczej dla laboratorium – K. w obiekcie P. Sp. z o.o.". Zgodnie z art. 7 ust.1 p.z.p. zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców. Jednocześnie zgodnie z ówcześnie obowiązującym brzmieniem art. 29 ust. 2 p.z.p. przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy opisu przedmiotu zamówienia stanowiącego załącznik nr 1 do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, Zamawiający jako wymagane parametry w odniesieniu do symulatora pacjenta IV oraz symulatora pacjenta I wskazał, mi.in: - możliwość używania ogólnodostępnego sprzętu medycznego do pracy z symulatorem monitorów funkcji życiowych pulsoksymetrów (...), - możliwość monitorowania SpO2 przy użyciu dowolnego pulsoksymetru lub kardiomonitora z opcją pulsoksymetrii (...) a także podstawowe funkcjonalności oprogramowania: obrazowanie 3D modelu symulatora (możliwość obracania i powiększania modelu, możliwość obrazowania modelu bez skóry). Powyższe zapisy organ uznał za naruszające art. 29 ust. 2 i 7 ust. 1 p.z.p. poprzez ograniczenie kręgu podmiotów mogących złożyć ofertę z zachowaniem szeroko rozumianej zasady konkurencyjności. Określone bowiem przez Skarżącą wymogi dla sprzętu (symulator IV i I), tj. pomiar saturacji przy użyciu pulsoksymetru klinicznego (symulator IV) oraz oprogramowanie do sterowania symulatorem na podstawie modelu 3D (symulator I), przy jednoczesnym braku możliwości zastosowania rozwiązań równoważnych, wskazywały na produkty firmy G.. Tylko ten jeden producent oferował fantomy (symulatory), które w dniu otwarcia ofert posiadały: funkcjonalność dotyczącą pulsoksymetru klinicznego oraz oprogramowanie do sterowania symulatorem na podstawie modelu 3 D. W tym miejscu wskazać należy na wyniki przeprowadzonej w dniach od (...) grudnia 2014 r. do (...) lutego 2015 r. kontroli CBA dotyczącej procedur podejmowania i realizacji decyzji związanych z udzieleniem omawianego zamówienia publicznego. W protokole kontroli wskazano, że podane przez Zamawiającego parametry techniczne odnoszące się do symulatorów wskazywały na specjalistyczne produkty firmy G., a "zgromadzony materiał dowodowy potwierdza naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy p.z.p. (...) poprzez niepodzielenie zamówienia na części i opisanie przedmiotu zamówienia w przypadku specjalistycznych symulatorów pacjenta, wskazujących na jednego producenta: G.". Również z treści Informacji o wyniku kontroli doraźnej następczej z (...) lipca 2016 r., sporządzonej przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych wynika, że w przedmiotowym postępowaniu "doszło do nieprawidłowości związanych z nienależytym, wadliwym sformułowaniem opisu przedmiotu zamówienia". W informacji tej stwierdzono, że wymóg odnoszący, się do symulatora pacjenta IV wskazywał na producenta – G. zaś wymóg sformułowany wobec symulatora pacjenta I wykluczał udział konkurencji. Prezes UZP stwierdził również, że "dopuszczenie innych produktów (symulatorów) nie przyniosłoby uszczerbku dydaktycznego, gdyż środowisko pracy zbliżone do naturalnego byłoby odtworzone. Rozwiązanie w postaci symulowanego pulsoksymetru zastosowane w symulatorach nie jest atrapą, lecz rozwiązaniem równoważnym, które nie zakłóca pracy symulatora i nie burzy procesów dydaktycznych (...) Dopuszczenie symulatora z opcją symulowanego pulsoksymetru jest rozwiązaniem, które nie wpływa na pogorszenie procesu dydaktycznego". Co więcej, Prezes UZP po analizie potrzeb Zamawiającego i celu w jakim sprzęt miał być zakupiony stwierdził, że "potrzeby wskazane przez Zamawiającego nie miały uzasadnienia dla takiego opisu przedmiotu zamówienia, ze szczególnym wskazaniem konkretnego producenta – G.. Dopuszczenie innych rozwiązań między innymi proponowanych przez M. Sp. z o.o. oraz L. Sp. z o.o. było możliwe bez uszczerbku dla procesów dydaktycznych". Zauważono również, że sporządzony opis przedmiotu zamówienia stanowi odzwierciedlenie treści ulotki producenta – G.. Ponadto Prezes UZP wyjaśnił, że postawiony dla symulatora pacjenta I wymóg dotyczący obrazowania 3D modelu symulatora jest charakterystyczny dla interfejsu DNI® opracowanego przez G.. UNI® Control Software jest wkomponowany w symulatory HAL. Podkreślono, że uwzględniając znak zastrzeżony widniejący przy systemie UNI należy wnioskować, że jest to rozwiązanie charakterystyczne wyłącznie dla jednego producenta, dostępne w symulatorach H.. Jednocześnie Prezes UZP nie zgodził się z twierdzeniem jakoby symulatory innych marek (M. i L.) spełniały wymogi zamówienia, ponieważ urządzenia M. i L. nie miały możliwości wyświetlania 12 krzywych dynamicznych, a sam fakt posiadania obsługi symulatora za pomocą dotykowego monitora nie świadczy o tym, że zachowana jest funkcja 3D. Mając na uwadze opisane oprogramowanie do sterowania symulatorem na podstawie modelu 3D (funkcji opatrzonej znakiem zastrzeżonym) stwierdzono, że udział konkurencji był wykluczony. Ponadto – jak słusznie zauważył organ – choć postanowienia SIWZ dopuszczały oferowanie rozwiązań równoważnych, to Skarżąca nie zgodziła się na ich zastosowanie w odniesieniu do symulatorów pacjenta IV i I, pozostawiając bez wyjaśnienia zapytania zgłoszone przez zainteresowanych wykonawców, pomimo że M. Sp. z o.o. wskazywała, iż proponowane rozwiązania równoważne nie będą umniejszały funkcjonalności oferowanego sprzętu. Tymczasem Skarżąca nie przedstawiła argumentów wykluczających skorzystanie z rozwiązania przedstawionego przez zainteresowanego. Ponadto przy opisie ww. symulatorów Skarżąca nie określiła minimalnych parametrów sprzętu wobec czego nie było wiadomo jakimi kryteriami będzie się kierował Zamawiający podczas oceny ofert. Zamawiający nie wykazał, dlaczego ani w jakim zakresie proponowany sprzęt (zawierający rozwiązania równoważne) nie spełniał jego potrzeb pomimo rzeczowych argumentów wskazywanych przez zainteresowanych zamówieniem wykonawców. Przedstawione ustalenia w pełni uzasadniają stanowisko organu odnośnie naruszenia art. 29 ust. 2 i 7 ust. 1 p.z.p. w związku z niewłaściwym opisem wymogów dotyczących przedmiotu zamówienia. Sąd podziela również zdanie organu dotyczące naruszenia art. 22 ust. 4 p.z.p. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w celu oceny spełniania przez wykonawcę warunków, o których mowa w art. 22 ust. 1 p.z.p., zamawiający może żądać wykazu wykonanych, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych również wykonywanych, głównych dostaw lub usług, w okresie ostatnich trzech lat przed upływem terminu składania ofert albo wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, wraz z podaniem ich wartości, przedmiotu, dat wykonania i podmiotów, na rzecz których dostawy lub usługi zostały wykonane, oraz załączeniem dowodów, czy zostały wykonane lub są wykonywane należycie. Tymczasem w pkt 16 ppkt 2 SIWZ wskazano, że: za wykonawcę posiadającego niezbędną wiedzę i doświadczenie Zamawiający uzna takiego, który w okresie dwóch lat przed dniem składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie wykaże się posiadanym doświadczeniem w wykonaniu minimum dwóch dostaw, której przedmiotem zamówienia była dostawa obejmująca swym zakresem instalację i uruchomienie sprzętu medycznego o wartości min. 500.000,00 zł każda. Skarżący zażądał zatem, by potencjalni wykonawcy wykazali wymagane doświadczenie, w okresie krótszym aniżeli wskazany w rozporządzeniu. Powyższe działanie mogło zaś wpłynąć na ograniczenie kręgu podmiotów zainteresowanych realizacją zamówienia. Ponadto Skarżąca – pomimo argumentacji zainteresowanych oferentów, dotyczącej złożoności i zakresu zamówienia – nie wyraziła zgody na realizację zamówienia w częściach. Wskazać bowiem należy, że zamówienie dotyczyło dostawy i montażu sprzętu specjalistycznego wraz z niezbędnymi elementami łączącymi, przeprowadzenie wymaganych prób i pomiarów, uruchomienie sprzętu, przeszkolenie pracowników dla 7 różnych pracowni. Wobec powyższego podział zamówienia mógł przyczynić się do zwiększenia liczby potencjalnych wykonawców i tym samym skutkować obniżeniem jego kosztów. Niemniej jednak – z uwagi na fakt, że podział zamówienia nie stanowi obowiązku Skarżącego – brak takiego podziału, choć negatywnie oceniany przez orzekające w sprawie organy, nie był podstawą nałożenia korekty. Korekta zaś – określona w prawidłowej wysokości – wymierzona została wobec stwierdzenia naruszenia art. 22 ust. 4 oraz art. 29 ust. 2 p.z.p. Zgodnie z pkt. 19 i 21 tabeli 1. taryfikatora (w wersji z dnia 27 maja 2014 r.). W sytuacji wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej, tj. 25% i taka też korekta została nałożona. Sąd nie zgodził się przy tym z zarzutem Skarżącej odnośnie możliwości oszacowania wysokości korekty z wykorzystaniem metody dyferencyjnej. Zamówienie nie sprowadzało się bowiem jedynie do dostarczenia dwóch symulatorów, a obejmowało wiele pozycji wraz z dostawą i instalacją. Jednocześnie Beneficjent nie przewidział możliwości składania ofert częściowych. Organ nie miał zatem możliwości oszacowania różnicy w wartości zamówienia pomiędzy wybraną ofertą, a najniższą z tych jaka mogłaby być złożona (w odniesieniu do całego postępowania, a nie tylko symulatorów). Wobec powyższego Sąd nie podziela zarzutów dotyczących prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego mającego służyć wyjaśnieniu okoliczności sprawy i ustaleniu stanu faktycznego. Zebrany materiał dowodowy obejmuje bowiem dokumentację związaną z realizacją projektu oraz ustalenia dokonane w oparciu o przeprowadzone kontrole CBA i UZP. Należy mieć również na uwadze, że informacja UZP o wyniku kontroli została przygotowana w oparciu o opinię biegłego, który stwierdził, że opis przedmiotu zamówienia był wadliwie sformułowany. Jednocześnie wydanie przez biegłego opinii niezgodnej z oczekiwaniami Skarżącej nie świadczy o jego bezstronności i konieczności powołania kolejnego biegłego. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 84 w zw. z art. 78 k.p.a. W ocenie Sądu, przeprowadzona przez organ ocena materiału dowodowego była wszechstronna, obiektywna i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można również przychylić się do stanowiska Skarżącej odnośnie naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. W świetle powyższego przepisu warunkiem nałożenia korekty jest stwierdzenie nieprawidłowości rozumianej jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W niniejszej sprawie – jak wskazano powyżej – naruszone zostały przepisy prawa wspólnotowego (tj. art. 7 w zw. z art. 29 ust. 2 p.z.p.) z uwagi na opisanie przedmiotu zamówienia w sposób faworyzujący konkretne rozwiązania i jedynego ich wykonawcę. Takie zaś - zamierzone działanie Beneficjenta - mogło spowodować szkodę w budżecie UE poprzez sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku (zawężenie kręgu potencjalnych wykonawców i wiążący się z tym brak korzystniejszej oferty). W konsekwencji, w wyniku opisanych uchybień wystąpiła nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.