V SA/Wa 905/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi T.H. N. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zgody na pobyt tolerowany; skargę oddala. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T.H. N. N. (dalej: skarżąca) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007r. nr [...] o cofnięciu z urzędu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielonej cudzoziemce w dniu [...] września 2007r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] września 2006r. Wojewoda [...] wydał - na wniosek Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej - decyzję nr [...] orzekającą o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemki T.H.N.N. Cudzoziemka została umieszczona w Areszcie w Celu Wydalenia przy [...] Oddziale Straży Granicznej. Zainteresowana ubiegała się o nadanie statusu uchodźcy, jednakże decyzją z dnia [...] marca 2007r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odmówił jej tego statusu. W dniu [...] sierpnia 2007r. Komendant Główny Straży Granicznej wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie T.H.N.N. zgody na pobyt tolerowany, z uwagi na fakt, iż nie posiada ona dokumentu podróży, a placówka dyplomatyczna deklarowanego kraju pochodzenia nie potwierdziła Jej danych osobowych. W związku powyższym, wykonanie decyzji o wydaleniu cudzoziemki z terytorium RP jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu zobowiązanego do wykonania tej decyzji, tj. okoliczności, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...] orzekł o udzieleniu T.H.N.N. zgody na pobyt tolerowany. W dniu [...] października 2007r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wystąpił z wnioskiem do Wojewody [...] o cofnięcie Cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego S. w H. ustaliło tożsamość cudzoziemki i wystawiło dokument potwierdzający jej dane osobowe (L. P.), na podstawie którego decyzja o wydaleniu jej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonalna. Mając powyższe na uwadze, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].10.2007r. nr [...] cofnął z urzędu T.H.N.N. zgodę na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielonej w dniu [...] września 2007r. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony- w dniu [...] października 2009r. W ustawowym terminie pełnomocnik cudzoziemki złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, w którym podniósł, iż dokument potwierdzający tożsamość cudzoziemki, wydany przez władze S. utracił termin ważności, w związku z czym nie jest możliwe wykonanie decyzji o wydaleniu z przyczyn niezależnych od organu zobowiązanego do wykonania tej decyzji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał m.in., iż podstawą udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany była niemożność wykonania decyzji o wydalaniu cudzoziemki z terytorium Polski, z uwagi na brak potwierdzenia jej tożsamości przez władze deklarowanego kraju pochodzenia i uzyskania dokumentu podróży. W związku z faktem, iż tożsamość cudzoziemki została potwierdzona poprzez wydanie dokumentu przez władze S. (L. P.), niewątpliwie ustała przyczyna, dla której została jej udzielona zgoda na pobyt tolerowany, co z kolei stanowiło podstawę do cofnięcia T.H.N.N. zgody na pobyt tolerowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie art.7, 54, 77 §1 i art.220 §2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz art.104 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rozwijając motywy skargi skarżąca podniosła, iż postępowanie obu organów jest obarczone błędami. Zdaniem skarżącej samo potwierdzenie tożsamości cudzoziemca nie ma bezpośredniego wpływu na faktyczne wykonanie decyzji o wydaleniu, gdyż do realizacji decyzji o wydaleniu niezbędny jest ważny dokument podróży. W ocenie skarżącej, gdy nie można zrealizować wydalenia, należy zalegalizować pobyt cudzoziemca. Udzielenie zgody na pobyt tolerowany nie stoi na przeszkodzie podejmowaniu dalszych czynności przez odpowiednie organy mających na celu usunięcie przeszkód, z powodu których decyzja o wydaleniu jest niewykonalna. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie . Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że jest ona nieuzasadniona. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż w dniu 29 maja 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 18 marca 2008r. o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. W myśl art. 14 w/w ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu lub od cudzoziemca. W myśl art. 102 ust.1 pkt 1 w/w ustawy, zgodę na pobyt tolerowany cofa się, jeżeli ustanie przyczyna, dla której została ona udzielona. Natomiast jak stanowi art. 102 ust. 3 cytowanej ustawy, decyzję w sprawie cofnięcia zgody na pobyt tolerowany wydaje organ, który jej udzielił, z tym że gdy decyzję o udzieleniu zgody na pobyt tolerowany wydała Rada, decyzję w sprawie jej cofnięcia wydaje Szef Urzędu. Dokonując literalnej wykładni powołanych wyżej przepisów podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "zgodę na pobyt tolerowany cofa się" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tych przepisów organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. W sprawie istotny jest fakt, iż tożsamość T.H.N.N. została potwierdzona przez władze S., które wydały cudzoziemce stosowny dokument (L.P.). Podstawą udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany była bowiem niemożność wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemki z terytorium Polski, z uwagi na brak potwierdzenia jej tożsamości przez władze deklarowanego kraju pochodzenia i uzyskania dokumentu podróży. W związku z faktem, iż tożsamość cudzoziemki została potwierdzona poprzez wydanie dokumentu, niewątpliwie ustała przyczyna, dla której została jej udzielona zgoda na pobyt tolerowany, co z kolei stanowiło podstawę do cofnięcia T.H.N.N. zgody na pobyt tolerowany. Okoliczność utraty ważności dokumentu, na którą powołuje się skarżąca, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Cudzoziemka uzyskała potwierdzenie swojej tożsamości, a tym samym powstały możliwości podjęcia działań zmierzających do uzyskania przez nią dokumentu podróży. Powyższe umożliwia wykonanie decyzji wydaleniowej. Sam fakt wygaśnięcia ważności dokumentu podróży nie jest podstawą do udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt tolerowany. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy obu instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu i z tych względów na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.