V SA/Wa 910/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi C.E. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie: odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez: 1. zwolnienie od kosztów sądowych, 2. ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy C.E. (dalej: "skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący nie wykazał żadnego majątku ani dochodów. Wyjaśnił, że został zwolniony z aresztu w celu wydalenia w B. Ponieważ oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz złożone wyjaśnienia okazały się niewystarczające do oceny stanu majątkowego, skarżącego wezwano do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia dodatkowych dokumentów w terminie 7 dni, pod rygorem ujemnych skutków prawnych. Przesyłka pocztowa skierowana na adres zamieszkania wskazany przez skarżącego w piśmie z 25 maja 2012 r. nie została odebrana przez adresata i została zwrócona nadawcy z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie do nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 3 lipca 2012 r. przesyłkę w sprawie wezwania do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia dodatkowych dokumentów dołączono do akt sądowych sprawy VSA/Wa 910/12 i uznano za doręczoną. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie do 17 lipca 2012 r. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy albowiem skarżący nie wykazał, iż nie posiada źródła utrzymania i nie dysponuje żadnymi środkami na poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych. Pismem z dnia 8 sierpnia 2012 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Skarżący wskazał, że środki na utrzymanie czerpie z przyznanej mu pomocy finansowej tj. w kwocie [...] zł na dzień. Nie uzyskuje dochodów z pracy, ponieważ nie pozostaje w żadnym stosunku zatrudnienia. Środki na wynajem mieszkania ([...] zł) czerpie z pomocy finansowej, którą otrzymuje z Ośrodka Urzędu do Spraw Cudzoziemców w D. Nie posiada żądnych oszczędności pieniężnych ani rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. – wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek skarżącej podlega ponownemu rozpatrzeniu. Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Wniosek jest zasadny w całości. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż cudzoziemiec otrzymuje pomoc od państwa polskiego, co świadczy o trudnej sytuacji materialnej w jakiej się znajduje. Przyjąć należało, iż pomoc materialna jest pożytkowana na zapewnienie mieszkania poza ośrodkiem dla cudzoziemców oraz niezbędne koszty związane z utrzymaniem, zaś jej wysokość nie pozwala na czynienie oszczędności przeznaczonych na koszty sądowe. Ponadto wzięto pod uwagę, iż wnioskodawca nie posiada oszczędności pieniężnych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.