V SA/Wa 913/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi Gminy C. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia do zwrotu części dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania obu decyzji. W skardze na decyzję Ministra Finansów z [...] stycznia 2013r. pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania tejże decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z [...] października 2012 r. zobowiązującej Gminę C. do zwrotu do budżetu państwa części dotacji celowej udzielonej w roku 2010 w kwocie 84.496,72 zł (wraz z odsetkami) jako dotacji pobranej w nadmiernej wysokości na dofinansowanie świadczeń pomocy materialnej dla uczniów o charakterze socjalnym. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie decyzji, jak podkreślił autor wniosku wymaga przeprowadzenia operacji księgowych, które w razie uwzględnienia skargi przez Sąd, doprowadzą do konieczności dokonywania dalszych rozliczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. Nr 270, dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i ją poprzedzającej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. Sygn. akt GZ 138/04). Zaznaczyć należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej Gminy wskazał jedynie na aspekt przeprowadzenia koniecznych operacji finansowych związanych ze zwrotem dotacji. Zabrakło konkretnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku, pełnomocnik nie odniósł się stanu finansów Gminy, czy natychmiastowy zwrot spornej kwoty spowoduje zakłócenie w jej finansach, zmniejszy lub istotnie ograniczy środki na realizację niezbędnych zadań publicznych na rzecz ogółu mieszkańców wspólnoty samorządowej. Autor wniosku ograniczył się jedynie do wskazania samego żądania i podniesienia kwestii czysto technicznych związanych z rozliczeniami księgowymi. Wobec powyższego w ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.