V SA/Wa 915/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2012 r., [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. W dniu [...] października 2010 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w R. wydał decyzję zobowiązującą H.C. obywatela X.X.X. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z nielegalnym wjazdem i pobytem. W związku z powyższym dane cudzoziemca zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu – do dnia [...] października 2011 r. Mimo obowiązującego zakazu skarżący ponownie wjechał do Polski, w związku z czym został w dniu [...] lutego 2011 r. zatrzymany w miejscowości R. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Wobec powyższego zostało wszyte postępowanie w sprawie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP. W toku tego postępowania skarżący został przesłuchany z udziałem tłumacza języka c. W dniu [...] marca 2011 r. Wojewoda S. wydał decyzję nr [...] orzekającą o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski. Decyzja została doręczona stronie w dniu [...] marca 2011 r., a jej wykonanie nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2011 r. Rozpatrując sprawę w następstwie odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.), cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: jego dane są wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, jeżeli wjazd cudzoziemca na to terytorium nastąpi w okresie obowiązywania wpisu, niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. Organ odwoławczy stwierdził zasadność wydania zaskarżonej decyzji, albowiem H.C.świadomie wjechał do Polski w okresie obowiązującego go zakazu wjazdu. W ocenie organu II instancji, postępowanie skarżącego świadczy o lekceważeniu przez niego powszechnie respektowanego w stosunkach międzynarodowych prawa ustanowionego dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców a wykroczenia tego nie usprawiedliwia fakt prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w Polsce. Organ wskazał ponadto, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że po powrocie do R.W. lub kraju pochodzenia cudzoziemiec będzie narażony na prześladowania lub zagrożenia, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472, z późn. zm.). Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna. Ponadto wydalenie cudzoziemca nie narusza jego prawa do poszanowania życia rodzinnego, albowiem nie jest on małżonkiem obywatelki polskiej albo cudzoziemki posiadającej zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania o wydalenie, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: • art. 88 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie, że skarżący nie wykazał, iż dokonując przekroczenia granic Polski działał w interesie Rzeczypospolitej Polskiej; • art. 102 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach poprzez nie uwzględnienie faktu, ze skarżący od początku postępowania, to jest od chwili zatrzymania, domagał się odstawienia go do granicy. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." przez przyjęcie, że nie leży interesie społecznym uiszczanie składek na ubezpieczenie społeczne od pracowników zatrudnionych przez skarżącego. W uzasadnieniu cudzoziemiec wyjaśnił, iż od początku, to jest od chwili zatrzymania deklarował chęć dobrowolnego opuszczenia terytorium Polski co było uzasadnione faktem zatrzymania skarżącego na terenie R. w niedalekiej odległości od przejścia granicznego. Nie było zatem od początku potrzeby uruchamiania trybu wydalenia administracyjnego. Co więcej w toku postępowania złożony został wniosek o zezwolenie napuszczenie Polski w sposób dobrowolny, między innymi celem przyspieszenia załatwienia sprawy w związku z ważnymi okolicznościami związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą na terenie R.W.. Skarżący wyjaśnił ponadto, iż na terytorium Polski przybył w celu załatwienia formalności związanych z prowadzeniem sklepu [...] którego jest właścicielem, co wiązało się z koniecznością realizacji zobowiązań publiczno-prawnych. Z uwagi na to, że jest członkiem zarządu Spółki z o.o. T. [...] koniecznym było dokonanie przez niego czynności w zakresie uregulowania należności na rzecz ZUS oraz Urzędu Skarbowego. Stosownych dyspozycji nie był w stanie dokonać drogą elektroniczną, a to z uwagi na awarię takiej usługi, co wiązało się z koniecznością osobistej wizyty w X X S.A. na terenie Polski, a bank ten nie posiada placówki na terenie R.W.. W ocenie skarżącego, jego pobyt na terenie Polski miał charakter incydentalny. Zaznaczył, że od początku deklarował gotowość pokrycia kosztów związanych z dostarczeniem do granicy Państwa. Wskazał, iż organ drugiej instancji nie odniósł się do okoliczności będących podstawą przekroczenia granicy. Organ nie podjął żadnych rozważań w zakresie w jakim doszło do kolizji norm prawa krajowego nakładających na skarżącego obowiązek uiszczenia składek zgodnie z przepisami ubezpieczeń społecznych, a z drugiej strony zakazujących mu przekroczenia granicy. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: - jego dane są wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, jeżeli wjazd cudzoziemca na to terytorium nastąpi w okresie obowiązywania wpisu; - niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę. Skarżący nie kwestionuje ustaleń stanu faktycznego, zgodnie z którymi wjechał do Polski pomimo obowiązującego go wpisu do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany. W świetle powyższych ustaleń, wobec skarżącego zastosowanie znajduje art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Wskazać w powyższym kontekście należy, iż zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 6, 11 i 12, cudzoziemiec może być zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek. Brak było zatem podstaw prawnych do wydania decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Polski. Należy ponadto zauważyć, iż umieszczenie cudzoziemca na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w R.w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, spowodowało, iż decyzja o wydaleniu, stosownie do art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, podlegała przymusowemu wykonaniu. W ocenie Sądu, organ II instancji zasadnie wskazał, iż skarżący, z uwagi na istniejący wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany, wjeżdżając do Polski z terytorium R.C. powinien liczyć się z możliwością wydalenia go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tym bardziej, że, jak wynika z jego zeznań, był w pełni świadomy istnienia wpisu. Cudzoziemiec winien zatem dokonać czynności w zakresie uregulowania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne pracowników zatrudnionych w Spółce z o.o. T.[...] drogą elektroniczną bądź też przy pomocy osób trzecich. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia faktu, że skarżący od początku postępowania domagał się odstawienia go do granicy wskazać należy, iż w powyższej kwestii wypowiedział się Sąd Rejonowy w R., który w uzasadnieniu postanowienia z [...] lutego 2011 r. o umieszczeniu cudzoziemca w Ośrodku dla Cudzoziemców w P. wyjaśnił, że zaistnienie przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach wyklucza możliwość przychylenia się do deklaracji, zarówno cudzoziemca, jak i jego pełnomocnika, odnośnie dobrowolnego opuszczenia kraju w dniu wydania orzeczenia (k. [...] akt adm. organu I instancji). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy w oparciu o prawidłowo dokonaną wykładnię przepisów prawa materialnego, zaś jej uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Nietrafny jest zatem zarzut naruszenia zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Z tych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.