V SA/Wa 916/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego I. B. kwotę 300 zł (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Po rozpatrzeniu odwołania obywatela [...] I. B. od Decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 roku orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2012 roku utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieni własnej decyzji organ II instancji podkreślił m.in. że art. 58 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Podniósł nadto, że ostatnio cudzoziemiec przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 2 października 2012 roku udzielonego mu przez Wojewodę [...] na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2010 roku nr [...]. Ustalono następnie, że cudzoziemiec został skazany sądownie na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres 2 lat próby oraz na karę grzywny. W związku z tym organ odwoławczy przywołał treść art. 128 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 128 ust. 3 pkt 5c ustawy o cudzoziemcach zgodnie z którym cudzoziemca, wobec którego orzeczono prawomocny wyrok skazujący Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, umieszcza się w wykazie na okres warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności od dnia uprawomocnienia się wyroku o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli wobec cudzoziemca orzeczono karę pozbawienia wolności wraz z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Poza tym zgodnie z art. 130 ust. 3 i 4 ustawy o cudzoziemcach sąd, który skazał cudzoziemca za przestępstwo, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt 3 lit. a lub c jest obowiązany do przekazania Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców odpisu prawomocnego wyroku, a także odpisu orzeczenia, na mocy którego zarządzono wykonanie kary, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone. W związku z powyższym, dane I. B. zostały umieszczone w w/w wykazie z terminem obowiązywania wpisu do dnia 11.11.2012 r. i zgodnie z art. 134a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach przekazane do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen na okres przechowywania ich w wykazie. Wobec powyższego, w dniu [...] września 2011 roku Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] o cofnięciu udzielonego skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Cudzoziemiec wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o wykreślenie jego danych z powyższego wykazu, jednak wniosek ten rozpatrzono negatywnie postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2011r. Z powyższych względów decyzję organu I instancji uznano za prawidłową. Decyzję organu odwoławczego zaskarżył cudzoziemiec zarzucając jej naruszenie: 1. art. 15 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania, czego skutkiem było naruszenie zasady dwuinstancyjności w zakresie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania, 2. art. 7 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania, co stanowi rażące naruszenie prawa oraz zasady praworządności, 3. art. 8 kpa w zakresie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufania do organów administracji publicznej, 4. art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wykreślenie danych z wykazu cudzoziemców których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, czego skutkiem było naruszenie również art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie prawa do obrony i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu skargi jej autor podkreślił m. in., że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] stycznia 2012 roku. Tymczasem, pismem z dnia 13 lutego 2012 roku został powiadomiony, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie zostanie rozpoznany w terminie 29 lutego 2012 roku. W ocenie skarżącego wydanie decyzji ostatecznej przed rozpoznaniem wniosku o zawieszenie postępowania w tej samej sprawie stanowi rażące naruszenie prawa. Brak rozpoznania w trybie dwuinstancyjnym wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie stanowi zatem naruszenie podstawowych praw do obrony oraz sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Skarżący podniósł, że decyzją z dnia [...].09.2011 roku Wojewoda [...] orzekł o cofnięciu mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczonym na terytorium RP w związku z tym, iż jego dane zostały wpisane do wykazu Cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany oraz Systemu Informacyjnego Schengen z terminem obowiązywania wpisu do dnia 11.11.2012 roku. Decyzja ta jest zdaniem skarżącego bezpodstawna. Poza tym wniosek o wykreślenie jego danych z wykazu cudzoziemców których pobyt na terytorium RP jest niepożądany stanowi okoliczność wobec której powinien mieć zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący podniósł również, że jest w jego ocenie oczywistym, że wynik postępowania w sprawie o cofnięcie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zależy wprost od rozstrzygnięcia sprawy o charakterze rejestracyjnym – czyli sprawy o wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Wskazał jednakże, że sprawa o wykreślenie jego danych z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej jest niepożądany, na dzień dzisiejszy nie jest zakończona, ponieważ w sprawie tej wniósł skargę do Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji przyznając rację skarżącemu który zarzucał organowi naruszenie przepisów art. 7 i 15 kpa. Organ nie podzielił natomiast poglądu skarżącego co do trafności zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Sąd zważył co następuje: Wniesienie skargi skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] września 2011 roku nr [...] Wojewoda [...] orzekł o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP udzielonego obywatelowi [...] I. B. Od powyższej decyzji cudzoziemiec odwołał się wnosząc jednocześnie o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego polegającego na rozpatrzeniu jego wniosku o wykreślenie danych z wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Jako podstawę tegoż wniosku wskazał art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Konsekwencją złożenia odwołania oraz wniosku o zawieszenie postępowania było: 1. wydanie postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 roku nr [...] którym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Pouczył jednocześnie skarżącego o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z której to możliwości skarżący skorzystał; 2. wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 roku orzekającą o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Powyższa decyzja została jednak wydana przed rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 roku odmawiającym zawieszenia przedmiotowego postępowania. Ów wniosek został rozpoznany dopiero w dniu [...] lutego 2012 roku kiedy to Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 roku nr [...] utrzymał w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania. Takie procedowanie było oczywiście wadliwe albowiem w pierwszej kolejności należało rozpoznać wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 roku o odmowie zawieszenia postępowania. Przyznaje to także organ w odpowiedzi na skargę (str. 4) wskazując, iż trafny jest zarzut skarżącego iż w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 15 kpa. Zdaniem sądu zasadny był również zarzut skargi naruszenia przez organ art. 8 kpa. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie odwołania od decyzji orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie w RP jak i w sprawie wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania niewątpliwie nie mógł wzbudzać zaufania strony (cudzoziemca) a to ze względu na uchybienie o którym mowa powyżej. W ocenie sądu nie był trafny czwarty z zarzutów sformułowanych w skardze a mianowicie zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy do uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem skarżącego przepis ten został naruszony ze względu na to, że organ nie zwiesił postępowania w sprawie niniejszej do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wykreślenie danych skarżącego z wykazu cudzoziemców których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Sąd stoi na stanowisku, iż powyższy pogląd jest wadliwy, albowiem w obu w/w sprawach orzeka w II instancji ten sam organ (Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców), a sądem w rozumieniu w/w przepisów nie może być sąd administracyjny właściwy do rozpoznania skarg na te decyzje. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lt. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w części dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w przepisie art. 152 p.p.s.a.