V SA/Wa 919/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych p o s t a n a w i a: przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi Postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie", "Sąd") odrzucił skargę P. K. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga została podpisana przez doradcę podatkowego B. P., a wobec tego, że przedmiot sprawy nie dotyczy obowiązków podatkowych, celnych ani egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z pkt 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym należało uznać, iż w niniejszej sprawie doradca podatkowy nie może występować jako pełnomocnik strony. Dlatego zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie z 1 czerwca 2016 r. pominięto doradcę podatkowego B. P. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej osobiste podpisanie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie wysłane na podany w skardze adres prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej (tj. S. (...), ul. K.(...)), prawidłowo powtórnie awizowane, zostało uznane za doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2016 r. (vide zarządzenie Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie z 6 lipca 2016 r. – karta 25 akt sądowych). Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez jej osobiste podpisanie. Nie zaskarżył też postanowienia Sądu z 27 lipca 2016 r., które stało się prawomocne od dnia 25 sierpnia 2016 r. Korespondencja zawierająca odpis ww. orzeczenia z uzasadnieniem i pouczeniem o środku odwoławczym, prawidłowo powtórnie awizowana, została uznana za doręczoną skarżącemu w dniu 17 sierpnia 2016 r. (vide zarządzenie Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie – karta 33 akt sądowych). W dniu 27 lutego 2017 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi, załączając podpisaną przez niego skargę oraz wydruki z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, a także potwierdzenie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podał, że w dniu 20 lutego 2017 r. powziął wiadomość o odrzuceniu jego skargi postanowieniem Sądu z 27 lipca 2016 r. Podniósł, iż odpis tego orzeczenia został wysłany na nieaktualny adres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (tj. ul. K. (...) w S.), bowiem w dniu 14 sierpnia 2013 r. adres ten został zmieniony na ul. G. (...) w S., a z dniem (...) czerwca 2014 r. skarżący zakończył prowadzenie działalności gospodarczej (wykreślenie z ewidencji nastąpiło (...) lipca 2014 r.). Ustalenia takie mógł z łatwością poczynić Sąd, bowiem dane z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej są powszechnie dostępne. Ponadto z dniem (...) stycznia 2015 r. skarżący wymeldował się ze stałego miejsca pobytu w S. i od tego czasu stale przebywa za granicą. Dlatego ustanowił pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, przy czym wobec niedoręczenia mu zarządzenia z dnia 1 czerwca 2016 r. ani on ani jego pełnomocnik nie mieli wiedzy o zapadłych rozstrzygnięciach. W piśmie z 5 kwietnia 2017 r. skarżący wyjaśnił, że w dniu 16 listopada 2016 r. doradca podatkowy B. P. wystąpiła w jego imieniu z wnioskiem o rozłożenie na raty i umorzenie odsetek od zobowiązania określonego decyzją Marszałka Województwa (...) nr (...) z (...) października 2015 r. utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju z (...) stycznia 2016 r. W odpowiedzi na ten wniosek pełnomocnik skarżącego w dniu 20 lutego 2017 r. otrzymała (za pośrednictwem platformy ePUAP) pismo Marszałka Województwa (...) z (...) lutego 2017 r., przy którym organ ten przekazał pismo Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z (...) listopada 2016 r. znak (...). W tym ostatnim z ww. pism na stronie czwartej znalazła się informacja o odrzuceniu skargi skarżącego postanowieniem WSA w Warszawie z 27 lipca 2016 r. Do pisma z (...) kwietnia 2016 r. skarżący załączył powołane w jego treści pisma: Marszałka Województwa (...) z (...) lutego 2017 r. i Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z (...) listopada 2016 r. oraz urzędowe poświadczenie doręczenia (UPD) w dniu 20 lutego 2017 r. pełnomocnikowi skarżącego pisma Marszałka Województwa Z(...) z (...) lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do podpisania skargi. Udokumentował bowiem, iż reprezentująca go przed organami administracji publicznej doradca podatkowy B. P. w dniu 20 lutego 2017 r. dowiedziała się o odrzuceniu jego skargi postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2017 r., a - jak już wyżej podano - wniosek o przywrócenie terminu do podpisania skargi skarżący nadał w urzędzie pocztowym 27 lutego 2017 r. Wraz ze złożeniem ww. wniosku skarżący dokonał czynności, której nie wykonał w terminie, załączając do wniosku podpisaną przez niego skargę. Przechodząc do oceny, czy uchybienie terminu było zawinione przez skarżącego, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zdaniem Sądu, brak jest winy skarżącego w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W tym kontekście wskazać należy, że Sąd błędnie skierował do doradcy podatkowego B. P. wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpowiedź na skargę, gdyż – jak nadmieniono na wstępie – doradca podatkowy nie może być pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej z uwagi na treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 794 ze zm.). Zgodnie z art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu (art. 70 § 2 p.p.s.a.). Takie pouczenie Sąd zawarł dopiero w skierowanym do skarżącego piśmie z 7 czerwca 2016 r. (w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału V WSA w Warszawie z 1 czerwca 2016 r.) wzywającym do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej osobiste podpisanie. Przedmiotowa korespondencja, powtórnie awizowana, wróciła do Sądu jako niepodjęta w terminie przez adresata. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie można uznać, iż skarżący został pouczony o treści art. 70 § 1 p.p.s.a. Zatem nie można skarżącego obciążać skutkami niezastosowania się do ww. przepisu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.