V SA/Wa 919/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o przyznaniu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" z naruszeniem prawa oddala skargę. W dniu (...) października 2012 r. Grupa Producencka "I." Sp. z o.o. (dalej "Skarżąca", "Strona" lub "Grupa") złożyła do Dyrektora(...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. (dalej: "Dyrektor OR" lub "organ I instancji") wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (dalej: "PROW"). Do wniosku dołączyła Zaświadczenie o wpisie do Rejestru Grup Producentów Rolnych Marszałka Województwa (...) (znak: (...) z dnia (...) października 2012 r.). W dniu (...) listopada 2012 r. Dyrektor OR wydał decyzję nr (...) o przyznaniu Skarżącej wnioskowanej pomocy w okresie od (...).04.2012 do (...).04.2017 w wysokości limitów procentowych i kwotowych określonych w PROW na lata 2007-2013 (dalej także jako "decyzja o przyznaniu pomocy"). Decyzja ta została skutecznie doręczona w dniu (...) listopada 2012 r. stając się ostateczną z dniem (...) listopada 2012 r. W dniu (...) kwietnia 2013 r. Grupa złożyła wniosek o płatność w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" za okres pomocy od (...).04.2012 r. do (...).04.2013 r. tj. za pierwszy rok działalności. W wyniku rozpatrzenia wniosku Dyrektor OR wydał decyzję o odmowie przyznania wnioskowanych środków, która została następnie uchylona przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"). W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w dniu (...) kwietnia 2014 r. Dyrektor OR wydał decyzję nr (...) o odmowie przyznania Stronie środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie "Grup producentów rolnych" za pierwszy rok działalności stwierdzając, że Skarżąca stworzyła sztuczne warunków do uzyskania pomocy finansowej z PROW na lata 2007-2013. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Prezesa ARiMR decyzją nr (...) z dnia (...) października 2014 r. Strona zaskarżyła ww. decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3330/14 oddalił skargę. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Grupy Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 2528/15, uchylił ww. wyroku WSA w Warszawie, zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR oraz poprzedzająca ją decyzję Dyrektora OR. NSA stwierdził, że decyzja o wypłacie pomocy grupie producentów rolnych wykonuje decyzję o przyznaniu pomocy, której wydanie jest warunkiem wstępnym ubiegania się o wypłatę pomocy. To oznacza, że dopóki decyzja o przyznaniu pomocy funkcjonuje w obrocie prawnym nie jest możliwa odmowa wypłaty pomocy z innych przyczyn, niż niespełnienie warunków określonych w § 6 i § 7 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007 r. Wiążący charakter ostatecznej decyzji o przyznaniu pomocy sprawia, że przed jej wzruszeniem nie jest możliwe zakończenie postępowania w sprawie wypłaty pomocy za poszczególne łata, o ile organ prowadzący to postępowanie uzna, że istnieją wątpliwości co do spełnienia przez grupę przesłanek przyznania pomocy. Postanowieniem z dnia (...) października 2017 r. nr (...) Dyrektor OR wznowił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania Skarżącej pomocy w oparciu o decyzję nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. W wyniku wznowionego postępowania Dyrektor OR decyzją z dnia (...) listopada 2017 r. nr (...) stwierdził, że ww. decyzja o przyznaniu Skarżącej pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w okresie od (...).04.2012 do (...).04.2017 w wysokości limitów procentowych i kwotowych określonych w PROW została wydana z naruszeniem prawa, lecz ze względu na upływ terminu zakreślonego w przepisie art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) dalej: "K.p.a.", brak jest możliwości wyeliminowania tej wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Po rozpatrzeniu odwołania Grupy Prezes ARiMR, zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2018 r. nr (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego Skarżąca stworzyła sztucznie warunki wymagane do otrzymania wsparcia, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia grup producentów rolnych. Ustalenia tego dokonał, zgodnie z przesłanką wynikającą z art. 146 § 1 pkt 5 K.p.a., w oparciu o istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne i dowody, istniejące lecz nieznane organowi w momencie wydania decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. Materiał dowodowy został zgromadzony w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania Skarżącej środków finansowych z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" za okres od (...).04.2012 r. do (...).04.2013 r., tj. za pierwszy rok korzystania z pomocy. Zgromadzono wówczas dokumentację odnoszącą się zarówno do okresu obejmującego samo powstanie Grupy (czyli kwestie związane z utworzeniem spółki z.o.o., uzyskaniem statusu Grupy poprzez wpisanie do rejestru grup oraz uzyskaniem pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych"), jak i okresu poprzedzającego. Prezes ARiMR podał, że Grupa została powołana umową spółki z dnia (...).01.2012 r. (Repertorium A NR (...)) i wpisana w KRS w dniu (...).02.2012 r. W dniu (...).04.2012 r. uzyskała wpis do rejestru grup prowadzonego przez Marszałka Województwa (...), w kategorii drób żywy (bez względu na wiek), mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, chłodzone, mrożone - indyki. Obecnie Skarżąca jest wykreślona z rejestru. Prezesem zarządu Grupy jest M. S., a tworzyło ją 5 członków: 1) K. K. (S.), 2) W. W., 3) B. Sp. z o.o., powołana umową spółki z dnia (...).12.2011 r. (Repertorium A NR (...)), wpisana w KRS w dniu (...).01.2012 r., której udziałowcami są B. S. oraz K. K. (S.); prezesem zarządu jest K. K. (S.), 4) F. Sp. z o.o. powołana umową spółki z dnia (...).12.2011 r. (Repertorium A NR (...)), wpisana w KRS w dniu (...).01.2012 r., której udziałowcami są M. S. oraz F. S.; prezesem zarządu jest F. S., 5) "F." Sp. z o.o., powołana umową spółki z dnia (...).06.2001 r. (Repertorium A NR (...)), wpisana w KRS w dniu (...).10.2001 r., której udziałowcami są B. S. (udziałowiec większościowy), a prezesem zarządu jest M. S.. Czterech spośród członków uzyskało możliwość prowadzenia produkcji w zakresie działalności Strony, dotyczącej chowu i hodowli drobiu indyki, dopiero w 2012 r. wraz z uzyskaniem numerów weterynaryjnych, tj. B. Sp. z o.o. (w dniu (...).02.2012 r. - miejsce prowadzenia działalności B. (...)), F. Sp. z o.o. (w dniach od (...).02.2012 r. do (...).10.2013 r. - miejsce prowadzenia działalności R. (D.)), K. K. (S.) (w dniu (...).03.2012 r. - miejsce prowadzenia działalności L.), W. W. (w dniu (...).02.2012 r. - miejsce prowadzenia działalności O. (...)). Organ zauważył, że przed dniem 16.04.2012 r. działalność w zakresie tuczu indyków rzeźnych na terenie powyższych kurników prowadzili członkowie Grupy Producenckiej "K." sp. z o.o. Baza produkcyjna członków Skarżącej w postaci kurników, została wyodrębniona z bazy członka tej grupy producenckiej, tj. "C." sp. z o.o. "C." sp. z o.o. z kolei dzierżawiła omawiane obiekty od "F." Sp. z o.o. (członka Strony) oraz M. S. w okresach od dnia (...).09.2009 r. do (...).03.2012 r. (B. (...)), od dnia (...).06.2006 r. do (...).02.2012 r. (O. (...)), od dnia (...).06.2009 r. do (...).03.2012 r. (L.), od dnia (...).02.2006 r. do (...).02.2012 (R. (...) - w której prowadzi działalność "F." Sp. z o.o.). Organ zwrócił uwagę na fakt, że K. K. (S.) obiekt swój uzyskała do bezpłatnego użytkowania na mocy umowy użyczenia z dnia (...).04.2012 r. zawartej z M. S.. Co istotne w "C." sp. z o.o. większość udziałów posiada F. S., a prezesem zarządu jest W. W.. Członkami Grupy Producenckiej "K." sp. z o.o., oprócz C. sp. z o.o., są B. S., M. S., F. S. oraz J. P.. Grupa Producencka "K." sp. z o.o. począwszy od dnia (...).01.2013 r. realizowała piąty rok działalności grupy i z dniem (...).01.2014 r. zakończyła pięcioletni plan działania grupy a tym samym wyczerpała możliwości otrzymywania dalszej pomocy finansowej w ramach wsparcia dla grup producentów rolnych w PROW na lata 2007-2013. Zdaniem Prezesa ARiMR Grupę Producencką "I." sp. z o.o. tworzy grupa podmiotów, których struktura własnościowa i sposób zarządzania wskazuje na wspólną koordynację. Strona powstała jako kontynuacja wcześniej istniejącej Grupy Producenckiej K. sp. z o.o., w oparciu o tę samą bazę produkcyjną, ukształtowany system produkcji i kanały dystrybucji, bowiem odbiorcami są te same podmioty, tj. E. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o. Członkowie Grupy ponoszą koszty bezpośrednio związane z usługami wyspecjalizowanymi dotyczącymi usług weterynaryjnych (w związku z podpisanymi umowami), deratyzacyjnych czy usług laboratoryjnych. Natomiast "C." sp. z o.o. wystawia wszystkim członkom Strony faktury obejmujące "koszty obsługi fermy", naprawę i konserwację urządzeń na fermie, pasz mieszanek paszowych, preparatów witaminowych, grzybobójczych i dezynfekcyjnych, słomy, utylizacji odpadów, a także refakturuje faktury za usługi dostarczania m.in. gazu i energii. W kwestii zakupu towarów i usług na podstawie faktur i refaktur od "C." sp. z o.o., organ odwoławczy doszedł do przekonania, że produkcja prowadzona jest w kurnikach na tych samych zasadach co przed powstaniem Skarżącej, przez ten sam podmiot, z tą różnicą, że koszty przerzucane są na inny, nowoutworzony podmiot lub osobę, która dopiero zaczęła prowadzić daną działalność. Celowość przyznania pomocy grupom producenckim została określona w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005 r. s. 1), dalej: "rozporządzenie nr 1698/2005", zgodnie z którym wsparcia udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup: b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych: c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. W ocenie Prezesa ARiMR w przedmiotowej sprawie nie można mówić o niezależnych od siebie producentach, którzy wymagają wsparcia określonego w art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005. Strona dopuściła do "dekoncentracji produkcji" i "rozdrobnienia produkcji", co stoi w sprzeczności z celem określonym w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/200, choć przepis ten w ogólne nie odnosi się do kwestii produkcji i jej koncentracji czy dekoncentracji (rozdrobnienia) ale do procesu sprzedaży. Dekoncentracja produkcji (dokonana w trakcie zakładania grupy producenckiej) musi być brana pod uwagę przy ocenie okoliczności zawiązywania grupy w kontekście tego, czy zawiązanie danej grupy rzeczywiście zmierzało w celu zapewnienia konkurencyjności produkowanym przez poszczególnych członków grupy produktów, co wypełnia przesłankę sztucznego stworzenia warunków i do uzyskania korzyści. Organ II instancji uważa, iż nie było żadnych racjonalnych powodów, aby nowa grupa producentów została zawiązana poza stworzeniem sztucznych warunków w celu ponownego uzyskania korzyści finansowej. Gdyby bowiem członkowie Grupy Producenckiej "K." sp. z o.o. nie stworzyli nowej grupy producentów, to mogliby czerpać korzyści finansowe z tytułu programu pomocowego przez tylko pięcioletni okres korzystania z udzielanej pomocy. Celem Strony było więc uzyskiwania wsparcia na poziomie wykraczającym poza limity finansowe zawarte w rozporządzeniu nr 1698/2005, a nie potrzebą dostosowania procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, centralizacją sprzedaży, co rzutuje na ocenę spełnienia celu określonego w treści art. 35 ust. 1 lit. a i lit. b rozporządzenia nr 1698/2005. Tym samym przy wydawaniu decyzji nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. przez Dyrektora OR doszło do naruszenia art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. WE L 1312/1 z dn. 23.12.1995 r.), dalej: "rozporządzenie nr 2988/95"), w związku z art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 oraz art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. UE. L 25/10 z 28.01.2011 r.), dalej: "rozporządzenie nr 65/2011". Grupa zaskarżyła powyższą decyzję Prezesa ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: 1. art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1856), dalej: "ustawa o wspieraniu", 2. art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 w zw. z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 poprzez bezpodstawne uznanie, iż Skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu otrzymania pomocy w ramach grup producentów rolnych, 3. art. 2 i 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. Nr 88, poz. 983 ze zm.), dalej: "ustawa o grupach", zw. z art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, poprzez błędne ustalenie, że Skarżąca dopuściła do "dekoncentracji produkcji" i "rozdrobnienia produkcji", co zdaniem organu II instancji, stoi w sprzeczności z celem określonym w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005, 4. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne i prawne do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, bezzasadnie stwierdzającej, że decyzja z dnia (...) listopada 2012 r. o przyznaniu pomocy została wydana z naruszeniem prawa, 5. art. 151 § 2 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo nie wskazania w sentencji decyzji organu I instancji przepisów prawa, których naruszenie stwierdził organ i instancji, a nadto wadliwe wskazanie tych przepisów w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, 6. art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo braku precyzyjnego wskazania w uzasadnieniu decyzji organu I instancji jakie nowe okoliczności oraz dowody stanowiły podstawę wznowienia postępowania oraz oparcie ustaleń prowadzących do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia na okolicznościach i dowodach w części znanych Organowi I instancji przed, a w części zaistniałych już po wydaniu ostatecznej decyzji Dyrektora OR o przyznaniu pomocy, 7. art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 146 § 1 i art. 140 oraz art. 16 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo nieuprawnionego orzeczenia w uzasadnieniu decyzji organu I instancji co do meritum sprawy oraz mimo funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r. w przedmiocie zarejestrowana Skarżącej w rejestrze grup producentów rolnych, a także pomimo braku możliwości uchylenia ostatecznej decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. o przyznaniu pomocy finansowej, bezzasadne uznanie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosku o płatność za pierwszy rok działalności Skarżącej, że Skarżąca nie spełnia warunków do przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej PROW na lata 2007-2013; 8. art. 6, art. 7, art. 8 oraz 77 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący i prawidłowy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosku o płatność za pierwszy rok działalności Skarżącej, nie wyjaśnienie w sposób dostateczny stanu faktycznego oraz dokonanie błędnych ustaleń prowadzących do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego: wspólnotowego oraz krajowego. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zdaniem Grupy część nowych dowodów była znana Dyrektorowi OR jeszcze przed wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy. Dotyczy to w szczególności jawnych i powszechnych informacji udostępnianych w KRS, zaś zdecydowanie przeważająca część okoliczności i dowodów, na których opierają swoje ustalenia organy zaistniała już po wydaniu ostatecznej decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. Dotyczy to dowodów wymienionych w punktach od 1) do 7) na str. 5-6 decyzji organu I instancji, wyjaśnień Strony z dni (...).08.2013 r., (...).09.2013 r. oraz (...).02.2014 r., a także wymienionych na str. 14 decyzji organu I instancji części faktur za deratyzację, usługi laboratoryjne, usługi weterynaryjne, jak i wszystkich faktur za zakup pasz i preparatów witaminowych, za gaz, energię elektryczną, utylizację odpadów, zakup piskląt indyczych oraz obsługę ferm. Skarżąca uważa również, iż organy wyszły poza zakres materii niniejszej sprawy i swoimi ustaleniami objęły jeszcze inną Grupę Producencką, tj. "K." sp. z o.o., która to Grupa nie jest stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Odnosząc się do twierdzeń organu w kwestii prawidłowości i zasadności utworzenia Skarżącej podkreślono, iż Marszałek Województwa (...), prowadzący rejestr grup, p nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do zasadności i celowości zawiązania Grupy, podobnie jak Dyrektor OR wydając na jej rzecz decyzję o przyznaniu pomocy. W ocenie Skarżącej z wyroku NSA z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 2528/15 wynika, że okoliczność rzekomego stworzenia przez Grupę sztucznych warunków w celu otrzymania pomocy mogła być badana jedynie w postępowaniu poprzedzającym wydanie na jej rzecz decyzji z dnia (...) listopada 2012 r. o przyznaniu pomocy, zaś po jej wydaniu nie istnieje już możliwość badania tej kwestii. Grupa nie zgadza się również ze stanowiskiem organów, iż baza produkcyjna jej członków została wyodrębniona z bazy "C." sp. z o.o. będącej członkiem Grupy Producenckiej "K." sp. z o.o. Zaznaczyła, że członkowie Grupy, w tym nowopowstałe podmioty zrzeszyły się w Grupie Producenckiej w celu centralizacji sprzedaży, w szczególności planowania produkcji, dostosowania jej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochronę środowiska naturalnego. Wszyscy członkowie Grupy realizowali sprzedaż żywca indyczego tylko i wyłącznie przez Grupę, na podstawie zawartych z Grupą umów członkowskich rozpoczęli sprzedaż drobiu do Grupy, a Grupa dokonywała sprzedaży drobiu na rzecz ubojni B. i E. wykonując zobowiązania kontraktowe Grupy. Skarżąca wskazała, że nowoutworzone podmioty (spółki F. i B.) uzyskały weterynaryjne numery identyfikacyjne zgodnie z przepisami prawa, a umowy dzierżawy ferm drobiu zostały przez nie zawarte przed wpisem Grupy do rejestru grup producentów rolnych, tj. przed dniem (...) kwietnia 2012 r. Przy podejmowaniu decyzji o powierzeniu obsługi ferm nowym podmiotom chodziło o stworzenie dogodnych warunków do poprawy nadzoru i zarządzania fermami, utrzymania produkcji i zapewnienia perspektyw dalszego rozwoju gospodarstw. Strona uważa, iż analizując kwestię zakupu przez Grupę towarów i usług na podstawie faktur i refaktur od "C." sp. z o.o. organ całkowicie bezzasadnie przyjął jakoby to Spółka "C." miała prowadzić produkcję w kurnikach i przerzucać jej koszty na nowoutworzone podmioty. Spółka "C." po zaprzestaniu działalności hodowlanej na fermach, które następnie zostały przejęte przez członków Grupy, miała niezbędną wiedzę, środki i sprzęt by świadczyć usługi na rzecz członków Grupy Producenckiej "I.". Natomiast to członkowie Grupy Producenckiej "I." prowadzili hodowlę na posiadanych fermach. Nowe podmioty przyjęły inny, bardzo nowoczesny i popularny model prowadzenia gospodarstwa hodowlanego opierający się na zleceniu specjalistycznych usług innym firmom. Ponadto oczekiwanie, że nowe podmioty będą same produkować paszę i pisklęta świadczy o nieznajomości realiów branży. Produkcja piskląt i paszy jest bowiem opłacalna tylko w większych rozmiarach na skalę przemysłową. Strona podniosła, iż możliwość pozyskania środków unijnych nie była zatem celem "samym w sobie" jak błędnie postrzegają to organy obu instancji, a jedynie prawnie dozwoloną i dodatkową szansą dla nowych podmiotów na pozyskanie większych środków i zapewnienie jeszcze bardziej dynamicznego rozwoju w zakresie prowadzonych gospodarstw. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy orzekające, które dawałyby podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważności w całości lub w części zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W niniejszej sprawie Dyrektor OR zainicjował postępowanie wznowieniowe z urzędu opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania z wniosku Grupy o przyznanie płatności za pierwszy rok działalności, który pozwalał na przypuszczenie, iż zaszły przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., oraz wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 2528/15. Wymaga zauważenia, że przed wznowieniem postępowania z urzędu organ nie bada, czy przesłanki wznowieniowe zaistniały. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 K.p.a. następuje to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o przyznaniu pomocy z dnia (...) listopada 2012 r. Dyrektor OR podał wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który wydał decyzję, tj. przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Stwierdzenie zaistnienia przesłanki z tego przepisu wymaga wystąpienia łącznie trzech wyliczonych w nim warunków. Pierwszy warunek to wymóg, aby zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody były nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek, nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mają istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialną przepisami prawa sprawy rozstrzygniętej decyzją objętą żądaniem wznowienia postępowania. Tylko bowiem na podstawie przepisu prawa materialnego możliwa jest ocena, czy nowa okoliczność faktyczna, nowy dowód dotyczy ustalenia stanu faktycznego zapisanego w tym przepisie prawa. Trzeci warunek to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2010/15). W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, iż w realiach rozpoznawanej sprawy zaistniała omawiana przesłanka wznowieniowa. Istotne znaczenia dla sprawy ma regulacja prawna dotycząca postępowań toczących się z wniosków o przyznanie pomocy finansowej w ramach PROW. Jak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu (w brzmieniu obowiązującym (...) listopada 2012 r., tj. w dniu wydania decyzji o przyznaniu Grupie pomocy) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Odstępstwo od zasad obowiązujących na gruncie K.p.a. znalazło się m.in. w ust. 2 pkt 2 omawianego przepisu zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zawężenie uprawnień organu do rozpatrzenia materiału dowodowego wyklucza możliwość podejmowania przez niego działań w celu jego zgromadzenia z wyjątkiem dowodów, wyjaśnień czy dokumentów, które na mocy przepisów szczególnych obowiązana jest dostarczyć strona bądź znanych organowi z urzędu. Jak wynika z § 4 i § 5 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, dalej: "rozporządzenie MRiRW z dnia 20 kwietnia 2007 r.", pomoc przyznaje na podstawie wniosku strony zawierającego: 1) numer identyfikacyjny; 2) nazwę i siedzibę grupy; 3) dane osób upoważnionych do reprezentowania grupy - zgodnie z aktem założycielskim; 3) datę i numer decyzji o wpisaniu grupy do rejestru oraz nazwę produktu lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona; 5) oświadczenie o planowanej wielkości i wartości przychodów ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach członków grupy, w pierwszym roku działalności. Do wniosku dołącza się zaświadczenie marszałka województwa o wpisie grupy do rejestru, wydane nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku. Tym samym jedynie w oparciu o takie dane organ mógł rozpatrywać wniosek Skarżącej o przyznanie pomocy. Skoro postępowanie o przyznanie pomocy toczyło się w 2012 r., a dokumenty stanowiące podstawę wznowienia zgromadzono przede wszystkim w roku 2013 w toku postępowania z wniosku Skarżącej o płatność za pierwszy rok działalności, to zasadna jest konkluzja, iż dokumenty na podstawie których Dyrektor OR wznowił postępowanie zakończone decyzją o przyznaniu pomocy, nie były mu znane w dniu jej wydania, tj. (...) listopada 2012 r. Spełniony został więc wymóg nieznajomości okoliczności faktycznych lub dowodów w dniu wydawania decyzji ostatecznej. Wbrew twierdzeniom Skarżącej w uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor OR wymienił dokumenty, które stały się podstawą wydania przez niego postanowienia z dnia (...) października 2017 r. o wznowieniu postępowania, a następnie podlegały analizie w kwestii ustalenia zaistnienia przesłanki z art. 145 § pkt 5 K.p.a. Organ I instancji wskazał m.in. na: 1) dane z KRS dot. Skarżącego, "C." Sp. z o.o., "F." Sp. z o.o., B. Sp. z o.o. i F. Sp. z o.o. 2) dokumentację załączoną do raportów z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach (...).06.2013 r. przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. w siedzibie Grupy oraz w gospodarstwach rolnych członków Grupy, tj. B. Sp. z o.o., K. S. oraz F. Sp. z o.o., 3) dokumentację załączona do raportów z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach (...).06.2013 r. przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu (...) OR ARiMR w Z. w siedzibie Grupy Producenckiej "K." Sp. z o.o. oraz w gospodarstwach rolnych członków grupy tj. "C." Sp. z o.o., B. S., M. S. i F. S., 4) wyjaśnienia Grupy z dnia (...).02.2014 r. wraz z dokumentami (sześć teczek akt) odnośnie kosztów związanych z działalnością w zakresie hodowli i chowu drobiu dot. wszystkich członków Grupy, kosztów związanych z funkcjonowaniem i zaopatrzeniem ferm dot. wszystkich członków Grupy, kosztów związanych z obsługą fermy w R. (...), w D. oraz w B. (...) ponoszone przez spółkę "C.", 5) wypis z rejestru podmiotów Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia (...).02.2012 r. dot. B. Sp. z o.o., 6) wypis z rejestru podmiotów powiatowego lekarza weterynarii w G. z dnia (...).03.2012 r. dot. W. W., 7) wypis z rejestru podmiotów Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z dnia (...).03.2012 r. dot. K. S., 8) wypis z rejestru podmiotów Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z dnia (...).03.2012 r. dot. "F." Sp. z o.o., 9) wypis z rejestru podmiotów Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. z dnia (...).02.2012 r. dot. F. Sp. z o.o. Wśród zgromadzonych dokumentów znajdują się liczne faktury wystawione na członków Grupy w okresie do (...) listopada 2012 r., a także opisane w decyzji instancji następujące dokumenty: umowa dzierżawy z dnia (...).04.2012 r. zawarta pomiędzy "F." sp. z o.o. a spółką B. (dot. fermy w B. (...)), umowa dzierżawy w dnia (...).03.2012 r. zawarta pomiędzy "F." sp. z o.o., a spółką F. (dot. fermy w D., ul. (...)), zawarta w dniu (...).04.2012 r. umowa użyczenia działki ewidencyjnej położonej w miejscowości L. pomiędzy K. S. a M. S., który dzierżawi obiekty produkcyjne od "F. Sp. z o.o., zawarta w dniu (...).04.2012 r. umowa dzierżawy działki ewidencyjnej położonej w miejscowości B. pomiędzy B. Sp. z o.o., a "F." Sp. z o.o., która funkcjonuje jako producent drobiu i członek Grupy Producenckiej "I." Sp. z o.o., zawarta w dniu (...).03.2012 r. umowa dzierżawy działki ewidencyjnej położonej w miejscowości D. pomiędzy F. Sp. z o.o., a "F." Sp. z o.o. Wskazane umowy, wypisy z rejestrów podmiotów powiatowych lekarzy weterynarii oraz faktury istniały w dniu (...) listopada 2012 r., zatem spełniony został wymóg istnienia dowodów w dniu wydawania przez Dyrektora OR decyzji o przyznaniu pomocy. W tym miejscu Sąd zauważa, że treść uzasadnienia decyzji Dyrektora OR nie potwierdza zarzutu skargi braku precyzyjnego wskazania przez ten organ jakie nowe okoliczności oraz dowody stanowiły podstawę wznowienia postępowania. Wręcz odwrotnie, organ I instancji starannie i dokładnie wymienił te dowody i okoliczności, a także opisał i wyjaśnił wyciągnięte na ich podstawie wnioski. Wymienione powyżej dokumenty dostarczyły informacji o strukturze organizacyjnej Grupy i jej członków, powiazaniach kapitałowych oraz osobowych, sposobie funkcjonowania i prowadzenia działalności produkcyjnej przez Grupę oraz jej członków, a więc danych nieodzownych przy ustalaniu, czy doszło do wytworzenia sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej z PROW. Bez wątpienia są one istotne dla sprawy, zatem wypełniony został trzeci warunek niezbędny do stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Stwierdzenie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 K.p.a. otwiera drogę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Bezpodstawny jest więc zarzut Skarżącej, że organ I instancji w sposób nieuprawniony dopuścił się orzekania o istocie sprawy. Skoro przesłanka z art. 146 § 1 pkt 5 K.p.a. została spełniona, organ miał wręcz obowiązek przystąpić do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Oczywiście ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy odbywa się w tych samych ramach prawnych co postępowanie zakończone decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie będą to ramy zakreślone przepisami ustawy o wspieraniu oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. Zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami organ nadal nie był uprawniony do gromadzenia materiału dowodowego, czego zresztą po wznowieniu postępowania nie robił ani Dyrektor OR ani Prezes ARiMR. Zmianie uległ natomiast zakres wiedzy posiadanej przez organ z urzędu, a poszerzony w toku postępowania z wniosku Grupy o przyznanie płatności za pierwszy rok działalności. Jako dane znane organowi z urzędu należy bowiem traktować ustalenia dokonane w toku innego lecz powiązanego postępowania administracyjnego dotyczącego tego samego podmiotu, bądź podmiotu z nim powiązanego. Organ w pierwszej kolejności analizuje istotne dla sprawy dowody i okoliczności stanowiące podstawę wznowienia, lecz jest uprawniony w korzystania z powstałego później, lecz znanego mu z urzędu materiału dowodowego, jeżeli jest on potrzebny do merytorycznej rozpatrzenia sprawy. Istniejące w przedmiotowej sprawie dokumenty, wystawione po dacie weryfikowanej decyzji, tj. po (...) listopada 2012 r., jedynie dodatkowo potwierdzają istnienie okoliczności faktycznych, o których mowa art. 145§ 1 pkt 5 K.p.a. ( np. wyjaśnienia Strony czy ustalenia pokontrolne). Dokumenty te potwierdzają fakt stworzenia sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej, przy czym fakt ten istniał na datę wydania weryfikowanej decyzji. Przechodząc do oceny zasadności stanowiska organów, że Grupa stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania pomocy finansowej z PROW na lata 2007-2013, należy wpierw zauważyć, iż w myśl art. 2 ustawy o grupach osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania wpisu Skarżącej do rejestru) spełnienie przez grupę warunków określonych w ustawie o grupach oraz w przepisach wykonawczych stwierdza w drodze decyzji administracyjnej marszałek województwa właściwy ze względu na siedzibę grupy, który dokonuje również wpisu grupy do prowadzonego przez siebie rejestru grup. Treść tego wpisu wyraźnie stanowi, że wydanie decyzji o wpisie do rejestru potwierdza jedynie, że podmiot wnioskujący o wpis spełnia wymogi prawne do uznania go za grupę producentów rolnych. Jak słusznie zauważyły orzekające organy wpis nie kreuje uprawnienia do otrzymania pomocy z PROW, bo uzyskuje się je w oparciu o decyzję o przyznaniu pomocy. Skoro pomoc przyznawana jest grupom producentów rolnych to konieczność załączenia zaświadczenia o wpisie grupy do rejestru do wniosku o przyznanie pomocy, stanowi jedynie dowód potwierdzający posiadanie przez wnioskującego o pomoc statusu grupy producentów rolnych. Po potwierdzeniu, iż wniosek o pomoc złożył uprawniony podmiot, bada się spełnienie przez niego kolejnych warunków przyznania pomocy. Nie zasługują więc na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące nieuprawnionego orzekania przez organy co do meritum sprawy wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji Marszałka Województwa (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r. o wpisie Strony w rejestrze grup. Z treści art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu wynika, że pomoc (w tym dla grup producentów rolnych) jest przyznawana jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach rozporządzenia nr 1698/2005 oraz w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, a także w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy, czyli w rozporządzeniu MRiRW z dnia 20 kwietnia 2007 r. Przed wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy organy są więc zobowiązane sprawdzić, czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy oraz czy nie zachodzą przesłanki do odmowy pomocy, określone w przepisach wspólnotowych i krajowych. Na gruncie prawa wspólnotowego cele pomocy finansowej przyznawanej grupom producentów określa przepis art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 stanowiący, że wsparcia ze środków dotyczących wspierania tworzenia grup producentów udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celów: a) dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup; b) wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; c) ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności. Powyższe przepisy wskazują na cel, jakim jest ułatwienie organizowania się przez indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku (mimo braku określenia przez ustawodawcę minimalnego okresu prowadzenia działalności) w Grupy ułatwiające uzyskanie lepszej pozycji konkurencyjnej takich podmiotów. W rozpoznawanej sprawie, co zasadnie podkreślił Prezes ARiMR, nie można mówić o niezależnych od siebie producentach, którzy wymagają wsparcia określonego w przepisie art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005, gdyż można stwierdzić koordynację i administrowanie podmiotami w przypadku wszystkich podmiotów jeszcze przed podjęciem działalności Grupy (zarówno poprzez powiązania kapitałowe jak i przede wszystkim osobowe). Pomimo koncentracji sprzedaży za pośrednictwem Grupy, doszło do dekoncentracji i rozdrobnienia produkcji przez członków dwóch powiązanych grup. Sąd podziela stanowisko organów, że choć art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005 nie odnosi się do kwestii produkcji i jej koncentracji czy dekoncentracji a jedynie do procesu sprzedaży, to przy nadrzędnym celu omawianej regulacji, jakim jest ułatwienie organizowania się i wzrost konkurencyjności indywidualnych, samodzielnych producentów funkcjonujących na rynku, dekoncentracja produkcji (dokonana w trakcie zakładania grupy producenckiej) musi być brana pod uwagę przy ocenie okoliczności zawiązywania grupy, w kontekście tego, czy zawiązanie grupy rzeczywiście zmierzało w celu zapewnienia konkurencyjności produkowanym przez poszczególnych członków grupy produktów, co wypełnia przesłankę sztucznego stworzenia warunków i do uzyskania korzyści. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Aż czterech członków Grupy w dniu jej powołania ((...) stycznia 2012 r.) oraz wpisania w KRS ((...) lutego 2012 r.) nie prowadziło produkcji w zakresie jej działalności. B. Sp. z o.o. uzyskała możliwość prowadzenia produkcji w dniu (...).02.2012 r. F. Sp. z o.o. w dniu (...).02.2012 r., K. K. (S.) w dniu (...).03.2012 r. a W. W. w dniu (...).02.2012 r. 9 Baza produkcyjna członków Grypy został wyodrębniona z bazy spółki "C.", która prowadziła działalność w następujących lokalizacjach: • B. (...) (od (...).09.2009 r. do (...).03.2012 r.) – obecnie działalność prowadzi tam B. Sp. z o.o. • O. (...) (od (...).06.2006 r. do (...).02.2012 r.) – obecnie działalność prowadzi tam W. W., • L. (od (...).06.2009 r. do (...).03.2012 r.) – obecnie działalność prowadzi tam K. K. (S.) na mocy umowy użyczenia z dnia (...).04.2012r. zawartej z M. S., • R. (...) (od (...).02.2006 r. do (...).02.2012 r.) – obecnie działalność "F." Sp. z o.o. Spółka "C." dzierżawiła powyższe obiekty od "F." Sp. z o.o. (członka Strony) oraz M. S.. Była również członkiem Grupy Producenckiej "K." sp. z o.o., która począwszy od dnia (...).01.2013 r. realizowała piąty rok działalności grupy i z dniem (...).01.2014 r. zakończyła pięcioletni plan działania grupy a tym samym wyczerpała możliwości otrzymywania dalszej pomocy finansowej w ramach wsparcia dla grup producentów rolnych w PROW na lata 2007-2013. Oprócz "C." sp. z o.o. członkami tej grypy byli B. S., M. S., F. S. oraz J. P.. Jak ustaliły organy osoby te powiązane są z członkami Skarżącej, gdyż w przypadku: • B. Sp. z o.o. - udziałowcami są B. S. oraz K. K. (S.); prezesem zarządu jest K. K. (S.), • F. Sp. z o.o. - udziałowcami są M. S. oraz F. S.; prezesem zarządu jest F. S., • "F." Sp. z o.o. - udziałowcami są B. S. (udziałowiec większościowy); prezesem zarządu jest M. S.. Spółki B. oraz F. powstały krótko przed Grupą. B. Sp z o.o. została powołana umową spółki z dnia (...).12.2011 r. i wpisana w KRS w dniu (...).01.2012 r., zaś F. Sp. z o.o. powołana umową spółki z dnia (...).12.2011 r. i wpisana w KRS w dniu (...).01.2012 r. Z dokumentacji finansowej znajdującej się w aktach administracyjnych wynika, że podmiotem obsługującym powyższe fermy, pomimo zaprzestania ich dzierżawy, jest nadal "C." Sp. z o.o. Spółka ta wystawia wszystkim członkom Grupy faktury obejmujące "koszty obsługi fermy", naprawę i konserwację urządzeń na fermie, pasz mieszanek paszowych, preparatów witaminowych, grzybobójczych oraz dezynfekcyjnych, słomy, utylizacji odpadów, a także refakturuje faktury za usługi dostarczania m.in. gazu i energii. Członkowie Grupy bezpośrednio ponoszą jedynie koszty związane z usługami wyspecjalizowanymi dotyczącymi usług weterynaryjnych (w związku z podpisanymi umowami), deratyzacyjnych czy usług laboratoryjnych. Słuszny jest więc wniosek Prezes ARiMR, że produkcja prowadzona jest w kurnikach na tych samych zasadach co przed powstaniem Skarżącej, przez ten sam podmiot, z tą różnicą, że koszty przerzucane są na inny, nowoutworzony podmiot lub osobę, która dopiero zaczęła prowadzić daną działalność. Zgodnie z wyjaśnieniami Skarżącej "przy podejmowaniu decyzji o powierzeniu obsługi ferm nowym podmiotom chodziło o stworzenie dogodnych warunków do poprawy nadzoru i zarządzania fermami, utrzymania produkcji i zapewnienia perspektyw dalszego rozwoju gospodarstw" (str. 14 skargi). Równocześnie Grupa wskazała, iż to "C." Sp. z o.o. "miała niezbędną wiedzę, środki i sprzęt by świadczyć usługi na rzecz członków Grupy" (str. 15 skargi). Niezrozumiałe dla Sądu jest wprowadzenie do łańcucha obsługi ferm dodatkowych podmiotów, o bardzo małym doświadczeniu w zakresie działalności Grupy, nieposiadających wymaganej wiedzy i zaplecza, a dodatkowo wymagających poniesienia dodatkowych kosztów obsługi administracyjno-księgowej, w sytuacji gdy dzierżawcą ferm był podmiot mający odpowiednią wiedzę i środki ("C." Sp. z o.o.), który po zakończeniu dzierżawy nadal obsługuje fermy, lecz nie bezpośrednio ale za pośrednictwem nowych podmiotów. Rozwiązanie umów dzierżaw przez "F." Sp. z o.o., ze spółką "C." i podpisanie umów na te same obiekty z innym podmiotami tj. spółkami B. i F. z jednoczesną dalszą realizacją obsługi kurników przez C. Sp. z o.o. świadczy o nieprzygotowaniu nowych podmiotów do prowadzenie działalności w zakresie hodowli i chowu drobiu i nie ma nic wspólnego koncentracją procesu produkcyjnego. Należy przy tym zauważyć, iż udziałowcami lub zarządzającymi spółek B. i F. są udziałowcy lub zarządzający spółką "F.". Trudno zatem mówić o "pozyskaniu nowych dzierżawców, którzy przejęli obiekty zapewniając płynność finansową i przywrócenie produkcji żywca indyczego (wyjaśnienia Grupy z dnia (...).09.2013 r.). Strona nie wyjaśniła też w jaki dodatni sposób ten "nowoczesny i popularny model prowadzenia gospodarstwa hodowlanego opierający się na zleceniu specjalistycznych usług innych firmom" (str. 15 skargi) wpłynął na rozwój Grupy i jej członków. W świetle powyższego, zasadny jest wniosek organów, że Grupa powstała jako kontynuacja wcześniej istniejącej Grupy Producenckiej "K." sp. z o.o., w oparciu o tę samą bazę produkcyjną, ukształtowany system produkcji i kanały dystrybucji. Odbiorcami produktów Grupy są E. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., którzy byli też odbiorcami produktów Grupy Producenckiej "K." sp. z o.o. Skarżącą tworzy grupa podmiotów, których struktura własnościowa i sposób zarządzania wskazuje na wzajemną koordynację. Zawiązanie F. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o. i następnie przyjęcie ich w poczet członków przedmiotowej Grupy jest działaniem pozornym mającym na celu spełnienie wymogów formalnych w zakresie minimalnej liczby członków Grupy, co powoduje, że w istocie doszło w rozpoznawanej sprawie do decentralizacji a nie centralizacji produkcji między podmiotami będącymi członkami Grupy, co stanowi jeden z wymogów celu działania grupy producentów określonym w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1698/2005. Tym samym należało uznać, że mimo formalnego spełnienia warunków przyznania pomocy, nie jest ona należna ze względu na treść art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011. Prawidłowo również Dyrektor OR stwierdził, iż zastosowanie w sprawie znajduje art. 146 § 1 K.p.a. wykluczający możliwość uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W takiej sytuacji organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 K.p.a.). Nie zasługiwał na aprobatę zarzut naruszenia art. 151 § 2 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak wskazania w sentencji decyzji I instancji przepisu prawa, jaki został naruszony, a nadto wadliwe wskazanie tych przepisów w uzasadnieniu tej decyzji. Przepis art. 107 § 1 wymienia elementy jakie misi zawierać decyzja i zalicza do nich: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). Wskazane w pkt 5 "rozstrzygnięcie" (określane także mianem "osnowy" bądź "sentencji" decyzji) stanowi rezultat stosowania przez organ określonych przepisów prawa, tj. wyraz władczej konkretyzacji przez organ administracji określonych praw lub obowiązków wobec danego podmiotu na podstawie określonych przepisów prawa, przyjętych za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Gdańsku w z dnia 8 marca 2018 r., sygn. III SA/Gd 929/17). O treści rozstrzygnięcia decydują przepisy prawa, w rozpoznawanym przypadku art. 151 § 2 K.p.a. stanowiący, iż "w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji". Treść tego przepisu oraz konstrukcja decyzji administracyjnej, oparta na art. 107 K.p.a., prowadzi do wniosku, iż w przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. "stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa" powinno znaleźć się w "rozstrzygnięciu" decyzji, zaś "wskazanie okoliczności, z powodu których organ nie uchylił decyzji", powinno znaleźć się w uzasadnieniu. Taką konstrukcję zachował Dyrektor OR wydając w dniu (...) listopada 2017 r. decyzję nr (...). Wbrew twierdzeniom strony w uzasadnieniu tej decyzji dokładnie wskazano przepisy, których naruszenie stwierdził Dyrektor OR. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzając ją decyzja I instancji odpowiadają prawu, a zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z wyłożonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.