V SA/Wa 927/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Asesor WSA - Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi H K na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...], adresowaną do H K , Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W postanowił uznać zgłoszenie celne zawarte w dokumencie SAD nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r., według którego samochód marki [...] został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z określeniem kwoty wynikającej z długu celnego za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej i długu celnego oraz orzekając m. innymi określił niedobór cła na [...] zł. Strona nie skorzystała z przysługujących jej środków zaskarżenia wobec czego decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. (data wpływu do Urzędu - [...] czerwca 2007 r.) H K wniósł do Naczelnika Urzędu Celnego w P o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją w uzasadnieniu wniosku podnosząc, iż stan faktyczny przyjęty przez Urząd Celny [...] w W jako podstawa decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. nie był zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym istniejącym w dniu jej wydania. Jako dowód wskazał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W z dnia [...] sierpnia 2006 r., sygn. [...] , w którym został uznany za winnego i skazany za udzielenie pomocy przy poświadczaniu nieprawdy co do osoby rzeczywistego importera samochodu [...] w dokumencie SAD z dnia [...] kwietnia 2000 r. i w [...] umowie sprzedaży tego pojazdu z dnia [...] lutego 2000 r. oraz za podpisanie w dniu [...] kwietnia 2000 r. fikcyjnej umowy sprzedaży samochodu [...] na rzecz firmy [...]. Na wezwanie organu wnioskujący wskazał art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. W dniu [...] września 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W decyzją nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczna z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] W uzasadnieniu organ I instancji powołał art. 2652 Kodeksu celnego, zgodnie z którym organ celny nie wznawia postępowania, jeżeli od dnia powstania długu celnego upłynęły 3 lata, co w sprawie niniejszej nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2003 r. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W z dnia [...] września 2007 r. podzielając argumentację organu I instancji a ponadto odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym (wyrok z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. GSK 1461/04) art. 2652 Kodeksu celnego, jako przepis szczególny, w zakresie w nim unormowanym wyłącza stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Organ II instancji podkreślił, iż skutki prawne przewidziane dla dnia powstania długu celnego w przywozie odnoszą się zawsze do dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lutego 2008 r. skarżący wnosił o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W z dnia [...] września 2007 r., nr [...] zarzucając organom obu instancji naruszenie art. 243 § 2, art. 245 § 1 pkt oraz pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez odmowę przeprowadzenia postępowania co do istnienia przesłanek wznowienia a także naruszenie art. 77 i 83 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi strona podnosiła, iż jej zdaniem regulacja art. 2652 Kodeksu celnego nie zwalnia organu celnego z odpowiedniego zastosowania art. 243 § 2 i art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym w sprawie niniejszej w razie stwierdzenia upływu 3 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego organ winien wydać decyzję stwierdzającą istnienie przesłanek do wznowienia oraz odmawiającą uchylenia decyzji wymiarowej z uwagi na upływ 3 letniego terminu określonego w art. 2652 Kodeksu celnego. Decyzja taka otwierałaby skarżącemu drogę do ewentualnego uzyskania odszkodowania. Stanowisko organów celnych zmuszając skarżącego do ponoszenia ciężaru publicznego – cła, w sytuacji gdy nie był importerem oraz zamykając mu drogę do dochodzenia odszkodowania narusza wskazane artykuły Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Celnej w W wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko a nadto wskazując, iż nie można organom postawić zarzutu naruszenia art. 77 i 83 Konstytucji w sytuacji, gdy strona w sposób świadomy udzieliła pomocy przy poświadczeniu nieprawdy co do osoby rzeczywistego importera a tym samym wyczerpała dyspozycje art. 113 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stanął na stanowisku, iż skarga nie jest zasadna co skutkuje jej oddaleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela bowiem stanowisko organów celnych obu instancji, iż zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego ( m.innymi uchwała z dnia 24 lutego 2002 r., sygn. FPS 7/02, wyrok z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. GSK 1461/04)) oraz orzecznictwem sądów wojewódzkich przepis art. 2652 Kodeksu celnego zawiera samodzielne uregulowanie, niezależne od treści przepisów Ordynacji podatkowej. Oznacza to, iż wznowienie postępowania w sprawie celnej mogłoby nastąpić w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz jedynie w terminie zakreślonym w art. 2652 Kodeksu celnego, tj przed upływem 3 lat od powstania długu celnego. Po tym terminie organ celny nie może wznowić postępowania. Na gruncie Ordynacji podatkowej także istnieje ograniczenie czasowe dopuszczalności wznowienia. Zgodnie z art. 243 § 1a jest ono niedopuszczalne po upływie terminów przewidzianych w art. 68 lub 70. Stosując odpowiednio art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej organ celny mógłby przeprowadzić postępowanie co do przesłanek wznowienia, czego domaga się skarżący, dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wynika to wprost z zapisu art. 243 § 2 Ordynacji. Mający zastosowanie, jako przepis szczególny dotyczący wznowienia postępowania, art. 2652 Kodeksu celnego zamyka w niniejszej sprawie - wobec upływu 3 lat od powstania długu celnego - drogę do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania a zatem także nie jest możliwe zastosowanie art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej. Reasumując, wobec jednoznacznej treści art. 2652 Kodeksu celnego nie jest możliwe przeprowadzenie przez organ celny postępowania co do merytorycznego badania przesłanek wznowienia, czego domaga się strona upatrując w ustaleniu w formie decyzji, iż w jej przypadku zachodzą przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, drogi do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa w oparciu o art. 4171 § 2 Kodeksu cywilnego. Wobec niedopatrzenia się niezgodnego z prawem działania organów celnych, w ocenie Sądu, niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w W art. 77 Konstytucji RP. Ewentualne roszczenia odszkodowawcze, w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego, skarżący mógłby kierować do osób, współdziałając z którymi dopuścił się poświadczenia nieprawdy a w konsekwencji został obciążony obowiązkiem zapłaty niedoboru cła w wysokości [...] zł, wynikającej z decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w W z dnia [...] lutego 2003 r. Brak jest także podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza art. 83 Konstytucji, zgodnie z którym każdy ma obowiązek przestrzegania prawa. Skarżący twierdząc, iż wbrew zapisom Konstytucji, został zmuszony do zapłaty cła w sytuacji, gdy z prawomocnego wyroku skazującego z dnia [...] sierpnia 2006 r. Sądu Rejonowego dla W, sygn. [...] wynika, iż nie był importerem samochodu [...] zapomina, iż do sytuacji tej co najmniej się świadomie przyczynił. Uregulowania zawarte w Ordynacji podatkowej przewidują odpowiedzialność solidarną osoby, która wyraziła zgodę na posłużenie się jej imieniem i nazwiskiem przez podatnika w celu zatajenia prowadzenia lub rozmiarów prowadzonej działalności (art. 113, dział: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich), natomiast zgodnie z unormowaniem zawartym w Kodeksie celnym należności celne zarejestrowane lub zapłacone na skutek świadomego działania osoby zainteresowanej nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu ((art. 246 § 3, dział: Zwrot i umarzanie należności celnych). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajdując naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy oddalił skargę w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.