V SA/Wa 93/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... września 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez K. S. jest decyzja Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... września 2009 r. Nr ... utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ... nr ... z dnia ... stycznia 2009 r. w sprawie przyznania pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 15 maja 2008 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa ... wpłynął wniosek strony o przyznanie płatności. Decyzją o wskazanym wyżej numerze Kierownik Biura Powiatowego odmówił przyznania płatności na rok 2008, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. Wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie wnioskodawcy w dniach .. września 2008 r. oraz ... września 2008 r. stwierdzono zawyżenie powierzchni działek rolnych. Powyższy akt administracyjny został utrzymany w mocy decyzją Dyrektora ... Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia ... września 2009 r. Organ powołał się na wyniki kontroli i stwierdził, że dokonano ich weryfikacji w trakcie postępowania odwoławczego. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wskazała, iż rolnicze wykorzystanie działki ... nie było kwestionowane podczas kontroli w 2006 r. Działka ta została niesłusznie wykluczona z działalności rolniczej na podstawie kontroli w 2008 r. Odnosząc się do działki ewidencyjnej ... skarżący wyjaśnił, iż jest ona położona na pagórkowatym terenie z licznymi oczkami wodnymi, jej powierzchnia rolna zmienia się w zależności od pogody, a bydło pozostawia niedojady. Wskazał, że w przyszłym roku zadeklaruje ją jako zagajniki o krótkiej rotacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Wojewódzki Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż skarga nie jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy zasadnie odmówiły stronie skarżącej płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowił 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IVi IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców [Dz.Urz. UE Nr L 345 z 20.11.2004 str. 1 ze zm.],dalej: rozporządzenie Komisji, zgodnie z którym jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 30% lecz nie więcej niż 50 % powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnioskodawca zadeklarował do płatności działki ... o łącznej powierzchni ... ha, podczas gdy powierzchnia stwierdzona podczas kontroli - z uwagi na wykluczenie z płatności działki ... – wyniosła ... ha. Różnica procentowa pomiędzy powyższymi powierzchniami wyniosła 31,43%, a zatem zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził, że sporne działki nie spełniają wymogów prawnych kwalifikujących do płatności, gdyż w sprawie znalazł zastosowanie powołany wyżej przepis rozporządzenia Komisji oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego [Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051], stosownie do którego odmawia się przyznania uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej. Odnosząc się do zawartych w uzasadnieniu skargi zarzutów dotyczących kontroli należy wskazać, że skarżącemu znane były zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności (dowód: podpis pod oświadczeniem, karta 4/4 wniosku z 15 maja 2008 r. - akta adm.), zatem wiedział on, iż w toku postępowania administracyjnego może złożyć zastrzeżenia do protokołu z kontroli zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego [Dz.U. z 2008 r. Nr 170 poz. 1051 z późn. zm.]. W rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji, a wydane przez organy decyzje w przedmiocie odmowy przyznania płatności miały charakter związany. Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż organ uwzględnił zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując, należy podkreślić, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do nieprawidłowości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3