V SA/Wa 93/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. K. G., A. O. Sp. jawna w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. K. G., A. O. Sp. jawna w G. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. Sp. jawna z G. jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] października 2014 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia z dnia 28 sierpnia 2014 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek skarżącej o zwrot podatku akcyzowego z tytułu eksportu samochodów osobowych z uwagi na nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków formalnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż Spółka reprezentowana pełnomocnika, w dniu 18 czerwca 2014 r. złożyła wniosek o zwrot akcyzy z tytułu eksportu 8 samochodów osobowych. Pismem z dnia 25 czerwca pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku w odniesieniu do 7 samochodów o wskazanych numerach VIN jednakże zostało ono doręczone podmiotowi w postaci (A.). W odpowiedzi przy piśmie z dnia 8 lipca 2014 r. pełnomocnik przesłał dowody zapłaty akcyzy w postaci 8 oświadczeń A. Sp. z o.o. o posiadaniu kopii dokumentów potwierdzających zapłatę podatku akcyzowego od samochodów, widniejących na fakturach VAT, których dotyczył złożony wniosek o zwrot akcyzy. Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. doręczonym pełnomocnikowi Naczelnik Urzędu Celnego I w W. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Od postanowienia tego pełnomocnik strony złożył zażalenie. Organu odwoławczy uznał, że podejmując rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego I w W., mimo, że doręczył postanowienie pełnomocnikowi, nie zagwarantował stronie wszelkich praw w postępowaniu, czego dowodzi doręczenie wezwania do usunięcia braków wniosku nieuprawnionemu podmiotowi, co doprowadziło do powstania negatywnych skutków dla strony, w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Dyrektor wskazał odwołując się do treści art. 136, 145 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz 159 § 1 pkt 3 Ordynacji, że w sytuacji ustanowienia przez stronę pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi oraz, że w wezwaniu do usunięcia braków wniosku organ I instancji nie wskazał w jakim charakterze wzywa podmiot do jego uzupełnienia. Mając powyższe okoliczności na uwadze na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. Spółka złożyła na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ I instancji błędnie uznał, że strona, która w dniu 8 lipca 2014 r. przesłała kserokopie faktur zawierających oświadczenie nabywcy o posiadaniu kopii potwierdzenia zapłaty podatku akcyzowego nie usunęła w ustawowym terminie braków wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uwzględnić. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że wezwanie zostało prawidłowo oznaczone i wskazano w nim osobę i adres pełnomocnika z tym jedynie, że samo zwrotne potwierdzenie odbioru, jakkolwiek zawierało wskazanie prawidłowego adresu do doręczeń (A. Sp. z o.o.), określonego w udzielonym przez stronę pełnomocnictwie, nie zawierało imienia i nazwiska pełnomocnika, a przesyłka została odebrana w dniu 1 lipca 2014 r. przez pracownika Spółki lecz nie osobiście przez pełnomocnika. Tym niemniej w określonym w wezwaniu terminie tj. 8 lipca 2014 r., pełnomocnik Spółki przesłał dokumenty dotyczące zapłaty podatku akcyzowego dotyczącego 8 samochodów, w tym 7 o numerach VIN określonych w wezwaniu, uznając iż wypełnił żądanie organu. W złożonym zażaleniu pełnomocnik w żaden sposób nie kwestionował prawidłowości doręczenia mu wezwania do usunięcia braków, nie wskazywał też, że sposób doręczenia miał jakikolwiek wpływ na sposób wykonania przez niego wezwania organu. Jeśli się ponadto zważy, że pełnomocnik nie uchybił terminowi wskazanemu w wezwaniu do usunięcia braków, a w skardze kwestionuje ocenę organu I instancji co do wypełnienia przez siebie wspomnianego wezwania podtrzymując, iż złożył dokumenty właściwie wykazujące fakt zapłacenia akcyzy, to uznanie przez Dyrektora Izby, że zażalenie jest niedopuszczalne ze względu na naruszenie treści art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji jest wadliwe. Należy bowiem uznać, że wezwanie do usunięcia braków jakkolwiek nie zawierające nazwiska pełnomocnika, zostało doręczone pod właściwy adres i przekazane pełnomocnikowi a następnie przez niego wykonane w sposób, który uznaje on za właściwy. Nie można zatem zasadnie przyjąć, że doszło do naruszenia art. 145 § 2 O.p. Trzeba bowiem odróżnić brak doręczenia od doręczenia wprawdzie wadliwego ale dokonanego. W rozróżnieniu tym uprawnione jest oparcie się na fakcie terminowego wykonania wezwania do usunięcia braków wniosku przez pełnomocnika, któremu należało je doręczyć. Powoduje to, że złożone przez pełnomocnika zażalenie powinno było zostać merytorycznie rozpoznane przez Dyrektora Izby Celnej, który powinien dokonać oceny postawionych w nim zarzutów negujących zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. W rozpatrywanej sprawie można przyjąć, że doszło do konwalidacji wadliwej czynności doręczenia organu z uwagi na działania podjęte przez pełnomocnika skarżącej. Sąd nie odnosi się natomiast do zarzutów skargi ponieważ orzekanie o nich na obecnym etapie postępowania, należy uznać za przedwczesne. W tym stanie rzeczy uznając, iż w toku postępowania podatkowego doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone postanowienie należało uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.