V SA/Wa 930/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi M. J. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy ze środków unijnych postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi Skarżący w skardze z 15 marca 2012 r. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] grudnia 2011 r. nr [...] dotyczące odmowy przyznania prawa pomocy ze środków unijnych, złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Swój wniosek uzasadnił tym, że stosownie do pouczeń organu w terminie wniósł do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, iż skoro z instytucji tej otrzymał (pod koniec stycznia br.) pismo, że jego sprawa będzie rozpatrzona w terminie późniejszym, to sądził, że organ prześle mu swoje stanowisko w takim terminie, że będzie możliwe dotrzymanie 60-ciodniowego terminu do wniesienia skargi. Podniósł, iż odpowiedź organu oraz stanowisko z uzasadnieniem w przedmiocie jego wezwania otrzymał po upływie ustawowego terminu (6 marca br.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Art. 88 p.p.s.a. stanowi, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Sąd badając wniosek o przywrócenie terminu w pierwszym rzędzie bada czy Skarżący wniósł go w terminie 7 dniowym przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie za datę ustania przyczyny uchybienia terminu należy przyjąć 6 marca 2012 r. (zpo w aktach administracyjnych), kiedy to skarżącemu doręczono pismo z 29 lutego 2012 r. dotyczące rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zatem termin przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. minął 13 marca 2012 r., zaś skarżący skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia złożył do Sądu 15 marca 2012 r. Tym samym skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a to zgodnie z art. 88 p.p.s.a. powoduje odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe stwierdzenie powoduje, iż Sąd rozpatrujący niniejszy wniosek nie musi dokonywać jego oceny merytorycznej. Jednakże w celu wyjaśnienia sytuacji prawnej należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z § 3 ww. przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie miał przypadek opisany w art. 53 § 2 p.p.s.a., skarżący wniósłby skargę w terminie gdyby ta została wniesiona do 2 marca 2012 r. Należy zauważyć, iż sam skarżący wskazał w przedmiotowym wniosku, że jego działanie wynikało z błędnego przekonania, iż 60 dniowy termin zostanie przez organ zachowany, a to przekonanie opierał na treści pisma z [...] stycznia 2012 r. (k-151 akt administracyjnych). Po analizie treści ww. pisma należy stwierdzić, iż nie zawierało ono informacji sugerujących, że organ rozpatrzy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w terminie 60-cio dniowym. Pismo to informowało skarżącego, że przedmiotowe wezwanie zostanie rozpatrzone niezwłocznie, w pierwszym możliwym terminie, zgodnie z kolejnością wpływu do organu. Natomiast informacja o wyniku rozpatrzenia wezwania zostanie przekazana odrębnym pismem. Należy wyjaśnić, że ww. termin w żadnym przypadku nie wiąże organu i nie ma on obowiązku rozpatrzenia wezwania do naruszenia prawa w przeciągu 60 dni. Termin ten jednak wiąże skarżącego, a niezachowanie go będzie dla niego rodziło ujemne skutki. Analizując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy stwierdzić, że skarżący wiedział, iż skargę powinien wnieść w terminie 60-ciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powoływanie się przez niego na pismo organu z [...] stycznia 2012 r. może jedynie świadczyć o nie zrozumieniu jego treści przez skarżącego. Ten fakt jednak nie może być przesłanką do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd zauważa, że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (p. postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.), a tak zachowanie skarżącego w niniejszej sprawie należy kwalifikować. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.