V SA/Wa 932/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. C. - P. C. "M." na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] października 2012 r., określającą P. C. przypadającą do zwrotu kwotę nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych za okres od listopada 2009 r. do grudnia 2010 r., w wysokości 424.878 zł oraz terminy, od których naliczane są odsetki. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Urząd Kontroli Skarbowej w G. przeprowadził w M. J. postępowanie kontrolne w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi otrzymanymi za okres od listopada 2009 r. do grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. uzasadniając decyzję z dnia [...] października 2012r. przytoczył wyniki tej kontroli wskazując, iż M. J. prowadził w objętym kontrolą okresie działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży potraw melczno-nabiałowo-jarskich w barach mlecznych w G. przy ul. [...]. Poszczególne posiłki składały się z surowców, których użycie przez podatnika było podstawą do wyliczenia należnej dotacji oraz z surowców – przypraw, które nie zostały przez podatnika uwzględnione w zgłoszonych wnioskach o dotację. Obie grupy surowców zostały ujęte w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych ( Dz.U. Nr 112, poz. 760, dalej: rozporządzenia). Do pierwszej grupy surowców podatnik stosował marżę gastronomiczną na poziomie 30% wartości zakupionych surowców. W przypadku przypraw podatnik stosował marżę wielokrotnie wyższą niż 30% wartości zakupionego surowca, co w efekcie powodowało wzrost ceny sprzedaży netto porcji dotowanego posiłku. Kontrolujący dokonali analizy marży na wszystkich dotowanych posiłkach. Sposób naliczenia przez podatnika marży przedstawiono na przykładzie potraw: warzywa curry i zupy-barszcz z boćwiną. Rzeczywista marża w przypadku tych dań wyniosła 411,74 % i 145,02 %. Ponadto organ kontrolujący ustalił, iż przedsiębiorca prowadził nierzetelną ewidencję sprzedaży za pomocą kasy fiskalnej, bowiem dla baru przy ul. [...] w całym kontrolowanym okresie a dla baru przy [...] od 24 maja 2010 r. na paragonach fiskalnych jest napis "Danie na zamówienie". Posiłku określonego jako "Danie na zamówienie" nie można przypisać do karty kalkulacyjnej. Równocześnie na paragonach baru przy [...] w okresie od stycznia do maja 2010 r. widnieje napis "VAT 7%" i "VAT 22%". Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia stwierdził, że podatnik otrzymujący dotację przedmiotową do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych powinien stosować marżę nie wyższą niż 30% do wszystkich surowców wymienionych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, użytych do sprzedawanych posiłków, ponieważ cena gotowego posiłku złożonego wyłącznie z tych surowców nie powinna przekroczyć marży 30%. Podkreślił, że prawodawca posługuje się określeniem "wartości zakupionych surowców", a nie wartości surowców wykazanych w rozliczeniu dotacji sporządzonym przez wnioskodawcę. Warunku tego strona nie spełniła stosując marżę wyższą do przypraw. Organ wskazał także na fakt, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. nie prowadził kontroli przedsiębiorstwie M. P. za okres od listopada 2009 r. do grudnia 2010 r. a wyniki kontroli dotyczących innych okresów nie mogą mieć wpływu na rozpatrywaną sprawę. Organ nie znalazł także uzasadnienia dla powołania w tej sprawie biegłego dla ustalenia wysokości marży. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w G. powołał art.169 ust.1 pkt 2, ust. 4, ust. 5 pkt 2 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz § 4 ust. 1 w zw. z § 1 pkt 3 i § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych. W odwołaniu z dnia 26 października 2012 r. P. C. prowadzący działalność pod firmą M. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 84 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony wpływ na treść rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] października 2012 r. miało nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów ewidencji sprzedaży, pominięcie wyników kontroli przeprowadzanych w przedsiębiorstwie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G., nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości marży stosowanej przez stronę a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Minister Finansów, po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji potwierdził ustalenia Dyrektora Izby Skarbowej w G., podzielił jego stanowisko i odrzucił wszystkie zarzuty P. C. wskazane w odwołaniu. Przede wszystkim Minister Finansów uznał, iż samowolne wyłączenie przez przedsiębiorcę surowców z Wykazu stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia i skutkuje niespełnieniem przez przedsiębiorcę warunków otrzymania dotacji oraz koniecznością zwrotu środków dotacji wskazanej w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Minister Finansów stwierdził również, że postępowanie kontrolne Urzędu Kontroli Skarbowej w G. zapewniło respektowanie zasady prawdy obiektywnej, podjęto w nim wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez kontrolerów oraz Dyrektora Izby Skarbowej w G. wyników kontroli przeprowadzanych w M. organ odwoławczy zauważył, iż poprzednie wyniki kontroli nie powinny mieć wpływu na ustalenia kontroli, której wyniki podlegają zaskarżeniu przez stronę w tym postępowaniu, uwzględniającym inny okres badania. Uznając za nieuzasadniony zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości marży stosowanej przez P. C. Minister Finansów wskazał, że zgromadzone dowody w sposób nie budzący wątpliwości stanowią o wysokości marży powyżej 30%, zatem nie było uzasadnienia do dokonywania dodatkowych ekspertyz, które stosuje się w przypadku, gdy niezbędne jest uzyskanie wiadomości specjalnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podzielił zatem stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w G., że materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do oceny stanu sprawy, a zaistniałe okoliczności zostały udowodnione. Pismem z dnia 12 lutego 2013 r. P. C. prowadzący działalność pod firmą M. wniósł na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.06.2006 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych poprzez przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym wystąpiły przesłanki zwrotu udzielonej dotacji przedmiotowej, b) art.169 ust.1 pkt 2, i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez niewłaściwe naliczenie odsetek za opóźnienie w zapłacie dotacji przedmiotowej, c) art.169 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez nierozważenie możliwości częściowego zwrotu dotacji. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. : a) art. 7, 75 § 1 i 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, b) art. 8 kpa poprzez pominięcie wyników kontroli przeprowadzanej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., c) art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, d) art. 84 § 1 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości marży stosowanej przez skarżącego w okresie od listopada 2009 r. do grudnia 2010 r., e) art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca Spółka podniosła między innymi, że organy administracji publicznej nadały błędne znaczenie pojęciu marży gastronomicznej i nie przeprowadziły dowodu, który jest niezbędny do ustalenia jej prawidłowej wysokości, tj dowodu z opinii biegłego. W przywołanym rozporządzeniu nie zamieszczono definicji marży ani marży gastronomicznej, dlatego należy nadać tym pojęciom znaczenie ustalone w nauce ekonomii. Marża określa nadwyżkę uzyskiwaną na sprzedaży dobra ponad bezpośrednie koszty jego uzyskania, tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w G. , przyjął, że marża to różnicy między ceną nabycia surowca a ceną za jaką surowiec zostaje sprzedany w wytworzonym daniu. Tego rodzaju obliczenie marży nie uwzględnia kosztu własnego przedsiębiorcy jako elementu obliczenia marży. Podniósł, że wskazanie określonego surowca w załączniku nr 1 do rozporządzenia nie oznacza automatycznie konieczności ubiegania się o przyznanie dotacji związanej z jego wykorzystaniem w przygotowanym posiłku. Stwierdził, że nie sposób podzielić wniosku Ministra Finansów, że stosowana przez skarżącego praktyka wyłączenia z dotowania niektórych wymienionych w załączniku nr 1 surowców jest sprzeczna z przepisami tego rozporządzenia. Konsekwencją wyłączenia spod dotowania określonych surowców jest brak przyznania na nie dotacji, w rezultacie nie dochodzi do spełnienia przez Skarb Państwa świadczenia w postaci dotacji. Podkreślił, że żaden z przepisów rozporządzenia nie zabrania stosowania takiej praktyki i w żadnym przepisie rozporządzenia nie określono zasad stosowania marży gastronomicznej na surowce, które wprawdzie zostały wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia, lecz w stosunku do których przedsiębiorca nie ubiega się o udzielenie dotacji. Wskazał, że potwierdzeniem stanowiska o prawidłowości rozliczania dotacji są wyniki wcześniejszych kontroli stosowania przez M. przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych, bowiem przeprowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. kontrole nie doprowadziły do stwierdzenia żadnych nieprawidłowości w stosowaniu przepisów ww. rozporządzenia. Powołując się na treść § 9 rozporządzenia Ministra Finansów wskazał, że przesłankami zwrotu dotacji są: pobranie dotacji w nadmiernej wysokości lub wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Skarżący nie dopuścił się pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, ponieważ nie pobrał dotacji na surowce, które z własnej inicjatywy wyłączył spod dotowania, oraz nie dopuścił się wykorzystania dotacji w sposób niezgodny z przeznaczeniem. Dlatego wątpliwe jest w ogóle rozważanie konieczności zwrotu przez skarżącego udzielonej dotacji, ponieważ ustalony stan faktyczny nie odpowiada żadnej z przesłanek zwrotu udzielonej dotacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących na podstawie wskazanych ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd uznał skargę za niezasadną. Podstawą do uznania przez organy orzekające w sprawie, iż skarżący pobrał nienależnie dotację przedmiotową do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych był fakt ustalenia przez stronę marży gastronomicznej w wysokości przekraczającej 30% wartości zakupionych surowców wykazanych w załączniku 1 do rozporządzenia. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie co do meritum podziela stanowisko i wywody zawarte w wyroku WSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. V SA/Wa 2675/12, dotyczącym B. sp z oo w G. Kwestie związane z udzielaniem dotacji do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych zostały uregulowane, dla stanu prawnego obowiązującego w rozpoznanej sprawie, w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie stawek, szczegółowego sposobu i trybu udzielania i rozliczania dotacji przedmiotowych do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych ( Dz.U. Nr 112, poz. 760). W § 1 rozporządzenia sformułowane zostały definicje, między innymi definicja "surowców" przez które rozumie się surowce zużyte do sporządzania posiłków w barach mlecznych, wymienione w załączniku nr 1 do rozporządzenia. § 2 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że ustala się stawkę dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych, zwanej dalej "dotacją", w wysokości 40 % wartości zakupionych surowców, powiększonej o marżę gastronomiczną zastosowaną przez przedsiębiorcę, nie wyższą jednak niż 30 %, po wyłączeniu wartości ubytków naturalnych oraz wartości towarów i surowców wymienionych w punkcie 2 tego przepisu. Tytuł rozporządzenia oraz powyższe sformułowanie o ustaleniu stawki dotacji do "posiłków" jednoznacznie rozstrzygają, że dotacje przyznawane są do posiłków, a nie do surowców, jak błędnie wskazywał w uzasadnieniu decyzji Minister Finansów. Natomiast wartość zakupionych surowców , po dokonaniu określonych pomniejszeń i powiększeniu o marżę gastronomiczną stanowi podstawę obliczenia kwoty dotacji, którego to obliczenia dokonuje się na podstawie ewidencji ilościowo wartościowej surowców zużytych do sporządzania posiłków w barach mlecznych (§4ust.2). Warunkiem otrzymania przez przedsiębiorcę dotacji jest stosowanie marży gastronomicznej na poziomie nie wyższym niż 30% wartości zakupionych surowców (§4 ust.1). Rozporządzenie nie zawiera definicji "marży gastronomicznej". Jednak jej określenie na użytek rozporządzenia jako procentowego wskaźnika wartości zakupionych surowców jest jednoznaczne i wyłącza możliwość definiowania pojęcia "marża gastronomiczna" w oparciu o inne źródła, w szczególności brak było uzasadnienia dla dopuszczenia w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia faktycznie stosowanej przez P. C. marży "z uwzględnieniem ponoszonych kosztów wytworzenia towarów". Zatem, w ocenie Sądu, zarzuty dotyczące niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego są nieuzasadnione. Odnosząc się do istoty problemu, to jest wysokości marży stosowanej przez skarżącego, Sąd podkreśla, iż Wykaz surowców do sporządzania posiłków w barach mlecznych, do których mogą być udzielane dotacje (przy czym możliwość udzielania dotacji odnosi się do posiłków, a nie do surowców) został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia. W ocenie Sądu wykaz ten może być zmieniony wyłącznie w takiej formie w jakiej został ustalony czyli poprzez zmianę rozporządzenia. Ani organ orzekający o przyznaniu dotacji, ani strona nie mają prawa zmiany wykazu, w szczególności wybierania z wykazu surowców, które będą podstawą obliczania dotacji. Oczywiście przedsiębiorca nie ma obowiązku używania do sporządzania dotowanych posiłków wszystkich surowców umieszczonych w wykazie, jeżeli jednak surowce z wykazu zostaną zakupione i zużyte do sporządzenia posiłku, to stosownie do §4 ust.2 rozporządzenia będą podstawą do obliczenia kwoty dotacji. Przedsiębiorca otrzyma dotację, pod warunkiem, że stosownie do §4 ust.1 rozporządzenia zastosuje marżę gastronomiczną na poziomie nie wyższym niż 30% wartości zakupionych surowców, przy czym będą to wszystkie zakupione i wymienione w Wykazie surowce, a nie niektóre z nich wybrane przez stronę lub organ administracji. W stanie faktycznym rozpoznanej sprawy bezsporne jest, iż marża znacząco przekraczała 30% wartości przypraw, które były surowcem umieszczonym w Wykazie i w konsekwencji 30% wartości zakupionych surowców. W związku z powyższym Sąd uznał, że organy zasadnie uznały, iż dotacja za cały kontrolowany okres została pobrana przez skarżącego nienależnie. Organ I instancji ustalając stan faktyczny sprawy oparł się o dowody przeprowadzone przez Urząd Kontroli Skarbowej, co jest postępowaniem prawidłowym. Nieprawidłowe wyłączenia przez skarżącego przypraw z listy surowców będących podstawą obliczania marży ujawniła dopiero ta kontrola. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w G. opisał przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz zebrane w jego wyniku dowody. Rozumiejąc rozgoryczenie strony Sąd wskazuje jednak, iż zmiana stanowiska organu w sytuacji, gdy Sąd podziela nową interpretację wyrażoną w zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do zaakceptowania w wyniku kontroli sądowej dotychczasowej, błędnej praktyki organu. Dlatego też za nieuzasadniony należało uznać zarzut zmiany interpretacji przepisów rozporządzenia i podważenie przez to zaufania do organów Państwa. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania zaaprobował prawidłowo ustalony stan faktyczny i jego ocenę dokonaną przez Organ I instancji, przyjmując te ustalenia za swoje. Jest to tok postępowania w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczony, jeżeli z uzasadnienia decyzji organu II instancji jednoznacznie wynika, iż organ ten przeprowadził własne rozpatrzenie sprawy, co w ocenie Sądu miało tu miejsce. Wobec zarzutu strony, iż w sprawie doszło do naruszenia § 9 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy wystąpiły przesłanki zwrotu udzielonej dotacji przedmiotowej Sąd wskazuje, że podstawą orzeczenia o zwrocie dotacji nienależnie pobranej był przepis art.169 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( Dz.U. Nr 157, poz.1240 ze zm.), zgodnie z którym dotacje pobrane nienależnie podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia pobrania dotacji nienależnie. Podstawa prawna została prawidłowo przywołana przez Organ I instancji. Przywołany przez skarżącego § 9 rozporządzenia odnosi się do obowiązku zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, a nie dotacji pobranej nienależnie. Równocześnie Sąd wskazuje, iż możliwość zwrotu tylko części dotacji uregulowana została w § 8 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2006 r. i związana jest z dokonanymi przez przedsiębiorcę korektami należnej dotacji – co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. W kwestii odsetek Sąd podnosi, iż stosownie do przywołanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. przepisu art.169 ust .5 pkt 2 ustawy o finansach publicznych odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji - z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. A zatem w przypadku gdy dotacja nienależnie pobrana stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 87 ust.1 Traktatu - odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Jakkolwiek w tym zakresie uzasadnienia decyzji obu organów są lakoniczne, to jednakże z ich całości wynika, iż dotacje przedmiotowe do posiłków sprzedawanych w barach mlecznych stanowią tę pomoc publiczną. Dotacja, zgodnie z definicją pomocy publicznej, stanowiła bowiem przysporzenie korzyści finansowych przedsiębiorcy w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Była udzielona przez państwo lub ze środków publicznych, uprzywilejowywała tylko niektórych przedsiębiorców lub produkcję tylko niektórych towarów i przynosiła określone korzyści dla przedsiębiorcy. W ocenie Sądu niedociągnięcia uzasadnienia w zakresie odsetek nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie i na podstawie art.151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.